ابوعثمان سعید مروزی

(وف 227 ق)، حافظ، مفسر و محدث. به وى طالقانى نیز گفته‏اند. در جوزجان به دنیا آمد و در بلخ نشو و نما یافت و در مكه مجاور گردید. در خراسان و حجاز و عراق و مصر و شام و جزیره و سایر نقاط از مالك بن انس و حماد بن زید و ابى‏قدامه حارث بن عبید ایادى و داوود بن عبدالرحمان عطار و مهدى بن میمون و ابوعوانه وضاح بن عبداللَّه و حسان بن ابراهیم كرمانى و اسماعیل بن عیاش و لیث بن سعد و فضیل بن عیاض و جریر بن عبدالحمید و اسماعیل بن زكریا و دیگران حدیث شنید. احمد بن حنبل و مسلم و ابوداوود و احمد بن سهل اهوازى و احمد بن نجده هروى و اسماعیل بن عبداللَّه سمویه اصفهانى و حرب بن اسماعیل كرمانى و حسن بن محمد زعفرانى و حسین بن اسحاق شوشترى و ابوزرعه‏ى رازى و عمرو بن منصور نسایى و ابوحاتم رازى و محمد بن ایوب رازى و یحیى بن موسى بلخى و یحیى بن یونس شیرازى و یعقوب بن سفیان فارسى و ابوالموجه محمد بن عمرو مروزى و جماعتى از وى روایت كردند. در مكه درگذشت. سال وفات وى به اختلاف از 226 تا 229 ق ذكر شده است. از آثارش: «السنن»، در حدیث، كه در « طبقات الحفاظ» تحت عنوان «السنن و الزهد» آمده است؛ «تفسیر قرآن».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.