ابراهیم گلشنی بردعی

(940 -830 ق)، شاعر و صوفى، متخلص به گلشنى. ملقب به هیبتى. وى ابتدا تخلص هیبتى داشت، سپس تخلص خود را به گلشنى تغییر داد. نسبش از جانب مادر به حضرت على (ع) و از جانب پدر به اوغوز آتا، واضع لغت ترك، مى‏رسد. در بردع آذربایجان به دنیا آمد و تحت نظر عموى خود تربیت یافت. وى سپس به تبریز رفت و از مریدان دده عمر روشنى، خلیفه‏ى سید یحیى خلوتى، شد و از او كسب فیض و كمالات باطنیه نمود و بعد از فوت دده عمر، جانشین وى گشت. گلشنى در زمان شاه اسماعیل صفوى و رواج مذهب تشیع، چون سنى متعصبى بود، از تبریز به قاهره رفت و در قبة المصطفى به ارشاد پرداخت و طریقه‏ى گلشنى را رواج داد. در 926 ق در قاهره خانقاهى بنا كرد. جماعت زیادى در مجلس وعظ او حضور مى‏یافتند. وى در مصر وفات یافت و در جوار زاویه‏اى منسوب به خودش دفن شد. از آثارش: منظومه «معنوى» یا مثنوى «معنوى الخفى»، در مقابل «مثنوى» مولوى، حاوى چهل هزار بیت؛ قصیده‏اى به زبان عربى در مقابل «قصیده‏ى تائیه» ابن‏فارض؛ «دیوان» شعر، شامل اشعار فارسى، تركى و عربى.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.