سسوئه هاياکاوا
Hayakawa, Sessue
بازيگر (1890، نانائوراي چيبا - ژاپن؛ 1973)
با نام کينتارو هاياکاوا به دنيا آمد. در مدرسه ي مقدماتي نيروي دريايي در توکيو و سپس آکادمي علوم دريايي اتاجيما تحصيل کرد، اما به دليل داشتن کمي دشواري شنيداري مجبور به ترک خدمت در آن جا شد. خيلي زود به بازيگري روي آورد و حضور بر روي صحنه ي تآترهاي ژآپن را آغاز کرد. پس از مدت کوتاهي، در نوزده سالگي به ايالات متحد رفت و در دانش گاه شيکاگو به تحصيل ادامه داد. در 1913، زماني که به ژاپن بازگشت، کمپاني امپريال را بنيان گذاشت و هم راه با اعضاي گروه به اجراي نمايش هاي سيار در غرب امريکا پرداخت. در جريان يکي از نمايش هايش به نام توفان، با توماس اينس کارگردان / تهيه کننده آشنا شد و به دعوت او در نسخه ي سينمايي همان نمايش به ايفاي نقش پرداخت. پس از کسب موفقيت چشم گير در توفان، که در آن به هم راه همسرش، تائورو آئوکي (از 1914 تا زمان مرگش در 1961)، نقش دو ستاره ي فيلم را به عهده داشتند، سيل بي شمار نامه هايي که از طرف هوادارانش به سوي او سرازير شد، به اندازه ي نامه هاي ارسالي براي بزرگ ترين ستارگان هاليوود در آن زمان بود. موفقيت در فيلم هاي بعدي نيز ادامه يافت و در 1918 کمپاني توليد فيلم هوورت پيکچرز را در امريکا بنا گذاشت؛ که در طول چهار سال، بيش از بيست فيلم توليد کرد. در 1923 هاليوود را به قصد اروپا ترک کرد و در بسياري از فيلم هاي اروپايي، و بيش تر فرانسوي، نقش ستاره ي اصلي را به عهده گرفت. هم زمان در اجراي نمايش هاي مختلف به روي صحنه رفت و هر از چند گاهي به امريکا و ژاپن سفر کرد، که در جريان يکي از آن ها در 1927، مرکزي براي مطالعات ذن را در نيويورک بنيان گذاشت. در سال هاي جنگ جهاني دوم در پاريس اقامت گزيد و در اواخر دهه ي 1940 به ايالات متحد بازگشت تا اين بار در نقش هاي دوم فيلم هاي هاليوودي بازي کند. در 1957 به خاطر ايفاي نقش افسر ژاپني پل رودخانه ي کواي کانديداي دريافت اسکار شد. يک زندگي نامه، چند رمان و نمايش نامه و فيلم نامه ي باتلاق از آثار منتشر شده ي او است. هم چنين نقاشي هاي آب رنگ او در طول پنج دهه به تماشا گذاشته شده اند. هاياوکاوا مردي با استعدادهاي فراوان بود که علاوه بر يادگيري علوم دريايي و تحصيل علوم سياسي در دانش گاه شيکاگو، به سلک روحانيون بودايي معتقد به ذن نيز درآمد و پيشينه ي فرهنگي و هوش و ذکاوت خود را هم راه با نقش هايش روي پرده به تصوير کشيد. او بدون هيچ گونه آموزش رسمي بازيگري، بر کليه ي حرکات و نقش هايش کنترل کامل داشت و مهارت خود در جودو، کِندو و جوجيتسو را در تأکيد اين کنترل به کار مي گرفت. او که توسط اينس کشف شد و با حقوق هفته اي پانصد دلار به خدمت او درآمد، در دهه ي 1920 هفته اي هفت هزار دلار دست مزد مي گرفت. هيچ بازيگر ژاپني به اندازه ي او در امريکا محبوب نشد و مورد احترام قرار نگرفت. يک سال پس از توفان، بازي هاياکاوا در فريب، چنان مورد توجه تماشاگران واقع شد که در مقايسه با بازي هاي اغراق آميز بازيگران فيلم هاي صامت آن زمان، بسيار برجسته تر و تأثيرگذارتر بود. از آن پس، بازي هاي او را مخلوطي از «متد» و ذن توصيف کردند. نقش هايي هم که به عهده مي گرفت معمولاً در ملودرام ها بود. جذابيتش و لباس هاي خوش دوختي که در فيلم ها بر تن مي کرد نيز، او را در نقش شخصيت عاشق بهتر به تماشا مي گذاشت. هر چند هاياکاوا در بازگشت به امريکا، در نقش هاي دوم ظاهر شد، ليکن مقابل ستارگاني مشهور مثل هامفري بوگارت و الک گينس بازي کرد و با ايفاي نقش «سرهنگ سايتو» در پل رودخانه ي کواي، تصويري را به نمايش گذاشت که به اعتراف خودش در سراسر دوران بازيگري اش، هيچ شخصيتي به اندازه ي «سايتو» شيفته اش نکرد و به چالش وانداشت.
از فيلم ها : 1914 - خشم خدايان (ر. بارکر)، توفان (ر.بارکر)، پاسداري (آزبورن)، گيشا (ر. بارکر)، يک تراژدي شرقي (ر. بارکر)؛ 1915 - پس از پنج (افل)، فريب (س. ب. دميل)، سرنخ (نيل)؛ 1916 - وسوسه (س. ب. دميل)، روح کورا - سان (له سينت)؛ 1917 - پنجه هاي پلنگ (نيلان)، راه هاي ممنوع (تورنبي)؛ 1918 - مرواريدهاي پنهان (ملفورد)، مايه ي افتخار خانواده اش (و. چ. دميل)، معبد شام گاه (ج. يانگ)، شجاعانه ترين راه (ملفورد)؛ 1919 - قلبي در گرو (وردينگتن)، افق خاکستري (وردينگتن)، مردي از انجمن مخفي چيني ها (وردينگتن)؛ 1920 - علامت لوپز (دگراس)، گهواره ي شهامت (هيلي ير)؛ 1921 - مرداب (ک. کامبل)؛ 1922 - پنج روز براي زيستن (دوان)، مداد قرمز (دوان)؛ 1924 - من کشتم! (ر. ليون)، وفاداري سن يان (کولبي)؛ 1937 - يوشي وارا (ماکس اوفولس)، جريمه (لربيه)، دختر سامورايي (فانک و ايتامي)؛ 1938 - توفان فراز آسيا (آزوالد)؛ 1941 - تورناوارا (درويل)؛ 1943 - ماکائو، دوزخ قمار (دُلانوآ)؛ 1946 - کاباره ي درياي بزرگ (ژاوه)؛ 1949 - توکيو جو (هايسلر)؛ 1950 - سه نفر به خانه آمدند (نگولسکو)؛ 1953 - ژنرال تيره بخت (سائکي)؛ 1955 - خانه اي از خيزران (فولر)؛ 1957 - پل رودخانه ي کواي (د. لين)؛ 1958 - بچه گيشا (تاشلين)؛ 1959 - خانه هاي سبز (م. فرر)؛ 1960 - جهنم تا ابديت (کارلسن)، خانواده ي سوييسي رابينسن (آناکين)؛ 1962 - موج بزرگ (دانيلفسکي).
