با سلام؛ بنده در حال حاضر چند ماهی است که با یکی از پسرهای دانشگاه آشنا شدم؛ همسن هستیم ولی با توجه به شناختی که از ایشون دارم بیشتر از سنش درک میکنه و از این لحاظ بهش اطمینان دارم بعد از مدت ها به من ابراز علاقه کرد یعنی وقتیکه تقریبا مطمئن شد من هم به اون علاقمند هستم چون در این مدت به هیچ وجه حاضر نبودم اینو ابراز کنم. حالا بعد از اینکه هردوی ما مطمئنیم که بهم علاقه داریم رابطه ما کاملا روی هواست. آخرین باری که به طور جدی باهم صحبت کردیم گفت که خیلی سردرگم و آشفتس و نمیتونه هیچ تصمیمی بگیره گفت انگار به آدمی تبدیل شده که هیچ هدفی در زندگیش نداره ولی به من علاقه داره بعد از اون جریان تقریبا دیگه باهم حرف جدی نزدیم و اون هم کلا از اینکه قرار هست رابطمون چی بشه و به کجا برسه حرفی نمیزنه من هم چون غرور زیادی دارم نمیتونم حرفشو پیش بکشم و البته چون واقعا دوسش دارم نمیتونم هم کلا بی خیال این آدم بشم؛ این انتظار و بلاتکلیفی واقعا خستم کرده؛ حالا نمیدونم کار درست چیه از طرفی فکر میکنم که به اندازه کافی غرورمو شکستم و دیگه نمیتونم من بهش رو بزنم ولی از طرف دیگه هم طاقت دوریشو ندارم. با توجه به حرفاشو و رفتارهایی که تا الآن داشته تقریبا مطمئنم که دوسم داره ولی دلیل این همه تعلل و دست روی دست گذاشتنشو نمیفهمم. حالا هم از شما خواهش میکنم که راهنماییم کنین که در این شرایط کار درست چیه و من باید چی کار کنم.