علی علیاری تبریزی

(1327 -1236 ق)، عالم، فقیه، اصولى، محدث، متكلم، حكیم، ریاضیدان، ستاره‏شناس، ادیب و شاعر. وى در روستاى سردرود تبریز به دنیا آمد. پس از فراگرفتن علوم و فنون معموله و متداوله در نزد استادانى چون میرزااحمد آقا مجتهد شبسترى و حاج میرزا لطفعلى و میرزا محمد آقاى مجتهد به نجف رفت و در آن جا در نزد پنج تن از مشایخ وقت چون: شیخ مرتضى انصارى و میرزاى بزرگ شیرازى و حاج سید حسین كوه‏كمرى و شیخ راضى و شیخ مهدى تلمذ نمود و به اجازه‏ى اجتهاد و روایت از هریك از ایشان نایل آمد. وى پس از فراگیرى علوم به تبریز بازگشت و بى وقفه به تدریس و تألیف و تصنیف مشغول شد. او ریاضیات و «قانون» ابوعلى سینا را علاوه بر درسهاى جارى تدریس مى‏كرد. شاگردش شیخ محمد حسن سردرودى رساله‏اى در شرح حال استاد خود در 1333 ق نگاشته است. از آثار وى: «بهجه الآمال فى علم الرجال»، كه شرحى است بر «زبده‏ى المقال» و «منتهى الآمال»، در علم رجال، در پنج مجلد؛ «ایضاح الغوامض فى تقسیم الفرائض»؛ «مشكاه الوصول فى علم الاصول»، در شش مجلد؛ «مناهج الاحكام فى اصول الفقه»، شرح مزجى بر «معالم»، در پنج مجلد؛ «منهاج المله فى تعیین الوقت و القبله»؛ «دلائل الاحكام فى شرح شرایع الاسلام»، در پنج مجلد؛ «ریاض المقاصد»، در شرح قصیده‏ى حسن بن راشد حلى، در مدح صاحب الزمان (عج)؛ شرح «دعاى سمات»؛ «نهج الاعلان فیما یثبت به دخول رمضان»؛ «الوافیه»، در شرح «لغز الكافیه» شیخ بهایى؛ «هدایه الطالبین»، رساله‏ى عملیه؛ «دیوان» شعر.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.