فریدون مشیری
فریدون مشیری شاعر معاصر و به نام ایرانی می باشد. که همه ی ما او را با شعر زیبا و ماندگار «کوچه» می شناسیم. فریدون شاعری بود که در هیچ عصری متوقف نشد اشعارش بازتاب زیبایی از تمام حوادث زندگی پیرامون او می باشد. او همیشه در سروده هایش ستایش گر پاکی و زیبایی ها و بیانگر عواطف و احساسات انسانی بوده است که بیشتر از همه خدمتگزار انسانیت می باشد.
فریدون مشیری در تاریخ سی ام شهریور ماه 1305 در شهر تهران و خیابان ایران متولد شد. از آن جایی که جد پدری فریدون، به خاطر یک ماموریت اداری به شهر همدان مهاجرت کرده بود، پدرش ابراهیم مشیری افشار در سال 1275 هجری شمسی در شهر همدان به دنیا آمد اما در دوران جوانی اش به تهران آمد و در سال 1298 بود که در وزارت پست مشغول به کار شد. مادرش نیز اعظم السلطنه نام داشت ولی به او لقب خورشید را داده بودند. مادر فریدون بسیار به شعر و ادبیات علاقه داشته و حتی گاهی شعر می سروده است.
فریدون کلاس اول و دوم ابتدایی خود را در شهر تهران سپری کرد، سپس به دلیل ماموریت اداری پدرش به مشهد رفتند و پس از گذشت چند سال مجدد به تهران بازگشتند. وی سه سال دبیرستان را ابتدا در مدرسه دارالفنون گذراند و پس از آن به دبیرستان ادیب رفت.
فریدون مشیری همزمان با تحصیل در سال آخر دبیرستان در اداره پست و تلگراف کار خود را شروع کرد. در همان سال بود که مادرش را که فقط 39 سال داشت، از دست داد و فوت مادرش تاثیر عمیقی بر روح او گذاشت. پس از مدتی در آموزشگاه فنی وزارت پست به تحصیل علم روی آورد. او روزها کار می کرد و شب ها درس می خواند.
فریدون از همان سال ها به دنیای مطبوعات روی آورد و در مجله ها و روزنامه ها به کارهایی از جمله خبرنگاری و نویسندگی می پرداخت. پس از مدتی تصمیم گرفت ادامه تحصیل دهد، از این رو در دانشگاه تهران در رشته ادبیات فارسی تحصیلات خود را ادامه داد. اما کارهای اداری و کارهای مطبوعاتی او اجازه نمی دادند به راحتی به تحصیلات خود بپردازد از این رو مشکلات پدید آمده باعث شد که تحصیل را نیمه کاره رها کند ولی به کار در عرصه ی مطبوعات همچنان ادامه داد.
وی از سال 1332 تا 1351 در مجله روشنفکر مسئول صفحه شعر و ادب بود. این بخش از مجله به کلیه ی زمینه های ادبی و فرهنگی از جمله نقد فیلم، تئاتر، کتاب، نقاشی و شعر می پرداخت. جالب است بدانید که بسیاری از شاعران به نام معاصر برای نخستین بار با چاپ اشعارشان در این صفحات معرفی شدند و شهرت پیدا کردند.
فریدون مشیری سال ها بعد در مجله سپید و سیاه وظیفه ی تنظیم صفحه شعر و ادبی مجله را بر عهده گرفت. وی طی همان سال ها همکاری خود را با مجله ی سخن به سردبیری دکتر پرویز ناتل خانلری آغاز کرد.
مشیری در سال 1350 به شرکت مخابرات ایران منتقل شد و در سال 1357 رسما از خدمت دولتی بازنشسته شد.
آغاز فعالیت ادبی
فریدون مشیری سرودن شعر را از دوران نوجوانی یعنی حدودا از سن پانزده سالگی شروع کرد. او در سال 1334 زمانی که بیست و هشت سال داشت، نخستین مجموعه شعر خود را به نام «تشنه توفان» با مقدمه ای از علی دشتی و استاد شهریار به چاپ رساند.
«کوچه» معروف ترین شعر فریدون مشیری است که در اردیبهشت ماه 1339 در مجله روشنفکر منتشر شد. این شعر یکی از زیباترین و عاشقانه ترین شعرهای نو زبان فارسی به شمار می رود. لازم به ذکر است که فریدون مشیری مجموعه اشعارش را به صورت دکلمه نیز اجرا کرده است.
با توجه به علاقه ای فریدون به عرفان و تصوف ایرانی داشت، مجموعه ای به نام «یکسو نگریستن و یکسان نگریستن» را که مجموعه ای از صد ماجرا منصوب به شیخ ابو سعید ابوالخیر بود را با مقدمه ای از دکتر جواد نوربخش در اوایل دهه ی 1340 چاپ و منتشر کرد.
جالب است بدانید که فریدون مشیری از جمله شاعرانی است که علاقه و توجه ویژه ای به موسیقی ایرانی داشته است، به همین خاطر در سال های 1350 تا 1357 به عضویت موسیقی و شعر رادیو در آمد و در کنار بانو سیمین بهبهانی، هوشنگ ابتهاج و عماد خراسانی سهم به سزایی در پیوند شعر و موسیقی و پربار کردن برنامه ی گل های تازه در رادیوی ایران در آن سال ها داشت.
