پرسش :
چرا امام حسین علیه السّلام را اباعبدالله می نامند؟ نام های دیگر امام حسین علیه السّلام کدامند؟
پاسخ :
در پاسخ باید گفت که در بین جامعه عرب این گونه رسم بوده و هست که معمولا هر شخص دارای یک کنیه و یک یا چند لقب می باشد ائمه معصومین ـ علیهم السّلام ـ نیز این گونه بوده اند و هر یک دارای کنیه و القابی متعدد بوده اند.
امام باقر -علیه السّلام- درباره این که چرا هر یک از فرزندان اهل بیت دارای کنیه ای خاص بوده اند میفرماید:
انّا لَنُکَنّی اُولادَنا فی صِغَرِهِم مَخافَةَ النَبزَ اَن یُلحَقَ بهم.[1] یعنی ما برای فرزندانمان در کودکی کنیه قرار می دهیم از ترس اینکه مبادا در بزرگی دچار لقب های ناخوشایند گردند.
و درباره اینکه چرا «اباعبدالله» به عنوان کنیه برای امام حسین ـ علیه السّلام ـ انتخاب شده است در روایتی آمده است که این کنیه را روز هفتم ولادت امام حسین -علیه السّلام- پیامبر برای او انتخاب نموده است به این صورت که پیامبر او را در دامان خود نهاد و فرمود: ای اباعبدالله چه بسیار گران است بر من کشته شدن تو.[2]
در تواریخ نیز آمده است که امام حسین -علیه السّلام- بعداً نام یکی از فرزندان خود را عبدالله گذاشتند که ظاهراً همان حضرت علی اصغر -علیه السّلام- می باشند که در کربلا به شهادت رسیدند.[3]
البته برای علت نام گذاری امام حسین -علیه السّلام- به اباعبدالله وجوهی دیگر ذکر کرده اند که به دو نمونه از آن اشاره می شود:
الف: در بین اعراب رسم بر این است که هر کس دارای صفات خاص باشد، در مقام مبالغه وی را پدر آن صفت می نامند مثلا کسی که دارای صفت بخشش باشد او را «ابوجواد» می گویند. امام حسین -علیه السّلام- نیز به دلیل اینکه در مقام بندگی خدا امتیازی خاص داشته و در مرتبه اعلی و مافوق انسانهای دیگر قرار داشته اند او را اباعبدالله خوانده اند، چنانکه خود آن بزرگوار هنگامی که از اسب بر روی زمین افتادند، فرمودند: «رضاً بقضائِک، تسلیماً لِاَمرِک...»[4]
ب. اگر سید الشهداء در کربلا آن گونه جان نثاری نکرده بود و در میدان سربازی حق تعالی ثابت قدم نمی بود، آئین محمدی از روی زمین رخت بربسته و مردم به زندگی جاهلیت کفار برمی گشتند، لذا هر کسی بعد از آن حضرت خداوند را پرستش نماید و پیروی از پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ و امامان ـ علیهم السّلام ـ را سیره خود قرار دهد، همه به برکت وجود مقدس امام حسین -علیه السّلام- و ایثار اوست «لولاه ماعُبِدَالله و لولاهُ ماعُرِفَ الله» بنابراین ایشان در حقیقت پدر همه بندگان خداست، زیرا پدر به معنای مربی است و او بر اساس آنچه گفتیم بهترین و عالی ترین مربی است.[5]
امام حسین -علیه السّلام- علاوه بر کنیه دارای القاب متعددی نیز بوده اند از جمله: الرشید ـ الطیب ـ الوفی ـ السید ـ الزکی ـ المبارک ـ التابع لمرضاة الله ـ سید الشهداء.[6]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1. زندگانی امام حسین -علیه السّلام- ـ سید هاشم رسولی محلاتی.
2. شهید جاوید ـ صالحی نجف آبادی.
3. بررسی تاریخ عاشورا ـ دکتر محمد ابراهیم آیتی.
4. منتهی الامال ـ شیخ عباس قمی.
پاورقی ها:
[1] . زندگانی امام حسن مجتبی -علیه السّلام- سید هاشم رسولی محلاتی، ص8، حیاة امام الحسن، ج1، ص65.
[2] . منتهی الامال، شیخ عباس قمی، هجرت، ج1، ص523.
[3] . الارشاد، شیخ مفید، موسسه آل البیت، ج2، ص135.
[4] . مقتل الحسین، مقرم، ص357.
[5] . شرح زیارت عاشورا، علی اصغر عزیزی تهرانی، ص34.
