مايکل يورک

 York, Michael                                    
بازيگر (1942، فولمر - انگلستان)
با نام مايکل يورک جانسن به دنيا آمد. تحصيلاتش را در آکسفورد به پايان برد. از اواخر دهه ي 1950 روي صحنه مي رفت و با ايفاي نقش در اجراهاي متعددي از نمايش هاي شکسپيري مورد توجه قرار گرفت. در سال 1967 با نسخه ي سينمايي رام کردن زن سرکش، براي نخستين بار، جلوي دوربين رفت. با ايفاي نقش مقابل ليزا مينه لي در کاباره به شهرت رسيد. اما پس از آن کم تر به نقش هاي مناسبي (مثل «دارتانيان» در سه تفنگدار، «ويليام» در تصادف و نقش خودش در فدورا) دست يافت. تا آخرين سال هاي قرن بيستم، هم چنان، بازيگر موفق تري در تآتر به شمار مي آمد تا سينما. در تلويزيون نيز (از جمله در مجموعه ي عيساي ناصري، 1977) فعاليت داشت. خاطراتش را در کتابي با نام بازيگر سيار (1991) نوشته است.
از فيلم ها: 1966 - رام کردن زن سرکش (زفيرلي)؛ 1967 - تصادف (لوزي)، سرخ و آبي (ت. ريچاردسن)؛ 1968 - روميو و جوليت (زفيرلي)، ماجراي عاشقانه ي استرنج (د. گرين)، مرشد (آيوري)؛ 1969 - آلفرد کبير (ک. دانر)، ژوستين (کيوکر)؛ 1970 - زپلين (ا. پريه)؛ 1971 - فرار سريع و ناگهاني (دو بروکا)؛ 1973 - افق گم شده (جاروت)، سه تفنگدار (ر. لستر)؛ 1974 - جنايت در قطار سريع السير شرق (لومت)؛ 1975 - رفتار نامناسب (م. آندرسن)، چهار تفنگدار (ر. لستر)؛ 1976 - فرار لوگان (م. آندرسن)، هفت شب در ژاپن (گيلبرت)، جزيره ي دکتر مورو (د. تيلر)؛ 1977 - آخرين بازسازي بو ژست (فلدمن)؛ 1978 - فدورا (ب. وايلدر)؛ 1983 - آب و هواي خيابان ها (گ. ميلار)؛ 1984 - موفقيت بزرگ ترين انتقام است (اسکوليموفسکي)؛ 1986 - خانه هاي تاريک (لندن)؛ 1989 - عبور از نيمه شب (پاتزاک)؛ 1990 - بازگشت تفنگداران (ر. لستر)، بيا بهشت را ببين (پارکر)؛ 1992 - جدال در قلب ها (ها)؛ 1993 - درياي گسترده ي سارگاسو (دوييگان)؛ 1996 - گاسپا (سدلار)؛ 1997 - خداحافظ امريکا (نوتس)؛ 1998 - اشتباهاً متهم (پرافيت)؛ 1999 - ارواح خانه ي دوزخي (مارکوس)، آستين پوئرز: جاسوسي که مرا دنبال کرد (ج. روچ)؛ 2000 - پسر دارالتأديب (پ. شريدان).