عبدالرحیم نهاوندی

(1304 -1237 ق)، عالم دینى، فقیه، اصولى، مدرس، ادیب و شاعر. در نهاوند به دنیا آمد. در ابتدا به فراگیرى خط پرداخت. سپس براى تحصیل مقدمات علوم به بروجرد رفت. آنگاه جهت تكمیل معلومات عازم نجف گشت و در آنجا از محضر شیخ محمدحسن نجفى، صاحب «جواهر»، استفاده نمود و پس از درگذشت صاحب «جواهر» در درس شیخ مرتضى انصارى شركت كرد و از خواص شاگردان وى گردید. او در حیات استادش، شیخ انصارى، در نجف عهده‏دار تدریس گردید. سید محمد طباطبایى و میرزا مهدى گلستانه از شاگردان وى بودند. در 1289 ق به قصد زیارت امام رضا (ع) به ایران آمد و در بازگشت در تهران ساكن شد و حدود دوازده سال در مدرسه مروى (فخریه سابق) مشغول تدریس گردید. در تهران درگذشت. پیكرش به قم منتقل و در صحن جدید حضرت معصومه (س) دفن شد. به آورده‏ى شیخ آقا بزرگ تهرانى در «طبقات اعلام‏الشیعه» پیكر وى به نجف منتقل گردید. از آثارش: «اصل البرائة»؛ حاشیه بر «قوانین»؛ حاشیه بر «رسائل» شیخ انصارى؛ «الوقف» و «العتق»، در فقه؛ «دیوان» شعر.[1] میرزا عبدالرحیم بن میرزا نجف مستوفى بن میرزا محمدعلى شیرازى نهاوندى عالمى متبحر و فقیهى جامع از بزرگان شاگردان شیخ مرتضى انصارى و ملازمین وى و فقهاء بزرگ و مدرسین نجف اشرف بوده چند سال بعد از فوت استادش شیخ به ایران آمده و چندى در مشهد رضوى توقف آنگاه به تهران آمده و در مدرسه مروى به تدریس پرداخته تا در ماه ربیع‏الثانى 1304 در سن 67 وفات نموده و جنازه‏اش را حمل به نجف اشرف نمودند.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.