بدگماني

زن و شوهري جوان در کلبه اي دور از آب و آباداني به سر مي بردند و زندگاني را به خوشي و خرمي مي گذرانيدند. آن ها خود را خوشبخت و کامکار مي دانستند و چون داراي پسري شدند شادماني آنان از حد گذشت.
مرد، که ياهوار(1) نام داشت، اغلب دور از خانه به سر مي برد و زن خود ميانا(2) را تک و تنها در خانه مي گذاشت.
شبي زن در خانه تک و تنها نشسته بود و نخ مي رشت. کودکش از خواب پريد و برخاست و پيش او آمد. پسرک ديد که مادرش حرف مي زند و به کسي که انگار در اتاق او است سخنان مهرآميزي مي گويد.
پروانه اي در خانه اين سو و آن سو مي پريد. نور شمعي که در اتاق مي سوخت پروانه را به اتاق کشانده بود و پروانه داشت گرد آن مي گشت.
پسرک از مادر خود پرسيد: «مادر، با که حرف مي زني؟»
- با دوستي بسيار عزيز و گرامي. او مرا خيلي دوست مي دارد و من بايد خيلي مراقب او باشم.
پسرک پس از اين گفت وگو به رختخواب خود بازگشت و بزودي خوابش برد.
روزي ياهوار از سفر به خانه ي خويش بازگشته بود، از غيبت زنش سود جست و از پسرش پرسيد که در غيبت او چه کساني به خانه ي آن ها آمده اند؟
پسرک در جواب پدر خود گفت که کسي به ديدن مادرش نيامده، اما يک شب، دوستي که مادرش او را بسيار گرامي مي داشت، به ديدن او آمده بود و مادرش با مهر و محبت با او حرف مي زد.
چون زن به خانه بازگشت مرد، که رشک و کينه چشم خردش را کور کرده بود، چنان بر سر زن بينوا کوفت که زن افتاد و مرد.
مدتي گذشت. شبي ياهوار با غم و اندوه بسيار در برابر شمع نشسته و در انديشه فرو رفته بود. پسرش نيز در کنار او نشسته بود. ناگهان پسرک فرياد زد:
- بابا نگاه کن! دوست مادرم اين جاست.
پسرک پروانه را که شب به ديدن مادرش آمده بود به پدر خود نشان داد.
مرد فهميد که محبوب زنش کسي جز پروانه نبوده است.
ياهوار، که نمي توانست گناه خود را فراموش کند، از غم و غصه جان داد.

پي‌نوشت‌ها:

1. Yahuar.
2. Miana.

منبع مقاله :
لامبرفاراژ، آن ماري،مترجم: اردشير نيکپور، (1382)، داستان هايي از اينکاها، تهران: شرکت انتشارات علمي و فرهنگي، چاپ دوم.