دین جاگر

Jagger, Dean

بازیگر (1903، لیمای اوهایو- امریکا؛ 1991)

با نام آیرادین جاگر به دنیا آمد. در مزارع کولامبوس گرووِ اوهایو و مناطق روستایی ایندیانا بزرگ شد. مدتی معلم مدرسه های ابتدایی بود؛ سپس علاقه مند بازیگری شد و تحصیلاتش را در کنسرواتوار لوکئوم شیکاگو به پایان برد. کارش را با یک گروه تآتری در گراند ریپپدز آغاز کرد  و در این گروه جای اسپنسر تریسی را گرفت. بعدها به طور مرتب در نمایش های وودویل، رادیو و برودوی شرکت می کرد. در سال 1929 نخستین فیلمش را بازی کرد. در نقش های دوم به شهرت رسید. هیکلی تنومند و سری طاس داشت و نقش های مختلفی (از مردان اهل عمل گرفته تا آدم های آرمان گر) را به عهده می گرفت. در تلویزیون نیز (از جمله مجموعه ی آقای نواک، 1963-1965) فعالیت د اشت و برای یکی از قسمت های برنامه ی تلویزیونی مذهبی زندگی این است برنده ی جایزه ی امی شد. برای پرواز ساعت دوازده نیز برنده ی اسکار بهترین بازیگر نقش دوم شد. بر اثر ابتلا به آنفلوانزا در گذشت.                

از فیلم ها: 1929- زنی از دوزخ (اریکسن)؛ 1935- پروازدر تاریکی (فلود)، مردان بی نام (مورفی)؛ 1936- طغیان مردگان متحرک (هالپرین)؛ 1939- بریگام یانگ- مرزنشین (هاتاوی)؛ 1941- وسترن یونیون (ف. لانگ)؛ 1942- دره ی خورشید (ج. مارشال)؛ 1943- ستاره ی شمال (مایلستون)؛ 1944- وقتی بیگانگان ازدواج می کنند. خیانت (کسل)؛ 1945- من در میدان گراس ونر زندگی می کنم/ یک یانکی در لندن (هـ . ویلکاکس)؛ 1947- تحت تعقیب (والش)؛ 1949- مأمور گمرک (لرنر)، پرواز ساعت دوازده (هـ . کینگ)؛ 1950- شهر تاریک (دیترله)؛ 1951- روهاید (هاتاوی)؛ 1952- پسرم جان (مکری)، روی درخت ها می روید (لوبین)؛ 1953- خرقه (کاستر)؛ 1954- کریسمس برفی (کورتیز)، روز بد در بلک راک (ج. استرجس)؛ 1956- مرد بزرگ (خ. فرر)؛ 1957- چهل اسلحه (فولر)، سه مرد شجاع (ف. دان)، برناردین (هـ. لوین)؛ 1958- داستان راهبه (زینه مان)؛ 1960- المر گنتری (ر. بروکس)؛ 1961- پریش (دیوز)؛ 1962- جامبو (والترز)؛ 1967- فایر کریک ( مک ایویتی)؛ 1969- اسمیت! (اوهرلیهی)؛ 1970- نامه ی کرملین (هیوستن)؛ 1971- نقطه ی ناپدید  شدن (ر. سارافیان)؛ 1975- لستر باگز بزرگ (توماسن)؛ 1977- پایان دنیا (ج. هیز)؛ 1979- بازی مرگ (کلوز)؛ 1980- تمساح (تیگ).