عشق به موسیقی در فریدون به اندازه ای بوده است که هر بار صدای نواختن سازی را می شنید بلافاصله مایه آن را می گفت، و مایه شناسی آن را به خوبی می دانسته است. حتی می گفت که از چه ردیف و چه گوشه ای می باشد. به دفعات شنیده شده است که او در مورد برجسته ترین قطعات موسیقی ایرانی تشخیص کاملا درستی داده که همین طور با دقت تخصصی نیز همراه بوده است.
در سال 1377 فریدون مشیری به کشورهای آلمان و آمریکا مسافرت کرد و در مراسم شعرخوانی در شهرهای فرانکفورت، کلن و لیمبورگ شرکت کرد. او همین طور در 24 ایالت آمریکا و در دانشگاه های نیوجرسی و برکلی به شکل بی سابقه ای مورد توجه دوستداران شعر و ادبیات ایرانی واقع شد. مشیری در سال 1378 در سفری به کشور سوئد نیز در مراسم شعرخوانی چندین شهر از جمله استکهلم و مالمو و گوتنبرگ شرکت نمود.
زندگی خصوصی فریدون مشیری
فریدون مشیری با خانمی به نام اقبال اخوان در سال 1333 هجری شمسی ازدواج کرد. همسرش دانشجوی رشته ی نقاشی از دانشکده ی هنرهای زیبای تهران بود ولی پس از ازدواج با فریدون درس و تحصیل را رها کرد و مشغول به کار شد. حاصل این ازدواج دو فرزند به نام های بهار و بابک است که به ترتیب متولد سال 1334 و 1338 می باشند.
وفات فریدون مشیری
فریدون مشیری سال ها بود که گرفتار بیماری شده بود و از آن رنج می برد. وی سرانجام در سن هفتاد و چهار سالگی در بامداد روز جمعه سوم آبان ماه 1379 در تهران دار فانی را وداع گفت. مزار ایشان در بهشت زهرا، قطعه ی 88 هنرمندان، ردیف 164 و شماره 10 قرار دارد.
لیست دفترهای اشعار فریدون مشیری
تشنه طوفان / گناه دریا / نایافته / ابر/ ابر و کوچه / بهار را باور کن / پرواز با خورشید / از خاموشی / برگزیده شعرها / گزینه اشعار / مروارید مهر / آه باران / سه دفتر / از دیار آشتی / با پنج سخن سرا / لحظه ها و احساس/ آواز آن پرنده غمگین / تا صبح تابناک اهورایی / نوایی هماهنگ باران / از دریچه ماه .
منبع:
www.parvaresheafkar.com
فریدون مشیری در تاریخ سی ام شهریور ماه 1305 در شهر تهران و خیابان ایران متولد شد. از آن جایی که جد پدری فریدون، به خاطر یک ماموریت اداری به شهر همدان مهاجرت کرده بود، پدرش ابراهیم مشیری افشار در سال 1275 هجری شمسی در شهر همدان به دنیا آمد اما در دوران جوانی اش به تهران آمد و در سال 1298 بود که در وزارت پست مشغول به کار شد. مادرش نیز اعظم السلطنه نام داشت ولی به او لقب خورشید را داده بودند. مادر فریدون بسیار به شعر و ادبیات علاقه داشته و حتی گاهی شعر می سروده است.
فریدون کلاس اول و دوم ابتدایی خود را در شهر تهران سپری کرد، سپس به دلیل ماموریت اداری پدرش به مشهد رفتند و پس از گذشت چند سال مجدد به تهران بازگشتند. وی سه سال دبیرستان را ابتدا در مدرسه دارالفنون گذراند و پس از آن به دبیرستان ادیب رفت.
فریدون مشیری همزمان با تحصیل در سال آخر دبیرستان در اداره پست و تلگراف کار خود را شروع کرد. در همان سال بود که مادرش را که فقط 39 سال داشت، از دست داد و فوت مادرش تاثیر عمیقی بر روح او گذاشت. پس از مدتی در آموزشگاه فنی وزارت پست به تحصیل علم روی آورد. او روزها کار می کرد و شب ها درس می خواند.
فریدون از همان سال ها به دنیای مطبوعات روی آورد و در مجله ها و روزنامه ها به کارهایی از جمله خبرنگاری و نویسندگی می پرداخت. پس از مدتی تصمیم گرفت ادامه تحصیل دهد، از این رو در دانشگاه تهران در رشته ادبیات فارسی تحصیلات خود را ادامه داد. اما کارهای اداری و کارهای مطبوعاتی او اجازه نمی دادند به راحتی به تحصیلات خود بپردازد از این رو مشکلات پدید آمده باعث شد که تحصیل را نیمه کاره رها کند ولی به کار در عرصه ی مطبوعات همچنان ادامه داد.
