پرسش :
علت گذاشتن كنيه «اباعبدالله» براي امام حسين(علیه السلام) چه بوده است؟
پاسخ :
از سنتهاي اجتماعي و خانوادگي عرب، گذاشتن كنيه و لقب براي مولود تازه به دنيا آمده است كه اساساً براي تعظيم و تكريم به كار ميرود.
ائمهي معصومين(ع) هر كدام داراي كنيهها و القاب زيادي هستند كه بازگو كنندهي شخصيت معنوي و الهي آنان است. اباعبدالله كنيه حضرت امام حسين(ع) ميباشد كه بر خلاف معمول، به اعتبار اسامي فرزندان آن امام نيست، بلكه به جهت اوج و شكوه، و عبوديت عاشقانه او است كه با خون خويش ترسيم كرد.
اباعبدالله و اباالائمه و اباالمساكين از كنيههاي ديگر امام حسين(ع) و رشيد، طيّب، وفيّ، زكيّ، سيّد، سعيد، مبارك، التابع لمرضاة الله و الدليل علي ذاتالله، الشهيد بكربلا، السبط الثاني، الامامالثالث و سيدالشهدا لقبهاي آن حضرت است و لقبي كه جدّش او را بدان خطاب ميكرد «سيد شباب اهل الجنة» است.[1]
كنيه «ابا عبدالله» مانند اسم آن حضرت، از سوي خدا و رسول گرامي انتخاب شده است.[2] معمولاً كنيه را به اعتبار اسم فرزند صاحب كنيه ميگذارند، مانند ابالحسن، ابامحمد، ابومسلم و...؛ اما كنيه امام حسين(ع) يك كنيه استثنايي است كه به اعتبار اسامي فرزندان آن حضرت نيست، بلكه به اعتبار جوهرهي شخصيت معنوي و الهي آن امام كه روح عبوديت و بندگي خالص و وقفهناپذير او ميباشد، انتخاب شده است.
در كتاب «ويژگيهاي امام حسين(ع)» آمده است: «حسين سمبل عبادت است همه پيامآوران خدا و امامان نور، خداي خويش را خالصانه و عاشقانه ميپرستيدند؛ اما حسين، عبادت و پرستش ويژهاي داشت. از هنگامي كه نور وجودش در جان مادرش فاطمه(س) پديد آمد تا آن لحظاتي كه سر نورانياش بر فراز نيزهها قرار گرفت، هميشه و همه جا به ستايش و سپاس و تسبيح و تنزيه خدا مشغول بود و تلاوت كتاب خدا از او شنيده ميشد.»[3]
در شب عاشورا كه لشكريان دشمن ميخواستند به خيمههاي حضرت اباعبدالله الحسين(ع) هجوم بياورند و كار را يكسره كنند، امام آن شب را براي عبادت و بندگي خدا مهلت خواست و با راز و نياز، شب را به صبح، و آخرين مرحله حيات خويش را با نيايش خاصه الهي آزين بست. بار مصايب و مشكلات هر چه بر امام سنگيني ميكرد و سوز و گداز غمها، هر چه دلخراشتر ميشد، صبر امام و رضايتمندي حضرت در برابر اراده الهي زيادتر ميگشت و عرضه ميداشت: خدايا راضي به رضاي توام.[4]
نقل شده است كه امام حسين(ع) 25 بار پياده به حج مشرف شد و مناسك حج ابراهيمي را انجام داد و در هر شبانه روز، هزار ركعت نماز به جا ميآورد. روزي از امام سؤال شد كه چه قدر از خدا ترساني؟ امام فرمود: از عذاب آخرت ايمن نيست مگر كسي كه در دنيا از خدا بترسد.[5]
پی نوشتها:
[1]. الارشاد، ج 2، ص 27.
[2]. همان.
[3]. ويژگيهاي امام حسين(ع)، شيخ جعفر شوشتري، ص 95، ترجمه و نگارش از علي رضا كرمي، تحقيق و ويرايش از سيد محمد حسيني، نشر حاذق، چاپ دوم، مطبعه امير.
[4]. مقتل الحسين، سيد عبدالرزاق مقرم، ص 283، دارالكتاب بيروت.
[5]. شهيد كربلا، سيد تقي طباطيايي، ص 63، با تصحيح شيخ عباس حاجيان دشتي، ج 1، حسينية عماد زاده اصفهاني، منتهي الآمال، ج 1، ص 210.
