عبدالحسین محلاتی

(ح 1323 -1274 ق)، عالم دینى، فقیه اصولى، مدرس و شاعر. گفته‏اند كه از فرزندزادگان آخوند شفیعا است. جد مادریش آقا ابراهیم خان از اعیان كرمان بود كه به لطفعلى‏خان زند پناه داد، لذا آقا محمدخان پس از فتح كرمان او را كور و با خانواده روانه محلات كرد. شیخ عبدالحسین در محلات به دنیا آمد. او در قم و اصفهانى تحصیل و از محضر علما استفاده نمود. آنگاه براى ادامه‏ى تحصیل به نجف رفت و در محضر میرزا حبیب‏اللَّه رشتى تلمذ نمود و پس از رسیدن به درجه اجتهاد و مراتب عالى به اصفهان بازگشت و به تدریس و بحث و تألیف پرداخت. او در مدرسه صدر درس خارج مى گفت و شاگردان فاضل بسیارى به درس او حاضر مى‏شدند. در اصفهانى درگذشت و در حوالى قبر فاضل هندى دفن شد. از آثارش: «مغتنم الدرر و منتخب الغرر»؛ حواشى «الرسائل»؛ شرح «كشف الغطاء»؛ حواشى «القوانین»؛ «تسلیت نامه»؛ رساله‏هایى در: «اللباس المشكوك»، «زیارت عاشورا»، «العدالة»، «صلاة الجماعة»، «قاعده‏ى بینه»، «اصل تعارض»، «اصل برائت»، «قاعدة اشتغال» و «تعریف علم اصول»؛ «دیوان» شعر، به عربى و فارسى.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.