[6] . بحار الانوار، علامه مجلسی، ج43، ص237.
منبع: اندیشه قم
در پاسخ باید گفت که در بین جامعه عرب این گونه رسم بوده و هست که معمولا هر شخص دارای یک کنیه و یک یا چند لقب می باشد ائمه معصومین ـ علیهم السّلام ـ نیز این گونه بوده اند و هر یک دارای کنیه و القابی متعدد بوده اند.
امام باقر -علیه السّلام- درباره این که چرا هر یک از فرزندان اهل بیت دارای کنیه ای خاص بوده اند میفرماید:
انّا لَنُکَنّی اُولادَنا فی صِغَرِهِم مَخافَةَ النَبزَ اَن یُلحَقَ بهم.[1] یعنی ما برای فرزندانمان در کودکی کنیه قرار می دهیم از ترس اینکه مبادا در بزرگی دچار لقب های ناخوشایند گردند.
و درباره اینکه چرا «اباعبدالله» به عنوان کنیه برای امام حسین ـ علیه السّلام ـ انتخاب شده است در روایتی آمده است که این کنیه را روز هفتم ولادت امام حسین -علیه السّلام- پیامبر برای او انتخاب نموده است به این صورت که پیامبر او را در دامان خود نهاد و فرمود: ای اباعبدالله چه بسیار گران است بر من کشته شدن تو.[2]
در تواریخ نیز آمده است که امام حسین -علیه السّلام- بعداً نام یکی از فرزندان خود را عبدالله گذاشتند که ظاهراً همان حضرت علی اصغر -علیه السّلام- می باشند که در کربلا به شهادت رسیدند.[3]
البته برای علت نام گذاری امام حسین -علیه السّلام- به اباعبدالله وجوهی دیگر ذکر کرده اند که به دو نمونه از آن اشاره می شود:
الف: در بین اعراب رسم بر این است که هر کس دارای صفات خاص باشد، در مقام مبالغه وی را پدر آن صفت می نامند مثلا کسی که دارای صفت بخشش باشد او را «ابوجواد» می گویند. امام حسین -علیه السّلام- نیز به دلیل اینکه در مقام بندگی خدا امتیازی خاص داشته و در مرتبه اعلی و مافوق انسانهای دیگر قرار داشته اند او را اباعبدالله خوانده اند، چنانکه خود آن بزرگوار هنگامی که از اسب بر روی زمین افتادند، فرمودند: «رضاً بقضائِک، تسلیماً لِاَمرِک...»[4]
ب. اگر سید الشهداء در کربلا آن گونه جان نثاری نکرده بود و در میدان سربازی حق تعالی ثابت قدم نمی بود، آئین محمدی از روی زمین رخت بربسته و مردم به زندگی جاهلیت کفار برمی گشتند، لذا هر کسی بعد از آن حضرت خداوند را پرستش نماید و پیروی از پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ و امامان ـ علیهم السّلام ـ را سیره خود قرار دهد، همه به برکت وجود مقدس امام حسین -علیه السّلام- و ایثار اوست «لولاه ماعُبِدَالله و لولاهُ ماعُرِفَ الله» بنابراین ایشان در حقیقت پدر همه بندگان خداست، زیرا پدر به معنای مربی است و او بر اساس آنچه گفتیم بهترین و عالی ترین مربی است.[5]
امام حسین -علیه السّلام- علاوه بر کنیه دارای القاب متعددی نیز بوده اند از جمله: الرشید ـ الطیب ـ الوفی ـ السید ـ الزکی ـ المبارک ـ التابع لمرضاة الله ـ سید الشهداء.[6]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1. زندگانی امام حسین -علیه السّلام- ـ سید هاشم رسولی محلاتی.
2. شهید جاوید ـ صالحی نجف آبادی.
3. بررسی تاریخ عاشورا ـ دکتر محمد ابراهیم آیتی.
4. منتهی الامال ـ شیخ عباس قمی.
پاورقی ها:
[1] . زندگانی امام حسن مجتبی -علیه السّلام- سید هاشم رسولی محلاتی، ص8، حیاة امام الحسن، ج1، ص65.
[2] . منتهی الامال، شیخ عباس قمی، هجرت، ج1، ص523.
[3] . الارشاد، شیخ مفید، موسسه آل البیت، ج2، ص135.
[4] . مقتل الحسین، مقرم، ص357.
[5] . شرح زیارت عاشورا، علی اصغر عزیزی تهرانی، ص34.
[6] . بحار الانوار، علامه مجلسی، ج43، ص237.
منبع: اندیشه قم