منبع: نهضت عاشورا (تحريف‌ها و شبهه‌ها)، مركز مطالعات و پژوهش‌‌هاي فرهنگي حوزه‌ي علميه (1381)
از سنتهاي اجتماعي و خانوادگي عرب، گذاشتن كنيه و لقب براي مولود تازه به دنيا آمده است كه اساساً براي تعظيم و تكريم به كار ميرود.
ائمهي معصومين(ع) هر كدام داراي كنيهها و القاب زيادي هستند كه بازگو كنندهي شخصيت معنوي و الهي آنان است. اباعبدالله كنيه حضرت امام حسين(ع) ميباشد كه بر خلاف معمول، به اعتبار اسامي فرزندان آن امام نيست، بلكه به جهت اوج و شكوه، و عبوديت عاشقانه او است كه با خون خويش ترسيم كرد.
اباعبدالله و اباالائمه و اباالمساكين از كنيههاي ديگر امام حسين(ع) و رشيد، طيّب، وفيّ، زكيّ، سيّد، سعيد، مبارك، التابع لمرضاة الله و الدليل علي ذاتالله، الشهيد بكربلا، السبط الثاني، الامامالثالث و سيدالشهدا لقبهاي آن حضرت است و لقبي كه جدّش او را بدان خطاب ميكرد «سيد شباب اهل الجنة» است.[1]
كنيه «ابا عبدالله» مانند اسم آن حضرت، از سوي خدا و رسول گرامي انتخاب شده است.[2] معمولاً كنيه را به اعتبار اسم فرزند صاحب كنيه ميگذارند، مانند ابالحسن، ابامحمد، ابومسلم و...؛ اما كنيه امام حسين(ع) يك كنيه استثنايي است كه به اعتبار اسامي فرزندان آن حضرت نيست، بلكه به اعتبار جوهرهي شخصيت معنوي و الهي آن امام كه روح عبوديت و بندگي خالص و وقفهناپذير او ميباشد، انتخاب شده است.
در كتاب «ويژگيهاي امام حسين(ع)» آمده است: «حسين سمبل عبادت است همه پيامآوران خدا و امامان نور، خداي خويش را خالصانه و عاشقانه ميپرستيدند؛ اما حسين، عبادت و پرستش ويژهاي داشت. از هنگامي كه نور وجودش در جان مادرش فاطمه(س) پديد آمد تا آن لحظاتي كه سر نورانياش بر فراز نيزهها قرار گرفت، هميشه و همه جا به ستايش و سپاس و تسبيح و تنزيه خدا مشغول بود و تلاوت كتاب خدا از او شنيده ميشد.»[3]
در شب عاشورا كه لشكريان دشمن ميخواستند به خيمههاي حضرت اباعبدالله الحسين(ع) هجوم بياورند و كار را يكسره كنند، امام آن شب را براي عبادت و بندگي خدا مهلت خواست و با راز و نياز، شب را به صبح، و آخرين مرحله حيات خويش را با نيايش خاصه الهي آزين بست. بار مصايب و مشكلات هر چه بر امام سنگيني ميكرد و سوز و گداز غمها، هر چه دلخراشتر ميشد، صبر امام و رضايتمندي حضرت در برابر اراده الهي زيادتر ميگشت و عرضه ميداشت: خدايا راضي به رضاي توام.[4]
نقل شده است كه امام حسين(ع) 25 بار پياده به حج مشرف شد و مناسك حج ابراهيمي را انجام داد و در هر شبانه روز، هزار ركعت نماز به جا ميآورد. روزي از امام سؤال شد كه چه قدر از خدا ترساني؟ امام فرمود: از عذاب آخرت ايمن نيست مگر كسي كه در دنيا از خدا بترسد.[5]
پی نوشتها:
[1]. الارشاد، ج 2، ص 27.
[2]. همان.
[3]. ويژگيهاي امام حسين(ع)، شيخ جعفر شوشتري، ص 95، ترجمه و نگارش از علي رضا كرمي، تحقيق و ويرايش از سيد محمد حسيني، نشر حاذق، چاپ دوم، مطبعه امير.
[4]. مقتل الحسين، سيد عبدالرزاق مقرم، ص 283، دارالكتاب بيروت.
[5]. شهيد كربلا، سيد تقي طباطيايي، ص 63، با تصحيح شيخ عباس حاجيان دشتي، ج 1، حسينية عماد زاده اصفهاني، منتهي الآمال، ج 1، ص 210.
منبع: نهضت عاشورا (تحريف‌ها و شبهه‌ها)، مركز مطالعات و پژوهش‌‌هاي فرهنگي حوزه‌ي علميه (1381)
