بدیع درب امامی

فرزند سید مصطفى بن میر عبدالحمید بن میر سید محمّد موسوى. عالم جلیل، و فاضل ادیب مجتهد فقیه، از مشاهیر علما و مدّرسین اصفهان. به مناسبت سكونت در محّه درب امام بدین لقب مشهور گردید. پدرانش عموماً از فضلا و دانشمندان اصفهان بوده و قبر آنها (پدر و جدّش) در صحن درب امام مى‏باشد. مرحوم حاج میزا بدیع كه [به گفته آخوند گزی:] واقعاً بدیع الزمان بوده در مدرسه نیم آورد، تدریس و در مسجد جنب بازارچه وزیر، املامت می نمود، و عمری، به زهد و تقوى و فقر و استغنا گذرانید، و علاوه بر كمالات مذكوره، در حسن خطّ و ادب شعر نیز شهرت داشته. در نزد حاج ملا حسین على تویسركانى، و میر سید محمّد شهشهانى، و آقا میرزا محمّد باقر چهار سوقى، و حاج شیخ محمّد باقر نجفى درس خوانده و از هر سه نفر اجازه داشته. كتب زیر از اوست: 1- حاشیه بر ریاض المسائل 2- حاشیه بر قوانین 3- دیوان اشعار 4- رساله در حجّیّت استصحاب به اخبار 5- رسال در خراج و مقاسمه؛ و غیره. مشارالیه در عصر روز جمعه 21 شعبان سال 1318 به سنّ شصت و هفت سالگى وفات یافته، در تكیه میر سید محمّد شهشهانى در بقعه مدفون گردید. مرحوم حاج میرزا حبیب اللَّه نیّر در تاریخ وفاتش گوید: فیا نیّر اكتب لتاریخ فوته بفردوس خلّد رواح البدیع و مرحوم سید عبدالوّهاب مستشار دفتر، در تاریخ وفاتش گوید: «بدیع هم به مكان رفیع جاى گرفت» از اشعار اوست: جام و جانان، شمع و من جمعیم در یك انجمن جام خندان است و جانان، شمع گریان است و من

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.