ادموند اوبراین
O' Brien, Edmond
بازيگر (1915، نيويورک- امريکا؛ 1985)
در کودرکي از همسايه شان، هاري هوديني، شعبده بازي آموخت. تحصيل در دانشگاه فوردم را رها کرد تا در مدرسه تماشاخانه نيبرهود بازيگري بياموزد. کارش را با ايفاي نقش هاي کوچک آغاز کرد تا اين که در سال 1937 به گروه مرکيوري اورسن ولز پيوست و با نمايش هاي صحنه اي و راديويي مورد توجه قرار گرفت. يک سال بعد وارد سينما شد و خيلي زود در نقش هاي دوم جا افتاد. براي کنتس پابرهنه اسکار بهترين بازيگر نقش دوم را دريافت کرد و کانديداي دريافت اين جايزه براي هفت روز در ماه مه بود. همسرانش، نانسي کلي (1941-1942)، اولگا سن هوان (1948-1976) و دخترش، نانسي اوبراين، بازيگر بودند. در تلويزيون نيز (از جمله در مجموعه هاي سام بنديکت، 1962-1963 و تابستان گرم طولاني، 1965-1966) فعاليت داست. به دنبال الزايمر درگذشت.
اوبراين پرسوناي خود را مخلوطي از نقش هاي دوم و اصلي به دست داد که اغلب آن ها به ياد ماندني هستند؛ از جمله: مأمور پليسي که باعث گرفتاري جيمز کاگني مي شود در التهاب شديد، مرد در حال مرگي که در جست و جوي قاتلش است در مرده رسيدن، «کاسکا» در جوليوس سزار، «اسکار» در کنتس پابرهنه، «وينستن اسميت» در 1984، سناتور جنوبي در هفت روز در ماه مه و سرانجام «فردي سايکس» در گروه خشن.
از فيلم ها: 1939- گوژپشت نتردام (ديترله)؛ 1941- يک دختر، يک پسر و يک ملوان (والاس)؛ 1942- خانم جوان نيکوکار (والاس)؛ 1944- پيروزي بالدار (کيوکر)؛ 1946- قاتلان (سيودماک)؛ 1947- به خاطر عشق مري (د کوردووا)، اسکادران جنگنده (والش)؛ 1949- التهاب شديد (والش)، مرده رسيدن (ماته)؛ 1950- نتيجه معکوس (و. شرمن)، ميان نيمه شب و بامداد (داگلاس)؛ 1951- سرخ مو و گاوچران (فنتن)، سيلور سيتي (هاسکين)، مسير جنگ (هاسکين)، دنور و ريوگرانده (هاسکين)؛ 1952- نقطه عطف (ديترله)، بزرگ ترين نمايش روي زمين (س. ب. دميل)؛ 1953- جوليوس سزار (منکه ويتس)، مسافر مجاني بين راه (لوپينو)، مرد دو زنه (لوپينو)؛ 1954- کنتس پابرهنه (منکه ويتس)، نشان پليس براي جنايت (+ هک)؛ 1955- 1984 (م. آندرسن)؛ 1956- فريادي در شب (تاتل)، روز حمله، ششم ژوئن (کاستر)؛ 1957- از دست دختره کاري ساخته نيست (تاشلين)، توقف در توکيو (برين)؛ 1958- آواز بخوان پسر آواز بخوان (هـ افران)، پريسکوپ بالا! (داگلاس)؛ 1959- زن جاه طلب (ا. آلگره)؛ 1960- آخرين سفر (ا. استون)؛ 1961- شياد بزرگ (ماليگان)؛ 1962- مردي که ليبرتي والانس را کشت (ج. فورد)، طولاني ترين روز (آناکين و...)، پرنده باز آلکاتراز (فرانکن هايمر)؛ 1963- هفت روز در ماه مه (فراکن هايمر)؛ 1964- ريو کانچوس (گ. داگلاس)، مرد حلق آويز شده (سيگل)؛ 1965- سيلويا (داگلاس)، سينانان (کوآلن)؛ 1966- سفر شگفت انگيز (ر. فلايشر)؛ 1967- پوست جاسوس (مولينارو)؛ 1969- گروه خشن (پکين پا)؛ 1972- آنان فقط اربابان خود را مي کشند (گلدستون)؛ 1973- لاکي لوچانو (رزي)؛ 1974- 99 و 44 صدم درصد مرده (فرانکن هايمر).
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
