حسین خواجه امیری
حسین خواجه امیرى به سال 1313 در شهر كاشان متولد شد، بیش از شش سال از سنش نمىگذشت كه شروع به زمزمهى اشعار روز و عامیانه مردم كه رایج آن زمان بود مىكند.
پدربزرگ وى كه از صدایى بسیار خوش برخوردار بوده، یكى از خوانندگان بنام دربار ناصرالدین شاه قاجار بود و هر وقت كه شاه قاجار اراده مىكرده باید وى براى او بخواند ولى به طورى كه از شواهد و آثار برمىآید، غیر از دربار، او خیلى مواقع براى مردم عادى نیز مىخواند و در محافل شركت مىكرده و مىخوانده، پدر حسین خواجهامیرى كه از صدایى خوب برخوردار و از پدرش به ارث برده بود حسین را تحت تعلیم خود قرار مىدهد و بسیارى از شبها كه ستارههاى منطقهى كویرى كاشان مانند خوشههایى از زمرد در آسمان خودنمایى مىكردند و محیطى شاعرانه به وجود مىآوردند، وى را به صحراى اطراف شهر مىبرد و او را تشویق به خواندن با صدایى هرچه بلند مىكرد. مدتها حسین تحت تعلیم پدر این كار را ادامه داد و پس از چندى به تهران مىآید و به كلاس روان شاد استاد ابوالحسن خان صبا راه یافت، مدت شش ماه متوالى از محضر استاد صبا كسب فیض كرد، سپس در سال 1327 توسط ابراهیم خان منصورى براى شركت در برنامههاى رادیویى به رادیو دعوت شد. حسین مدتها با این اركستر همكارى مىكند و خودش چون ارتشى بود، شبهاى جمعه به مدت نیمساعت در برنامه ارتش شركت مىكرد و پس از مدتى در اركستر آقاى عبداللَّه جهانپناه شركت و با اركستر او همكارى كرد.
در سال 1336 بنا به دعوت مرحوم داود پیرنیا به برنامه گلها راه مىیابد و در اولین همكارى خود با گلها، آوازى در مایهى «سهگاه» همراه با ویولن استاد على تجویدى مىخواند و چندى بعد یكى از آهنگهاى آقاى مهندس همایون خرم را با همكارى جلیل شهناز و جهانگیر ملك به نام گلهاى 510 در مایهى مخالف «سهگاه» اجرا مىكند و از این به بعد همكاریش با این برنامه ادامه مىیابد. ایرج، علاوه بر خواندن، به نواختن ضرب نیز علاقهى وافر دارد و ضرب به خوبى مىنوازد. وى معتقد است كه جامعهى ایران، آواز و آهنگهاى اصیل ایرانى را مىخواهند و همین آثار و آهنگها است كه نمودار فرهنگ صوتى و ملى كشور بوده و توسط گذشتگان ما به طور سینه به سینه حفظ و نسل به نسل به ما منتقل شده و این میراث گرانقدر برایمان مانده و باید در حفظ و اشاعهى آن سعى و كوشش وافر داشته باشیم و به موسیقى ملى و سنتى سرزمین خود خیلى بیش از اینها ارج گذاریم.
حسین خواجه امیرى چون افسر ارتش بود لذا مشكلاتى براى اجراى برنامههاى هنرى خود از جمله نام حقیقى خود پیش روى داشت، بدین سبب نام مستعار (ایرج) را براى خود برگزید. ایرج كه از صدایى خوش و رسا و مطلوب برخوردار است در زمان خود به آواز ایران خدمات شایان توجهى نمود به طورى كه در دورافتادهترین قراء مملكت هم علاقمندان فراوان پیدا كرد، ولى افسوس كه این هنرمند خوشصدا، اشتباه بزرگى را در زندگى هنرى خود مرتكب شد و آن این كه یكى از كارگردانان ابنالوقت سینماى آن زمان كه ضربات فراوان و سنگینى به صنعت فیلمسازى كشور زده بود، وى را اغوا كرد و در بسیارى از فیلمهاى ساختهى او، آهنگهاى «آن چنانى!» خواند كه اى كاش نمىخواند و به شهرت و مقام والا و اصیل هنرى خود خدشه وارد نمىكرد. به هر حال صاحب نظران در موسیقى ایران، متفقالقولند كه وى یكى از بهترینهاى آواز ایران بوده كه هیچوقت خاطرهى او در آواز و موسیقى سنتى ایران فراموش نخواهد به قول معروف اگر در گوهر در لجنزار هم بیفتد، اصلیت خود را از دست نخواهد داد و حسین خواجه امیرى (ایرج) هم حكم همین در و گوهر را دارد.
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
