محمد طه نجفی

(1323 -1241 ق)، عالم دینى، فقیه، اصولى، رجالى، مجتهد، مدرس، زاهد، عابد و شاعر. نیاى بزرگش حاج نجف از تبریز به نجف مهاجرت كرد. محمد طه در نجف به دنیا آمد و در همان جا نشو و نما یافت. مقدمات را از شیخ عبدالرضا طفیلى و دایى‏اش، شیخ جواد، فراگرفت. وى در محضر علامه شیخ محسن خنفر و شیخ مرتضى انصارى و سید حسین كوه كمرى و سید حسین بحرالعلوم تلمذ نمود و از شیخ ابوالحسن على بن خلیل رازى اجازه‏ى روایت گرفت. سید محمد سعید حبوبى و علامه سید محسن امین و شیخ على جواهرى و شیخ حسن، فرزند شیخ محمد حسن صاحب «جواهر» و سید مهدى حكیم و سید محمد كاشى حایرى و سید عدنان بحرانى از شاگردان وى هستند. او پس از درگذشت میرزاى بزرگ شیرازى عهده‏دار مرجعیت گردید. او به خوبى شعر مى‏سرود و قصایدى از وى در مدح پیامبر (ص) و امیرالمؤمنین (ع) باقى است. در اواخر عمر بینایى‏اش را از دست داد. در نجف درگذشت و در حجره‏اى در نزدیكى صحن مطهر به خاك سپرده شد. از آثارش: «الانصاف فى تحقیق مسائل الخلاف»، حاشیه بر «الجواهر»، در فقه؛ «اتقان المقال فى احوال الرجال»، در شرح حال رجال حدیث كه در ابتدا نام آن «احیاء الموات فى اسماء الروات» بود؛ «الفوائد السنیة» یا «القواعد النجفیة» كه حاشیه بر «فرائد الاصول» یا «رسائل» شیخ انصارى است؛ «غناء المخلصین» حاشیه بر «المعالم»؛ شرح «منظومه» بحرالعلوم؛ «كشف الحجاب فى استصحاب الكر و مطلق الاستصحاب»؛ «كشف الاستار عن حكم الخارج عن دار الاقامة فى الاسفار».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.