صادق روحانی

(تو 1340 ق)، فقیه، اصولى، مجتهد و مرجع تقلید. وى در خاندانى كه قرنها در شهر قم ریاست علمى و دینى داشتند متولد شد. پس از تحصیلات مقدمات در نزد پدر بزرگوارش در سال 1357 ق به اتفاق برادر بزرگش آیت‏اللَّه حاج سید محمد روحانى براى ادامه‏ى تحصیل به نجف رفت و نزد آیت‏اللَّه اصفهانى و آیت‏اللَّه غروى و آیت‏اللَّه شیخ محمدعلى كاظمینى و آیت‏اللَّه خوئى به تكمیل تحصیل پرداخت و در عنفوان جوانى حایز مقام اجتهاد گشت. وى در سال 1368 ق به قم بازگشت و به تدریس خارج فقه و اصول پرداخت. او را به داشتن صفاتى چون همت عالى و قلب وسیع و فكر بلند و راى متین و نظر دقیق و خلق حسن ستوده‏اند. وى تالیفاتى ارزنده‏اى در فقه و اصول دارد كه از جمله آثارش: «فقه الصادق»، شرح «تبصره‏ى» علامه، در بیست و شش مجلد؛ «منهاج الفقاهه»، شرح «مكاسب» شیخ انصارى، در جهار مجلد؛ «مسائل مستحدثه»؛ شرح «كفایه الاصول»؛ رساله‏اى در «جبر و اختیار»؛ «القواعد الثلاث»؛ رساله «اجتهاد و تقلید»؛ حاشیه «عروه الوثقى»؛ حاشیه‏ى «رسائل» شیخ انصارى؛ «توضیح المسائل».[1] آیت‏الله حاج آقا محمد بن العلامه الحاج میرزا محمود بن الایه السید صادق الروحانى الحسینى برادر ارجمند و بزرگ آیت‏الله روحانى معاصر از علماء اعلام و فضلاء بنام حوزه علمیه نجف اشرف است. تولدش در سال 1336 قمرى در قم واقع شده و پس از تحصیل مقدمات و ادبیات و سطوح در سن بیست سالگى به اتفاق برادر بزرگوارش آیت‏الله آقا سید صادق در سال 1355 قمرى سال فوت مرحوم آیت‏الله حایرى به نجف مهاجرت نموده و از آیات عظام حاج شیخ محمدحسین غروى كمپانى و آیت‏الله اصفهانى و كاظمینى و اكثرا آیت‏الله العظمى خوئى مدظله العالى استفاده نموده تا در حوزه هزار ساله نجف مشار با لبنان گردیده است.