محمد حسن مامقانی

(1323 -1238 ق)، عالم امامى، فقیه اصولى، مرجع تقلید، لغوى و ادیب. در مامقان آذربایجان به دنیا آمد و در كربلا نشو و نما یافت و در نجف ساكن گردید. در محضر ملا على خلیلى و شیخ مرتضى انصارى و سید حسین كوه كمرى و شیخ راضى نجفى و شیخ مهدى كاشف الغطاء تلمذ نمود. پس از درگذشت سید حسین كوه كمرى به تدریس و تصنیف پرداخت. وى در صحن حیدرى به اقامه‏ى جماعت مى‏پرداخت. پس از وفات میرزاى شیرازى در 1312 ق مرجعیت مردم آذربایجان را در امور مذهبى عهده‏دار شد. مامقانى در نهایت پرهیزكارى زندگى مى‏كرد و عملا مروج دین بود. فرزندش، شیخ عبدالله، و شیخ ابراهیم سلیمانى و سید مصطفى نخجوانى و میرزا ابوالقاسم اردوبادى و شیخ محمد على گنجى و سید على نخجوانى و میرزا فرج‏الله تبریزى و سید میرزا ابوالحسن تبریزى از شاگردان وى بودند. در نجف درگذشت و در مقبره‏ى مخصوص خود به خاك سپرده شد. از آثارش: «بشرى الوصول الى اسرار علم الاصول»، در هشت مجلد؛ «ذرائع الاحلام فى شرح شرایع الاسلام»؛ «غایة الآمال»، در شرح «المكاسب» شیخ انصارى؛ «اصالة البرائة»؛ «الرسالة العملیة».[1] محمدحسن بن ملا عبدالله بن محمدباقر مامقانى الاصل از متبحرین علماء امامیه و از اعاظم فقهاء عصر و اكابر مراجع تقلید متولد 1238 و متوفى 29 محرم 1323 قمرى عالمى ربانى و فقیه كامل صمدانى از شاگردان بزرگ علامه شیخ مرتضى انصارى و علامه سید حسین كوه‏كمرى و بعض اكابر دیگر و صاحب تألیفات عدیده بنام 1- بشرى الوصول الى اسرار علم الاصول 8 مجلد 2- ذرایع الاحلام فى شرح شرایع الاسلام 3- غایة الامال حاشیه بر مكاسب.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.