ملکی قزوینی

(ز 1029 ق)، شاعر. پدرش متخلص به علمى و از ملازمان شاه عباس اول بود. ملكى، از وطن خود قزوین، همراه پدر مسافرتهایى به عراق، مشهد و هرات و غیره داشت. سپس در 1009 ق از پدر جدا شد و عازم هندوستان گردید. در آگره به خدمت اكبرشاه (1014 -963 ق) درآمد و پس از او ملازمت جهانگیر شاه (1037 -1014 ق) را اختیار نمود و در بعضى از جنگها شركت داشت. در نبردى از افراد كمكى میر معزالملك و در نبردى دیگر از افراد مهابت خان و خان جهان افغان شد. وى بعدها به دلیل رنجشى كه از خان جهان افغان دید به آگره رفت و در خدمت جهانگیر شاه درآمد و از افراد كمكى رستم میرزاى صفوى، حاكم تته، شد. بعد از مدتى دست از خدمت كشید و به دكن رفت و از آنجا پس از سیر و سیاحت آن ملك، در 1029 ق، به قصد ملازمت شاهزاده پرویز، فرزند جهانگیر، صوبه‏دار پتنه‏ى بهار، راهى آن دیار شد و «ساقى نامه» خود را، كه مذیل به نام او بود، به عرض وى رسانید و شاه به فخرالزمانى، صاحب تذكره‏ى «میخانه» دستور داد كه آن را داخل میخانه بگنجاند. ملكى بعد از مدتى به قصد ملازمت ابراهیم خان فتح جنگ به بنگاله رفت. از آثار وى: «ساقى نامه»؛ «دیوان» شعر.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.