مهدی منصوری

(تو 1323 ق)، عالم دینى و مفسر. در قریه‏ى منصورآباد جهرود قم به دنیا آمد. پس از فراگیرى مقدمات در 1343 ق به قم رفت و سطوح اولیه را از میرزا محمدعلى ادیب تهرانى و «مكاسب» و «كفایه» را از آیت‏اللَّه آخوند ملا على همدانى و حجت‏الاسلام میرزا محمد همدانى و فلسفه و معقول را از آیت‏اللَّه شاه آبادى و آیت‏اللَّه میرزا خلیل كمره‏اى فراگرفت و همچنین از محضر آیت‏اللَّه فیض و آیت‏اللَّه مرعشى نجفى و آیت‏اللَّه گلپایگانى بهره‏مند شد. او به مدت چهار سال در درس آیت‏اللَّه حاج شیخ عبدالكریم حایرى یزدى شركت كرد و پس از ایشان از محضر آیت‏اللَّه حجت و آیت‏اللَّه سید محمدتقى خوانسارى و آیت‏اللَّه بروجردى استفاده نمود. پس از درگذشت آیت‏اللَّه بروجردى، به امر آیت‏اللَّه شریعتمدارى به تهران آمد و به اقامه‏ى جماعت و انجام امور دینى پرداخت. از آثارش: «حیوة الست»؛ تفسیر «سوره‏ى انعام»؛ تفسیر «سوره‏ى عم یتسائلون»؛ رساله‏اى در «غناء»؛ رساله‏ى «چرا لازم است خدا را شناخته و معتقد به وجود او شد»؛ جزواتى در «تقریرات» فقه و اصول اساتید خود.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.