رودولف ویرشو

رودولف لودویگ ویرشو (متولد ۱۳ اکتبر ۱۸۲۱)، پزشک، آسیب شناس، زیست شناس، سیاست مدار و تاریخ دان آلمانی بود که امروزه با عنوان «پدر علم آسیب شناسی» از او یاد می شود. ویرشو که از یک خانواده کشاورز بود، تحصیل طب را در برلین و دانشکده پزشکی ارتش بروس آغاز کرد و چند سال بعد به عنوان کارورز در بیمارستان چاریته (Charité) مشغول به کار شد ولی به دلیل عقاید سیاسی لیبرالش، استخدام او را به حالت تعلیق در آوردند و وی مجبور شد جهت ادامه تحصیل و تحقیقاتش به ویرزبورگ برود تا در آنجا آناتومی و آسیب شناسی را فرا بگیرد. پس از طی این مراحل، ویرشو مجددا به دانشگاه برلین بازگشت و به عنوان استاد آناتومی و آسیب شناسی در آنجا شروع به کار کرد. از مهمترین تاثیرات ویرشو در علم طب، تاکید او به دانشجویان برای استفاده از میکروسکوپ بود و معروف است که ویرشو همیشه به دانشجویان اصرار می کرد که «تفکر میکروسکوپی» داشته باشند. او نخستین فردی بود که لوسمی را تشخیص داد. شاید مهمترین علت معروفیت ویرشو به دلیل ارایه این نظریه باشد که «هر سلولی فقط و فقط از سلول مشابه خود منشاء می گیرد». او با این نظریه خود، خط بطلانی بر زایش خود به خودی موجودات زنده کشید. کشف مهم دیگر ویرشو، بزرگی غده لنفاوی سوپراکلاویکولار چپ (در اثر متاستاز از سرطان معده یا ریه) بود که با کمک چارلز تروسیه به این اکتشاف نایل آمد. این یافته بالینی امروزه به نام غده لنفاوی ویرشو یا نشانه تروسیه معروف است. ویرشو همچنین در درک مکانیسم ترومبوآمبولی ریوی و ابداع اصطلاح «آمبولی» و توصیف «تریاد ویرشو» (در حالت بیش انعقادپذیری) نقش منحصر به فردی داشت. ویرشو همچنین اصول آسیب شناسی سلولی و اتوپسی را پایه گذاری کرد. پل فارمر، پزشک فعال در امور بشردوستانه، در مورد ویرشو می گوید: «ویرشو بینشی ژرف و جامع نگر داشت. آسیب شناسی، پزشکی اجتماعی، سیاست، انسان شناسی... او سرمشق من است».