محمد سنگلجی

(تو 1315 ق)، فقیه و استاد. در تهران متولد شد. وى در محضر اساتیدى چون میرزا خلیل طالقانى و میرزا غلامعلى نایینى ادبیات و علوم عربى را فراگرفت و سیر و سلوك و عرفان را در خدمت ملا محمد هیدجى و فلسفه را نزد میرزا على‏اكبر یزدى و میرزا حسن كرمانشاهى آموخت. دوره‏ى كامل فقه و اصول را نزد شیخ محمدرضا نورى و سید محمد تنكابنى و سید محمد یزدى فراگرفت. سنگلجى به همراه برادرش شریعت به نجف رفت و در حوزه‏ى درس میزاى نایینى و آقا سید ابوالحسن اصفهانى و آقا ضیاءالدین عراقى شركت كرد. پس از بازگشت به ایران در مدرسه حقوق و علوم سیاسى و دانشكده‏ى حقوق فقه و اصول به تدریس مشغول شد از 1326 ش براى تدریس دوره‏ى دكترا انتخاب شد. از آثارش: «آیین دادرسى در اسلام»؛ «تشریع» یا «قانون‏گذارى در اسلام»؛ «تفسیر سوره حمد و اخلاص»؛ «دلائل السداد فى قواعد الفقه و الاجتهاد»؛ «الشرایع»؛ «عالم معنى»؛ «قانون رضاع در اسلام»؛ «قضاء در اسلام»؛ «كلیات عقود ایقاعات»؛ «مصباح المیزان»، در منطق؛ «مقاصد الاصول»، در اصول فقه، فارسى؛ «الوقایه فى تهذیب الكفایه».[1] محقق، استاد، عالم علوم دینى. تولد: 1276. درگذشت: مهر 1359. شیخ محمد سنگلجى، فرزند رضاقلى سنگلجى از روحانیون تهران)، سال‏هاى درازى با سمت استادى در دانشكده‏ى حقوق و علوم سیاسى به تدریس فقه اسلامى اشتغال داشت و متن درسش شرایع الاسلام بود. كانونى هم به نام رواق تأسیس كرد كه در آنجا به تفسیر قرآن مى‏پرداخت. تألیفات عمده‏ى او عبارتند از: مصباح المیزان در منطق (تهران، 1347)؛ دلائل السداد فى القواعد الفقه و الاجتهاد (تهران، 1313)؛ قانون رضاع در اسلام (تهران، 1315)؛ مقاصد الوصول (1317)؛ كلیات عقود و ایقاعات (تهران، 1324)؛ تفسیر سوره‏ى حمد (تهران، 1325)؛ آیین دادرسى در اسلام (تهران، 1329)؛ عالم معنى (تهران، 1331)؛ چهار رساله در وصیت، میراث، بیع فضولى، جمله‏اى از قواعد فقه (تهران، 1333)؛ فضا در اسلام (1338)؛ سیرى اجمالى در منطق و فلسفه الهى (تهران، 1355).