وی از سال 1332 تا 1351 در مجله روشنفکر مسئول صفحه شعر و ادب بود. این بخش از مجله به کلیه ی زمینه های ادبی و فرهنگی از جمله نقد فیلم، تئاتر، کتاب، نقاشی و شعر می پرداخت. جالب است بدانید که بسیاری از شاعران به نام معاصر برای نخستین بار با چاپ اشعارشان در این صفحات معرفی شدند و شهرت پیدا کردند.
فریدون مشیری سال ها بعد در مجله سپید و سیاه وظیفه ی تنظیم صفحه شعر و ادبی مجله را بر عهده گرفت. وی طی همان سال ها همکاری خود را با مجله ی سخن به سردبیری دکتر پرویز ناتل خانلری آغاز کرد.
مشیری در سال 1350 به شرکت مخابرات ایران منتقل شد و در سال 1357 رسما از خدمت دولتی بازنشسته شد.
آغاز فعالیت ادبی
فریدون مشیری سرودن شعر را از دوران نوجوانی یعنی حدودا از سن پانزده سالگی شروع کرد. او در سال 1334 زمانی که بیست و هشت سال داشت، نخستین مجموعه شعر خود را به نام «تشنه توفان» با مقدمه ای از علی دشتی و استاد شهریار به چاپ رساند.
«کوچه» معروف ترین شعر فریدون مشیری است که در اردیبهشت ماه 1339 در مجله روشنفکر منتشر شد. این شعر یکی از زیباترین و عاشقانه ترین شعرهای نو زبان فارسی به شمار می رود. لازم به ذکر است که فریدون مشیری مجموعه اشعارش را به صورت دکلمه نیز اجرا کرده است.
با توجه به علاقه ای فریدون به عرفان و تصوف ایرانی داشت، مجموعه ای به نام «یکسو نگریستن و یکسان نگریستن» را که مجموعه ای از صد ماجرا منصوب به شیخ ابو سعید ابوالخیر بود را با مقدمه ای از دکتر جواد نوربخش در اوایل دهه ی 1340 چاپ و منتشر کرد.
جالب است بدانید که فریدون مشیری از جمله شاعرانی است که علاقه و توجه ویژه ای به موسیقی ایرانی داشته است، به همین خاطر در سال های 1350 تا 1357 به عضویت موسیقی و شعر رادیو در آمد و در کنار بانو سیمین بهبهانی، هوشنگ ابتهاج و عماد خراسانی سهم به سزایی در پیوند شعر و موسیقی و پربار کردن برنامه ی گل های تازه در رادیوی ایران در آن سال ها داشت.
عشق به موسیقی در فریدون به اندازه ای بوده است که هر بار صدای نواختن سازی را می شنید بلافاصله مایه آن را می گفت، و مایه شناسی آن را به خوبی می دانسته است. حتی می گفت که از چه ردیف و چه گوشه ای می باشد. به دفعات شنیده شده است که او در مورد برجسته ترین قطعات موسیقی ایرانی تشخیص کاملا درستی داده که همین طور با دقت تخصصی نیز همراه بوده است.
در سال 1377 فریدون مشیری به کشورهای آلمان و آمریکا مسافرت کرد و در مراسم شعرخوانی در شهرهای فرانکفورت، کلن و لیمبورگ شرکت کرد. او همین طور در 24 ایالت آمریکا و در دانشگاه های نیوجرسی و برکلی به شکل بی سابقه ای مورد توجه دوستداران شعر و ادبیات ایرانی واقع شد. مشیری در سال 1378 در سفری به کشور سوئد نیز در مراسم شعرخوانی چندین شهر از جمله استکهلم و مالمو و گوتنبرگ شرکت نمود.
زندگی خصوصی فریدون مشیری
فریدون مشیری با خانمی به نام اقبال اخوان در سال 1333 هجری شمسی ازدواج کرد. همسرش دانشجوی رشته ی نقاشی از دانشکده ی هنرهای زیبای تهران بود ولی پس از ازدواج با فریدون درس و تحصیل را رها کرد و مشغول به کار شد. حاصل این ازدواج دو فرزند به نام های بهار و بابک است که به ترتیب متولد سال 1334 و 1338 می باشند.
وفات فریدون مشیری
فریدون مشیری سال ها بود که گرفتار بیماری شده بود و از آن رنج می برد. وی سرانجام در سن هفتاد و چهار سالگی در بامداد روز جمعه سوم آبان ماه 1379 در تهران دار فانی را وداع گفت. مزار ایشان در بهشت زهرا، قطعه ی 88 هنرمندان، ردیف 164 و شماره 10 قرار دارد.
لیست دفترهای اشعار فریدون مشیری
تشنه طوفان / گناه دریا / نایافته / ابر/ ابر و کوچه / بهار را باور کن / پرواز با خورشید / از خاموشی / برگزیده شعرها / گزینه اشعار / مروارید مهر / آه باران / سه دفتر / از دیار آشتی / با پنج سخن سرا / لحظه ها و احساس/ آواز آن پرنده غمگین / تا صبح تابناک اهورایی / نوایی هماهنگ باران / از دریچه ماه .
منبع:
www.parvaresheafkar.com
