پرسش :
بنا به نقل، حضرت علي(علیه السلام) در ركوع نمازشان، انگشتر صدقه داده اند؛ در حالي كه ميگويند وقتي آن حضرت به نماز ميايستادند، غرق در نماز بودند، به گونهاي كه حتي تير از پايشان درآوردند اما حضرت متوجه نشد، چگونه اين دو با هم سازگار است؟
پاسخ :
بايد توجه داشت كه ميان خارج كردن پيكان از بدن و بخشيدن انگشتر به فقير تفاوت بسياري است؛ زيرا خارج كردن پيكان از بدن صرفاً جنبه شخصي و جسمي دارد و از مقام توجه كامل به خداوند و استغراق در ذات او دور است، ولي توجه به حال بنده فقير و محرومي كه در مسجد پيامبر اسلام(ص) ناله مظلومانه سر داده، يك عمل خدايي و معنوي است و با توجه به خدا نه تنها سازگار نيست بلكه كاملاً همسوست.
در حقيقت، آن حضرت در حال نماز اصلاً توجه به خود نداشت و توجه به حال بينوا، توجه به خود نيست، بلكه توجه به خداست. به عبارت ديگر، كمك به خلق خدا، از عبادات بزرگ است و با نماز كه آن هم عبادتي است بس بزرگ، سنخيت كامل دارد. بنابراين، جاي تعجب نيست كه ناله سوزان و نافذ آن فقير محروم در برابر مسلمانان، دل آگاه علي(ع) را هنگام نماز متوجه خود سازد و آن حضرت در ضمن آن عبادت، عبادت ديگري كه هر دو براي خدا و جلب خشنودي او بوده است انجام دهد. اين عمل به قدري شايسته و ارزنده بود كه آيهاي درباره آن نازل گرديد.{1}
افزون بر آن، عارفان در كتابهايشان چهار سفر روحاني را براي سير و سلوك عارف ذكر كردهاند كه سفر سوم سير من الحق الي الخلق است، يعني كسي كه در حيطه حق سير و سفر ميكند، نبايد از خلق خدا غافل باشد. از آن جا كه حضرت علي(ع) امام العرفأ و حق محض است و الحق مع علي و علي مع الحق يدور حيث مادار، اين عمل آن حضرت ميتواند از مصاديق سفر سوم باشد، كه همه عارفان آن را تأييد ميكنند، زيرا شنيدن صداي فقير و كمك به او توجه به خويشتن نيست، بلكه عين توجه به حق است و آن حضرت در نماز، از خود بيگانه بود نه از حق تعالي.
پی نوشت:
[1].سوره مائده، آيه 55.
eporsesh.com
بايد توجه داشت كه ميان خارج كردن پيكان از بدن و بخشيدن انگشتر به فقير تفاوت بسياري است؛ زيرا خارج كردن پيكان از بدن صرفاً جنبه شخصي و جسمي دارد و از مقام توجه كامل به خداوند و استغراق در ذات او دور است، ولي توجه به حال بنده فقير و محرومي كه در مسجد پيامبر اسلام(ص) ناله مظلومانه سر داده، يك عمل خدايي و معنوي است و با توجه به خدا نه تنها سازگار نيست بلكه كاملاً همسوست.
در حقيقت، آن حضرت در حال نماز اصلاً توجه به خود نداشت و توجه به حال بينوا، توجه به خود نيست، بلكه توجه به خداست. به عبارت ديگر، كمك به خلق خدا، از عبادات بزرگ است و با نماز كه آن هم عبادتي است بس بزرگ، سنخيت كامل دارد. بنابراين، جاي تعجب نيست كه ناله سوزان و نافذ آن فقير محروم در برابر مسلمانان، دل آگاه علي(ع) را هنگام نماز متوجه خود سازد و آن حضرت در ضمن آن عبادت، عبادت ديگري كه هر دو براي خدا و جلب خشنودي او بوده است انجام دهد. اين عمل به قدري شايسته و ارزنده بود كه آيهاي درباره آن نازل گرديد.{1}
افزون بر آن، عارفان در كتابهايشان چهار سفر روحاني را براي سير و سلوك عارف ذكر كردهاند كه سفر سوم سير من الحق الي الخلق است، يعني كسي كه در حيطه حق سير و سفر ميكند، نبايد از خلق خدا غافل باشد. از آن جا كه حضرت علي(ع) امام العرفأ و حق محض است و الحق مع علي و علي مع الحق يدور حيث مادار، اين عمل آن حضرت ميتواند از مصاديق سفر سوم باشد، كه همه عارفان آن را تأييد ميكنند، زيرا شنيدن صداي فقير و كمك به او توجه به خويشتن نيست، بلكه عين توجه به حق است و آن حضرت در نماز، از خود بيگانه بود نه از حق تعالي.
پی نوشت:
[1].سوره مائده، آيه 55.
eporsesh.com
