اد وين

 Wynn, Ed                    

بازيگر (1886، فيلادلفياي پنسيلوانيا - امريکا؛ 1996)

با نام آيزايا ادوين ليوپولد، در يک خانواده ي مهاجر اروپايي، به دنيا آمد. در پانزده سالگي از خانه فرار کرد تا به عنوان پادو - و بالاخره بازيگر - به يک گروه تآتري سيار بپيوندد. پس از شکست اين گروه به خانه بازگشت و تا ماجراجويي بعدي، براي گذران زندگي، کلاه مي فروخت. سرانجام به نيويورک رفت و پيش از هجده سالگي يکي از کمدين هاي نامدار نمايش هاي وودويل به شمار مي آمد. از سال 1914 با لقب «دلقک تمام عيار» در تعدادي از نمايش هاي عجايب زيگفلد، در کنار ستاره ي ديگر موزيکال هاي هجوآميز، و. ک. فيلدز به محبوبيت زيادي دست پيدا کرد. در اوج کارش در 1919 به دليل شرکت در سازماندهي اعتصاب بازيگران مدتي بايکوت شد، اما کنار نکشيد و خودش نمايش هايش را نوشت و تهيه کرد و طي دهه ي 1920 هم چنان نزد تماشاگران و منتقدان، ارج و قرب داشت. گاهي نيز در فيلم هاي صامت جلوي دوربين مي رفت. در دهه ي 1930 ميان شنوندگان راديو طرفداران جديدي پيدا کرد، با اين همه با شکست سرمايه گذاري هايش در اواخر اين دهه، دچار يک بحران عصبي شد و به نظر مي رسيد دوران کار هنري اش به پايان رسيده؛ اما در دهه ي 1940 به برودوي بازگشت و در 1949 نخستين جايزه ي امي بهترين بازيگر نقش اول تاريخ تلويزيون را از آن خود کرد. در اوايل دهه ي 1950 بار ديگر بي کار شد، چون دوره ي کمدين هاي قديمي به سر آمده بود. در اين جا به تشويق پسر بازيگرش، کينان وين، وارد سينما شد و با خاطرات آن فرانک مورد توجه قرار گرفت و کانديداي دريافت اسکار بهترين بازيگر نقش دوم شد. تا سال هاي آخر عمرش در سينما و تلويزيون فعال بود. به ياد ماندني ترين نقش هايش در پروفسور کم حافظه، مري پاپينز و بزرگ ترين داستان عالم بودند.

از فيلم ها: 1927 - پاشنه هاي لاستيکي (هيرمن)؛ 1930 - به دنبال رهبر (تاروگ)؛ 1933 - رئيس (رايسنر)؛ 1943 - رستوران استيچ دور (بورزيگي)؛ 1958 - مارجري مورنينگ استار (راپر)؛ 1959 - خاطرات آن فرانک (استيونز)؛ 1960 - سيندرفلا (تاشلين)؛ 1961 - پروفسور کم حافظه (استيونسن)؛ 1963 - پسر فلابر (استيونسن)؛ 1964 - هالو (جري لوييس)، مري پاپينز (استيونسن)؛ 1965 - بزرگ ترين داستان عالم (ج. استيونز)، بريجيت عزيز (کاستر)، آن گربه ي لعنتي (استيونسن)، خانواده ي کالووي (توکار)؛ 1967 - اجنه (استيونسن).