لکس بارکر

بازیگر (1919، رایِ نیویورک- امریکا؛ 1973)

 با نام الکساندر کریچلو بارکر جونیر، در خانواده ی متشخصی، به دنیا آمد. تحصیلاتش را، پس از دو سال، در دانشگاه پرینستن رها کرد تا به یک گروه تآتری بپیوندد. در سال 1945 نخستین فیلمش را بازی کرد و پس از چندی به عنوان دهمین «تارزان» سینما انتخاب شد. با پنج فیلم «تارزان»ی طی سال های 1949 تا 1953 به شهرت رسید. سپس در تعدادی وسترن نقش هایی را به عهده گرفت. از 1958 به بعد بیش تر در ایتالیا و آلمان کار کرد. به خصوص در آلمان برای بازی در فیلم های وسترن و نیز حادثه ای (بر مبنای داستان های کارل مای) محبوبیت بسیاری داشت. اما به یاد ماندنی ترین نقش فیلم های اروپایی او، نامزد آنیتا الکبرگ در زندگی شیرین بود. دو همسرش (از پنج همسر) بازیگران سینما، آرلن دال (1951-1952) و لانا ترنر (1953-1957)، بودند. بر اثر سکته ی قلبی درگذشت.

از فیلم ها: 1945- چهره ی عروسکی (سیلر)؛ 1946- دو نفر از شهر میلواکی (باتلر)؛ 1947- آتش متقابل (دمیتریک)، آقای بلانینگز خانه ی رویایی خود را می سازد (پاتر)، فتح نشده (س. ب. دمیل)؛ 1947- تماس مخملی (گیج)؛ 1949- چشمه ی جادویی تارزان (شولم)؛ 1950- تارزان و دختر برده (شولم)؛ 1951- مخاطره ی تارزان (هاسکین)؛ 1952- خشم وحشیانه ی تارزان (اندفیلد)؛ 1953- تارزان و شیطان مادینه (نیومان)، رعد بر فراز دشت ها (دتات)؛ 1954- کوه زرد (هیبز)؛ 1956- همه ی قایق ها بروند (پونی)، طبل های جنگ (له بورگ)؛ 1959- شمشیر عرب/ دزد دریایی و دختر برده (پی یروتی)؛ 1960- زندگی شیرین (فلینی)؛ 1961- بازگشت دکتر مابوزه (راینل)؛ 1962- گنج های دریاچه ی نقره (راینل)؛ 1963- وینتو: قسمت اول/ طلای آپاچی (راینل)؛ 1964- شاتر هند پیر (فرگونز)، وینتو: قسمت دوم (راینل)؛ 1965- قربانی پنجم (ر. لین)، 24 ساعت برای کشتن (بزنسنت)، وینتو: قسمت سوم/ گذرگاه راهزنان (راینل)، جهنم مانیتوبا/ جایی به نام افتخار (رنولدز)؛ 1967- زن ضرب در هفت (دسیکا)؛ 1970- وقتی کنار من هستی (گوتلیب).