آزادي بيان

 

آزادي در بيان ديدگاه ها، طرح نقطه نظرات، و انتشار گفته ها و تصويرها بخش متعارفي از مفهوم ليبرالي عدالت است. البته كاترين مك كينون، حقوق دان فمينيست، معتقد است كه از برخي جهات، آزادي مطلق بيان بايد تحت الشعاع تعهد به برابري ( مثل اصلاحيه ي چهاردهم قانون اساسي آمريكا ) قرار گيرد.
مك كينون مباحث مختلفي را در مورد ارتباط ميان تصاوير شهوت انگيز، سخنان نفرت آفرين ( hate speech ) و آزادي بيان مطرح مي كند. وي معتقد است كه « قانون به لطمات وارده بر برابري اجتماعي در اثر ابزارهاي بياني حساسيتي ندارد ». به نظر مي رسد اين تصور كه ابزارهاي بياني مي توانند برابري را تضعيف كنند با اين ضرب المثل قديمي در تضاد است كه « سنگ و چوب ممكن است استخوان هايم را بشكنند، اما كلمات هيچ گاه به من صدمه نمي زنند ». گفته مي شود كه كلمات و تصاوير مي توانند موقعيت مرا به خطر اندازند و آزاديم را محدود سازند و به ويژه مرا در رابطه اي فرودستانه قرار دهند. بعضي از رفتارهاي بياني ممكن است برابري ميان انسان ها ( چه به صورت افراد و چه گروه ها ) را برهم زنند.
منبع مقاله :
پايك، جان، (1391)، فرهنگ اصطلاحات فلسفه ي سياسي، مترجمان: سيد محمدعلي تقوي- محمدجواد رنجكش، تهران: نشر مركز، چاپ اول