ضیاءالدین حدائق
شاعر.
تولد: 1322، ق.شیراز.
درگذشت: 30 بهمن 1366.
ضیاءالدین حدائق معروف به «ابن یوسف»، فرزند آیتالله یوسف حدائق، پس از تحصیل مقدمات علوم در مدارس جدید و مدرسهى علمیهى منصوریه، به سال 1345 ق. براى تكمیل علوم معقول و منقول به اصفهان، قم، تهران و مشهد رفت و مدت پانزده سال در تهران اقامت گزید و با گرفتن لیسانس دانشكدهى معقول و منقول، در مدرسهى على سپهسالار و مدرسه خان مروى به تدریس پرداخت. او از علماى تهران اجازه گرفت، سپس به عتبات عالیات رفت و از علماى آنجا نیز موفق به اخذ اجازهى اجتهاد شد. سپس به شیراز مراجعت كرد. وى در جلسات كانون دانش پارس و انجمن صدر شركت مىجست. آثار چاپ شده او عبارتند از: رسالهاى درباره نهجالبلاغه؛ رساله صدرالدین شیرازى؛ فهرست كتب خطى كتابخانهى مجلس شوراى ملى (یك جلد)؛ فهرست كتب خطى كتابخانهى مدرسهى عالى سپهسالار (دو جلد)؛ كتاب النظائر و المقتبسات، گمشدهها در «مصاریعى كه مثل سائر شد».
ضیاءالدین بن حاج شیخ یوسف مذكور مشهور به ابنیوسف از نویسندگان و دانشمندان بنام و مؤلفین عظام شیراز است.
وى در 1323 ق متولد شده و در بیت علم پرورش یافته و پس از خواندن مقدمات و ادبیات به تحصیل سطوح منقول و معقول پرداخت و مدت پانزده سال در تهران از محضر درس فحول علماء استفاده نموده و جامع معقول و منقول شد و مدتى در مدرسه عالى سپهسالار و مدرسه خان مروى بتدریس و افاده اشتغال داشت و پس از آن مسافرتى به نجف اشرف نموده و با مذاكرات علمى كه با مراجع بزرگ تقلید و آیات عظام نمود موفق به دریافت اجازه اجتهاد گردیده و به شیراز مراجعت و به تدریس و تالیف و ارشاد و هدایت مردم پرداخت تالیفات عدیده ارزنده دارد كه آنها را متذكر مىشوم.
1- رساله نهجالبلاغه چیست (چاپ شده)
2- فهرست كتب خطى مدرسه عالى سپهسالار در دو جلد (چاپ شده)
3- فهرست كتب خطى ادبى كتابخانه مجلس شوراى ملى (چاپ شده)
4- گمشدهها
5- النظائر والمقتبسات.
از رباعیات ایشانست این دو رباعى.
دیدار تو اى دوست مرا جان بخشد
گفتار روانبخش تو ایمان بخشد
شایسته ز چون توئى بود آیت حسن
كایمان و روان ز رویت احسان بخشد
من از دل و جان طالب دیدار توام
آشفته و مدهوش ز رفتار توام
با اینهمه بندگى و عجزى كه مراست
از چیست كه محروم ز دیدار توام
(تو 1323 ق)، مجتهد، نویسنده، شاعر و فهرستنگار. در شیراز به دنیا آمد و تا بیست و سه سالگى در شیراز، مقدمات علوم و ادبیات فارسى و عربى را در مدارس رحمت، شعاعیه و منصوریه و نزد پدر آموخت. در سال 1345 ق براى تكمیل تحصیلات علوم معقول و منقول به اصفهان، قم، مشهد و تهران سفر كرد. مدت پانزده سال در تهران اقامت گزید. وى در رشتهى علوم معقول لیسانس گرفت و به مقام مدرسى رسید. پس از سى این مراحل در مدارس سپهسالار و مروى به تدریس پرداخت. پس از آن به عراق رفت و بعد از گذراندن امتحان به كسب اجازهى اجتهاد نایل شد و به شیراز بازگشت و مقیم آن شهر گردید. وى گهگاهى شعر نیز مىسرود. آثار به جاى مانده از او: «رسالهى صدرالدین شیرازى»؛ «فهرست كتابخانهى مجلس شوراى اسلامى»؛ «فهرست كتابخانهى مدرسهى سپهسالار»؛ «نهجالبلاغه چیست؟»؛ «گمشدهها»؛ «النظائر و المقتبسات».[1]
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
