غزالی مشهدی

(ح 980 -936 ق)، شاعر. ملقب به ملك الشعراء. وى در شهر مشهد به دنیا آمد و همان جا به تحصیل ادب پرداخت و شاعرى را آغاز كرد و شهرتى به سزا پیدا نمود.در اوان جوانى به دربار شاه‏طهماسب راه یافت ولى به الحاد متهم شد و ناگزیر به هند رفت و على قلى‏خان بن حیدر سلطان ازك شیبانى او را به خدمت پذیرفت. غزالى منظومه‏ى «نقش بدیع» خود را كه به نام شاه‏طهماسب آغاز كرده بود به نام على قلى‏خان به پایان رسانید. وى نخستین شاعرى است كه در دولت گوركانى هند مرتبه ملك الشعرایى یافت. او در هند با شیخ فیض دكنى صحبت داشت. عاقبت در احمدآباد گجرات درگذشت. از دیگر آثارش: «گنج اكبرى»، حاوى اشعارى در ستایش جلال‏الدین اكبر؛ «آثار الشباب»؛ «اسرار مكتوم»؛ «سنت الشعراء»، كه مجموعه‏ایست از قصائد، به نظم الفبایى، با مقدمه‏اى به نثر؛ «اسرار المكنونه»؛«رشحات الحیات»؛ «مرآت الكاینات»؛ «دیوان» شعر.[1] مشهدى، شاعر ایرانى (ف. 980 ه.ق). وى از مشاهیر زمان شاه طهماسب اول صفوى بود و كلیاتش شامل 70000 بیت است و مثنویات متعدد دارد از جمله: «رشحات‏الحیات»، «اسرارالمكتوم»، «نقش بدیع». غزالى به هندوستان سفر كرده و در آنجا با فیضى دكنى صحبت داشته.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.