علی ربیعی

بیوگرافی
 
علی ربیعی (متولد ۱۳۳۴) معروف به عباد، سیاستمدار اصلاح طلب و وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی جمهوری اسلامی ایران است. او که زاده جنوب تهران است پیش از انقلاب تکنسین کارخانه‌هایی چون ارج بود و پس از انقلاب اسلامی تا ۱۳۶۰ مسئول شاخه کارگری حزب جمهوری اسلامی شد. ربیعی عضو سپاه پاسداران شد و از فرماندهان آن بود. از آغاز انقلاب وی عضو مؤسس و عضو شورای مرکزی خانه کارگر بوده‌است. او از ۱۳۶۶ تا ۱۳۷۲ در دورهٔ وزارت محمد ری شهری و علی فلاحیان، معاون حقوقی و پارلمانی وزارت اطلاعات و از ۱۳۷۲ تا ۱۳۸۴ مسئول اجرایی و مسئول کمیته تبلیغات دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی بوده‌است. از ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴ مشاور اجتماعی رئیس‌جمهور سید محمد خاتمی بود. ربیعی در جریان تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۸) از اعضای اصلی ستاد میرحسین موسوی از نامزدهای معترض به نتایج انتخابات بود؛ که البته پس از اعلام نهایی انتخابات موضع خاصی علیه برنده انتخابات نگرفت و به نتیجه تمکین نمود.
 
 
 فعالیت ها
 
او استاد دانشگاه‌های تهران و پژوهشگر حوزه جامعه‌شناسی سیاسی و اقتصادی است. وی عضو هیئت علمی و دانشیار دانشگاه پیام نور، محقق و نویسنده در حوزه جامعه‌شناسی سیاسی و مدیریت و مشاور اجتماعی رئیس‌جمهور ایران (سید محمد خاتمی) طی سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴ است. عمده دغدغه‌های ربیعی در سال‌های اخیر مطالعه فساد و راهبردهای مقابله با آن بوده‌است. ربیعی برنامه‌های خود برای وزارت کار را بر مبنای مبارزه با فساد و تقویت کارآفرینی برنامه‌ریزی کرده‌است.
 
 
زندگی‌نامه

علی ربیعی متولد ۱۳۳۴ در جنوب شهر تهران، در محله جوادیه، و از یک خانواده کارگری است. پیش از انقلاب تکنیسین کارخانه «جنرال موتورز»، ارج و قرقره پرستو بود و در همان زمان از سران اعتصاب شهرک اکباتان و کارخانه محل کار خود بود که منجر به برخورد ساواک گردید. وی در سال ۱۳۵۹ ازدواج کرد که حاصل این ازدواج چهار فرزند بود. همسر وی در سال ۱۳۸۵ و فرزند آخر وی به نام محمدجواد، در سال ۱۳۸۶در گذشتند.
در سال‌های اول انقلاب نماینده کارگران و عضو شورای‌عالی کار بود. ربیعی مسؤول شاخه کارگری حزب جمهوری اسلامی در دهه شصت و عضو شورای مرکزی خانهٔ کارگر از بدو تأسیس تا امروز می‌باشد.
ربیعی پس از انقلاب تحصیلات خود را در رشته مدیریت تا مقطع دکترا ادامه داد.
وی مشاور اجتماعی خاتمی در دوره ۸ ساله ریاست جمهوری وی بوده‌است. ربیعی علاوه بر فعالیت‌های صنفی کارگری، به دلیل نیاز مقطع انقلاب، همراه با عده‌ای از دوستان هم محله‌ای خود جذب نهادهای انقلابی شده و به سپاه پاسداران می‌پیوندد. وی در دوران جنگ ایران-عراق ۶۵ ماه حضور در جبهه‌های غرب را در کارنامه خود دارد. پس از آن[چه زمانی؟] (با فرمان بنیانگذار انقلاب) به وزارت اطلاعات می‌رود.
ربیعی در زمان تصدی دبیر شورای عالی امنیت ملی توسط حسن روحانیْ مسئول اجرایی دبیرخانه و ریاست کمیته سیاست‌گذاری تبلیغات و کمیته امنیت داخلی شورای عالی امنیت ملی را عهده‌دار بود.
 
