دُر غلطان سپاه

بي شک احمد کاظمي را بايد يکي از برجسته ترين و مقتدرترين فرماندهان دوران دفاع مقدس دانست که از آغاز جواني تمام وجود خود را وقف حضور در جبهه هاي مختلف نبرد در جنگ تحميلي نمود. او در اکثر عمليات هاي مهم براي بيرون راندن دشمن از خاک کشور عزيز حضوري فعال و تأثيرگذار داشت و هيچ عملياتي نيست که نام او را در حماسه هاي بي نظير خود در بر نداشته باشد. او يکي از تاکتيکي ترين فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامي بود که برنامه ريزان عمليات هاي مختلف با اتکا به هوش و توان اجرايي امثال او مي توانستند سخت ترين و پيچيده ترين طرحها را براي نبرد با دشمن ارائه دهند و مطمئن باشند که يگان هاي سازمان يافته از انسانهاي باايمان، پرانگيزه و شجاع آن طرحها را به طور کامل به اجرا در مي آورند.
احمد کاظمي توانست در پيرامون خود انسانهاي بزرگي را جمع و تحت نام «تيپ 8 نجف اشرف» سازماندهي نمايد و در اثناء جنگ استعداد آن را به لشکر ارتقاء دهد و يکي از مانوري ترين يگان هاي پر قدرت دوران دفاع مقدس را تشکيل دهد. سردار کاظمي براي تجهيز اين لشکر خط شکن بخش عمده اي از جنگ افزارهاي مورد نياز را در نبردهاي مختلف از دشمن به غنيمت گرفت و يکي از افرادي بود که بيشترين سلاح را با غنيمت از دشمن در يگان خود بکار مي گرفت.
هر کجا در جبهه هاي جنگ بخصوص در حين عمليات، بن بستي در نبرد با دشمن ايجاد مي شد او و يار عزيزش حسين خرازي با هم در ميدان نبرد وارد شده و بن بست شکني مي کردند. هيچکس مرحله سوم عمليات بيت المقدس را فراموش نمي کند که در اوج اضطرار چگونه او و همرزم عزيزش حسين خرازي راه پيروزي را با رفتن به سوي دژ عراق براي رزمندگان اسلام باز کردند و مسير فتح خرمشهر را گشودند. در عمليات فتح المبين در غرب شهر شوش، نيروهاي تحت فرمان او توانستند از جنوب منطقه عملياتي در تنگه رقابيه به همراه نيروهاي يار همراهش حسين خرازي با تيپ امام حسين (عليه السلام) که از شمال منطقه عملياتي به سوي دشت عباس و عين خوش سرازير شده بودند، فتح بزرگ رزمندگان اسلام را رقم بزنند.
احمد کاظمي، يکي از فرماندهان تاکتيک آفرين و خلاق دوران نبرد بود. روشهايي را که او براي برخورد با دشمن انتخاب مي کرد جزء شيوه هايي بود که ديگر رزمندگان به آن تأسي مي جستند. بالندگي و حماسه آفريني لشکر نجف اشرف را بايد مرهون هوش، تدبير، شجاعت و قدرت فرماندهي وي دانست. يکي از ويژگي هاي تاکتيکي او اجتناب از تک جبهه اي و اقدام براي دور زدن دشمن و انجام تک احاطه اي بود که در محاصره دشمن تجربه اي زبان زدني داشت.
در عمليات رمضان او تنها فرماندهي بود که در شرق بصره تا نهر کتبيان جلو رفت و قلب دشمن را شکافت و همچنان به پيش مي رفت و باکي از دشمن نداشت.
در عمليات والفجر 8، آنگاه که دشمن با بکارگيري وسيع و گسترده سلاحهاي شيميايي مي خواست با هر قيمت که شده رزمندگان اسلام را از شبه جزيره فاو بيرون براند، او و ديگر فرماندهان برجسته سپاه اسلام بودند که در خط مقدم جبهه در کنار درياچه نمک حاضر شدند و آن خط آتش و خون را تثبيت کردند و طعم تلخ شکست را بر کام صدام نهادند. احمد کاظمي، نامي است که از خاطره ها دور و از ذهن ها فراموش نخواهند شد. هيچ حماسه اي در دوران دفاع مقدس نيست مگر اين که نام احمد در صدر حماسه آفرينان آن نبرد عظيم باشد. نقش احمد کاظمي را نبايد فقط در تلاش ها و حماسه هاي او در دوران دفاع مقدس محدود کرد. او بعد از پايان جنگ تحميلي به عنوان فرمانده قرارگاه حمزه سيدالشهداء (عليه السلام)، نقش بزرگي را در تأمين امنيت منطقه غرب کشور ايفا نمود.
