سقط جنين

 abortion
سقط جنين يا عمل خاتمه بخشيدن ارادي به حاملگي، شايد جدل انگيزترين موضوع در فرهنگ عمومي معاصر، به خصوص در ايالات متحده باشد. به لحاظ سياسي، اين منازعه ميان دو قطب در جريان است: از يك طرف، كساني كه از « حق انتخاب زنان » طرفداري مي كنند و در اين زمينه گاهي به موضوع « مالكيت بر بدن » استناد مي جويند؛ و از طرف ديگر، كساني كه جايگاه اخلاقي جنين را همانند يك شخص، شخص بالقوه، يا انسان مي دانند و لاجرم آن را صاحب حرمت مي شمرند. نگرش اول غالباً در ميان فمينيست ها و نگرش دوم نزد مذهبيون رايج است.
البته موضع گيري هاي ديگري نيز امكان دارد. بعضي از نتيجه گرايان بحث راجع به وضعيت ذاتي جنين را به كناري نهاده، از سقط جنين به مثابه امري در حوزه ي سياست گذاري عمومي سخن مي گويند و به برآورد سود و هزينه ي تغيير قانون مي پردازند. ديدگاه ديگر به اين مسئله از زاويه ي فرايندهاي قانون اساسي كه تغيير قانون سقط جنين را ميسر مي سازند مي نگرد. برخي ديگر، در قالب فلسفه ي اخلاق، اصول كلي و انتزاعي را وانهاده، به جانب بحث موردي تمايل دارند؛ بدين معنا كه در هر مورد خاص، اين پرسش را مطرح مي سازند كه آيا تصميم به سقط جنين مي تواند عمل يك فرد متخلق به اخلاق باشد يا نه.
تا جايي كه به فلسفه ي سياسي به طور كلي مربوط مي شود، مباحثات راجع به سقط جنين چندگانگي ديدگاه هاي جامع در مورد « خوبي » را به نمايش مي گذارند، امري كه فلاسفه از برلين تا رولز آن را نقطه ي آغازين بحث قلمداد مي كنند. با فرض اين كه ديدگاه هاي معقول، بررسي شده و عميقاً پذيرفته شده اي وجود دارند كه هر كدام ديگري را نفي مي كنند، نهادهايي سياسي چگونه بايد شكل گيرند؟ يك پاسخ آن است كه اين امر مي تواند صرفاً بر اساس يك توافق حداقلي ( به جاي يك توافق گسترده ) و بر اساس نوعي ليبراليسم رقيق (1) يا ليبراليسم سياسي صورت پذيرد كه وابسته به هيچ ديدگاه اخلاقي يا متافيزيكي جامعي نباشد. البته كساني كه معتقد به ديدگاه اخلاقي جامعي هستند كه در مواضع سازش ناپذيرشان راجع به سقط جنين بازتاب مي يابد، بعيد است كه اين شيوه، يعني ليبراليسم رقيق، را براي دستيابي به اصول عدالت سياسي بپذيرند. آنها احتمالاً تصور مي كنند كه فضيلت ليبرالي مدارا نبايد شامل كساني شود كه به دنبال سركوب زنان يا قتل اطفال اند.

پي‌نوشت‌:

1.thin

منبع مقاله:
پايك، جان، (1391)، فرهنگ اصطلاحات فلسفه ي سياسي، مترجمان: سيد محمدعلي تقوي- محمدجواد رنجكش، تهران: نشر مركز، چاپ اول.