آريستو كراسي

 aristocracy

به لحاظ لغوي به معناي حكومت بهترين هاست. ارسطو در كتاب سياست شباهت و تمايز ميان اليگارشي و آريستوكراسي را چنين بيان مي كند: هر دو دربرگيرنده ي حكومت اقليت اند، اما اليگارشي حكومت تعدادي اندك است كه ثروت را در اختيار دارند، حال آن كه آريستوكراسي حكومت صاحبان فضيلت است.
يونانيان باستان آريستوكراسي را حد وسط دو نوع حكومت مي شمردند: پادشاهي، كه حكومت يك نفر است و دموكراسي، كه حكومت همه ي مردم محسوب مي شود. از نظر ارسطو در كتاب سياست، آريستوكراسي مزاياي چندي دارد، اما به حكومت اليگارشي در خواهد غلتيد كه حكومت اقليتي ثروتمند در جهت منافع خويش است. اما امروزه آريستوكراسي به معناي حكومتي است كه در آن اعضاي يك طبقه ي حاكم كهن با شاخص هايي چون وراثت، دارايي و تربيت ويژه از بقيه متمايز شده، قدرت را در اختيار مي گيرند. توجيه اين نوع حكومت بر مفهومي از نظم طبيعي يا خدادادي اتكا دارد. مثلاً در يك سروده ي مذهبي به زبان انگليسي آمده است كه:
اغنيا در كاخ،
فقرا در كوخ،
خداوند آن را بر فراز و اين را در فرود خواسته، و جايگاه ايشان را چنين تقدير كرده.
ادموند بِرك در كتاب انديشه هايي در باب انقلاب در فرانسه از حكومت آريستوكراسي به عنوان ماحصل احترام به سلسله مراتب باثباتي كه در طول ساليان متمادي حاصل شده است دفاع مي كند. نظريه هاي اجتماعي اندام وار ( ارگانيك )، كاركردي و محافظه كار از حاميان آريستوكراسي اند.
منبع مقاله :
پايك، جان، (1391)، فرهنگ اصطلاحات فلسفه ي سياسي، مترجمان: سيد محمدعلي تقوي- محمدجواد رنجكش، تهران: نشر مركز، چاپ اول