احمد کاظمي به خوبي دريافته بود که ريشه ناامني ها و مشکلات امنيتي در منطقه کردستان و آذربايجان غربي، وجود گروههاي مسلحي است که پايگاه اصلي آنها در عراق است و از حمايت بي دريغ صدام برخوردارند. او معتقد بود که با دشمن بايد درخانه اش جنگيد و نبايد فقط به برخورد با سر شاخه هاي دشمن و عناصر سلاح بدست آنها در داخل کشور پرداخت، بايد ريشه دشمن را در خارج از کشور خشکاند و منبع تغذيه او را قطع کرد تا خود بخود نيروهاي عملياتي آنها بي خاصيت شوند. لذا او با کسب اطلاعات دقيق و به هنگام از دشمن و با شجاعت فراوان به گروه هاي مسلح ضد انقلاب در داخل خاک عراق حمله کرد و آنها را به گونه اي تعقيب کرد که آنان وادار به تسليم شدند و دوران حضور او در قرارگاه حمزه اين منطقه جزء امن ترين مناطق کشور شد.
احمد به حق از ماندگارترين چهره هاي پرورش يافته در مکتب دفاعي حضرت امام خميني (ره) است که به درستي از بستر و فضايي که امام براي رويش بزرگاني چون او در دوران انقلاب اسلامي فراهم کرده بود بهره گرفت و خود را آن چنان رشد داد که جزء عناصر اصلي قدرت ملي ايران قرار گرفت.
تقدير اينچنين بود که او در روز 19 دي ماه روز آغاز عمليات کربلاي 5 که او خود و يار عزيزش، حسين خرازي محور مقاومت يگانهاي سپاه در کنار کانال ماهي در آن عمليات بودند به ديدار معبود بشتابد. حسين خرازي فرمانده دوست داشتني لشکر امام حسين (عليه السلام) در اين عمليات سخت و تعيين کننده به شهادت رسيد و احمد کاظمي که در اين ماههاي اخير دائم از او و شهيد مهدي باکري دم مي زد و نگران بود که از دوستان شهيدش جدا مانده باشد هم در اين روز به سوي رفيق اعلي مهاجرت کرد و در شهر مهدي باکري اروميه اجر تلاش هاي بي وقفه خود را از خداي بزرگ گرفت.
وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهَاجِراً إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِکْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ .
احمد کاظمي نگران از مردن در بستر بود و هميشه مي گفت: «نمي خواهم غير از شهادت به آن دنيا وارد شوم». او در آخرين مأموريت خود به آرزوي بزرگ خويش رسيد و در حين انجام خدمت به ملاقات معبود شتافت و مصداق گفته امام علي (عليه السلام) شد که «لالف ضربه بالسيف احب الي من ميته علي فراش». احمد کاظمي به راهي که انتخاب کرده بود باور داشت.
هدف او گسترش انقلاب اسلامي و پاسداري از ميراث بزرگ امام خميني (ره) بود. او براي رسيدن به هدف بزرگ اميدوار به نصرت الهي و کمک او «جل و علي» بود. براي رسيدن به هدف برنامه ريزي مي کرد و تمام سعي و تلاش خود را با پشتکار عجيب خود بکار مي گرفت و به رضاي الهي مي انديشيد و نگران دنياي پس از مرگ بود و مي خواست همچون ياران شهيدش پاک و پاکيزه وارد حيات جاودان شود. او بحق در اين چند سال منتظر بود تا روز موعود فرا برسد و در اين راه صداقت خود را در استقامت در مسير الهي نشان داد که «مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ مَا بَدَّلُوا تَبْدِيلاً ».
دلم، دلم چه کند با غم نبودن تو *** ببين که در غم تو چون به خون نشست دلم