ابوالحسن لامعی گرگانی

(س پنجم ق)، شاعر. ملقب به لامعى. در بكرآباد گرگان به دنیا آمد. لامعى مداح خواجه نظام الملك، وزیر الب ارسلان (465 -455 ق)، بود و پیش از وى عمیدالملك كندرى وزیر را مدح گفته بود. پس از دوره‏ى الب ارسلان از لامعى شعرى در دست نیست و لذا عده‏اى آورده‏ى بعضى از تذكره‏ها را كه وى را شاگرد امام محمد غزالى (م 505 ق) دانسته‏اند، اشتباه مى‏دانند. وى از شاعران دوره‏ى اول غزنوى پیروى مى‏كرد و گاه بعضى از قصاید آنها را جواب مى‏گفت. لامعى در اشعار خود از تركیبات متعدد عربى و تشبیهات استفاده كرده است. او در تشبیهات از منوچهرى دامغانى و در سرودن اشعار بلند و وصف طبیعت از فرخى سیستانى و عنصرى بلخى پیروى مى‏كرد و با برخى از شعرا مانند برهانى و سوزنى و جمالى مهریجردى و عمعق بخارى مشاعره و مناظره داشت. از آثار وى: «دیوان» شعر.[1] (بخش 1: لامع) ابوالحسن بن محمد بن اسماعیل بكرآبادى دهستانى گرگانى، شاعر ایرانى اواسط قرن پنجم هجرى (و. حدود 414 ه.- ف.؟). وى عبدالملك كندرى و نظام‏الملك را مدح گفته. در اشعار لامعى اثرى از وقایع بعد از عهد الب‏ارسلان (465 -455 ه.). نیست. سبك لامعى پیرو سبك شاعران دوره‏ى اول غزنوى است و بعضى از قصاید آنان را جواب گفته است. دیوان ناقص وى مكرر و به صور مختلف بطبع رسیده.