معيار چاقي چيست؟

يکي از معتبرترين معيارهاي چاقي، شاخص توده ي بدني است (Body Mass Index ) که نحوه ي محاسبه ي آن تقسيم وزن به کيلوگرم بر مجذور قد به متر مي باشد.
بر اساس اين فرمول BMI بالاتر از 25 به معناي افزايش وزن است. BMI بين 20 تا 25 طبيعي، و از 25 تا 27 در معرض خطر تلقي مي شود. BMI بالاتر از 27 چاقي و در معرض خطر زياد، و بالاتر از 30 چاقي مفرط و خطرناک محسوب مي شود. در بعضي منابع BMI بالاتر از 30 چاقي به عنوان بيماري تلقي مي گردد.
BMI براي چاقي هاي مرکزي ( چاقي ناحيه ي شکم و پهلوها ) معيار چندان خوبي نيست. در چاقي مرکزي از اندازه ي دور کمر استفاده مي شود. دور کمر بيش از 120 سانتي متر براي مردان و بيش از 108 سانتي متر براي زنان چاقي مرکزي به حساب مي آيد. معيار ديگر در اين مورد، محاسبه ي تقسيم دور کمر به دور باسن است که بيش از 0/9 براي مردان و بيش از 0/95 براي زنان، چاق تلقي مي گردد.
روش محاسبه ي دقيق تر استفاده از سي تي اسکن ( CT scan ) و سي اي تي اسکن ( CAT scan ) و يا ام آر آي ( MRI ) است. در اين روش ميزان چربي بدن محاسبه مي شود که اگر در مردان از 25 درصد و در زنان از 30 درصد وزن بدن بيش تر باشد، چاق محسوب مي گردند.
چاقي در کودکان و نوجوانان رو به افزايش است، به طوري که نزديک به يک سوم کودکان و نوجوانان ( 6 تا 19 ساله ) از هر دو جنس، چاق و يا در معرض خطر چاقي هستند.
منبع مقاله :
عطاري، عباس؛ (1387)، اختلالات تغذيه اي (مشکلات رفتاري تغذيه در کودکان)، تهران: نشر قطره، چاپ اول