ابوطیب طاهر طبری

(450 -348 ق)، قاضى، محدث، فقیه، اصولى، ادیب و شاعر شافعى. در آمل به دنیا آمد. چهارده ساله بود كه فقه آموخت. در آمل از ابوعلى زجاجى و در گرگان از ابواحمد بن غطریف و در نیشابور از ابوالحسن ماسرجسى و در بغداد از دارقطنى و على سكرى و شیخ ابوحامد اسفراینى حدیث شنید. ساكن بغداد شد و در آنجا به تدریس و افتاء و قضاوت مشغول گردید. ابواسحاق شیرازى كه از شاگردان اوست گوید كه در تحقیق و اجتهاد و فكر و نظر بالاتر از ابوطیب ندیده است و خطیب بغدادى گوید كه استاد ما ابوطیب شخصى پرهیزگار، عارف به اصول و فروع، محقق و خوش‏برخورد بود. گویند كه او و برادرش فقط یكدست لباس داشتند و هرگاه یكى از آن دو از منزل خارج مى‏شد دیگرى مجبور مى‏شد در منزل بماند. در بغداد درگذشت و در مقبره‏ى باب حرب دفن شد. اغلب اشعارش به طریقه‏ى فقه و مسائل فقهى مى‏باشد. وى در اصول و مذهب و علم خلاف و جدل كتابهاى بسیارى تألیف كرد.از آثارش: شرح «مختصر» المزنى، در یازده جزء، در فقه شافعى؛ شرح «فروع» ابن‏حداد مصرى؛ كتابى‏در «طبقات الشافعیه».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.