 
وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی دولت روحانی
 
با آغاز بکار دولت حسن روحانی، وی علی ربیعی را برای تصدی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی به مجلس معرفی کرد. پس از حملات تعدادی از وب‌سایت‌ها به علی ربیعی، گروهی از نمایندگان مجلس اعلام کردند که در بررسی صلاحیت وی حتی یک مورد منفی هم پیدا نکرده‌اند. نهایتاً ربیعی توانست به عنوان وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی از مجلس رأی اعتماد بگیرد.
در ۴ آذر ۱۳۹۳، ربیعی برای پاسخ به سؤالات نمایندگان در مجلس حضور یافت اما با کسب ۹۸ رأی موافق، ۹۵ رأی مخالف و ۱۱ رأی ممتنع از مجموع ۲۱۹ رأی مأخوذه نتوانست آنان را قانع کند و هفتمین کارت زرد دولت یازدهم را کسب کرد. او یک سال بعد، دومین کارت زرد خود را نیز از مجلس نهم دریافت نمود.
حضور ربیعی در دولت دوم روحانی نیز به عنوان وزیر کار ادامه پیدا کرد. در تاریخ ۱۳۹۶/۱۲/۲۲ مورد استیضاح مجلس دهم قرار گرفته و دوباره رای اعتماد گرفت.
 
 
سوابق مسئولیت‌های علمی و پژوهشی
 
مشاور مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام از۱۳۷۴ تاکنون ادامه دارد.
عضو شورای سیاستگذاری مرکز بررسیهای راهبردی ریاست جمهوری با حکم رئیس‌جمهور تا مرداد ۱۳۸۴.
رئیس مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی از سال ۱۳۶۸تا۱۳۷۳.
عضو کمیته‌های فنی پروژه‌های تحقیقاتی در مرکز تحقیقات استراتژیک.
عضو هیئت مؤسس و عضو هیئت مدیره مؤسسه «فرهنگ و تمدن ایران زمین» از ۱۳۸۴.
مدیر گروه دکترای جامعه‌شناسی دانشگاه پیام نور.
معاون پژوهشی دانشگاه کار
عضو شورای تخصصی گروه مدیریت بازرگانی و MBA و شورای تخصصی مدیریت رسانه و ارتباطات دانشگاه پیام نور. ۱۳۸۸
دبیر شورای تخصصی گروه دکترای جامعه‌شناسی در مرکز تحصیلات تکمیلی مقطع دکتری دانشگاه پیام نور. ۱۳۹۰
عضو کمیته علمی چهارمین سمینار بررسی مسائل مطبوعات ایران. معاونت امور مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی. ۱۳۹۱
دبیر علمی همایش ملی تولید و حمایت از کار و کارگر ایران. مؤسسه کار. مؤسسه کار و تأمین اجتماعی
عضو کمیته علمی همایش علمی مدیریت استراتژیک فرهنگی شهر تهران (ماتریس فرهنگی) شهرداری تهران ۱۳۹۱
مشاور رئیس‌جمهور تا مرداد ۱۳۸۴.
دبیر ستاد ارتقای سلامت نظام اداری و مقابله با فساد تا مرداد ۱۳۸۴.
وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی دولت یازدهم
 
 
جایزه‌ها و افتخارات
 
پژوهشگر نمونه دانشگاه پیام نور.
بررسی موارد اجتماعی سیاسی در مطبوعات و برنده قلم بلورین به خاطر کسب عنوان بهترین سرمقاله در سال ۱۳۷۷.
 
 
تالیفات
 
تألیف کتاب جامعه‌شناسی تحولات ارزشی درایران (چاپ اول به اتمام رسیده‌است).
تألیف کتاب (زنده باد فساد) جامعه‌شناسی سیاسی فساد در دولتهای جهان سوم. چاپ ششم. سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
تألیف کتاب مطالعات امنیت ملی. مقدمه‌ای بر نظریان امنیت ملی درجهان سوم. چاپ چهارم. دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی وزارت امور خارجه.
تألیف کتاب معمای دولت مدنی. توسعه و امنیت درکشورهای جهان سوم. مؤسسه تحقیقات و علوم انسانی ۱۳۸۶.
تألیف کتاب ارتقای مدیریت دانش در سازمانها. انتشارت تیسا
تألیف کتاب مدیریت دانش فرایندها و رویکردها. انتشارت تیسا
تألیف کتاب مدیریت بحران و ریسک. در دست چاپ. دانشگاه پیام نور