پاداش تحمل با همدم بداخلاق

عايشه همسر پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله و سلم روايت مي کند:
کودک يتيمي بود، پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم از او سرپرستي مي کرد و با مهرباني او را نوازش مي نمود، از قضاي روزگار آن يتيم از دنيا رفت، پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم بسيار غمگين شد، به طوري که در آن شب و روز غذا نخورد، من به آن حضرت عرض کردم:« اي رسول خدا! چرا آنقدر تنگدل و غمگين هستي، اگر بخواهي، يتيم ديگر را بجويم و به اينجا بياورم و از او سرپرستي کن.»
فرمود: اندوه من از اين رو است که آن يتيم، بداخلاق بود و من در برابر خوي بد او صبر و تحمل مي کردم و از اين جهت به پاداش آن صبر و تحمل مي رسيدم، ولي از سرپرستي يتيم ديگر، اين موضوع به دست نمي آيد.
[به اين ترتيب پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم به ما آموخت که در مواردي ممکن است ما ناچار به همزيستي با همدم بدخو گرديم، در اين گونه موارد همزيستي مسالمت آميز با او در پرتو صبر و تحمل، پاداش مخصوص در پيشگاه خدا دارد ، بايد با او بسازيم و با صبر و تحمل، رنج همدمي او را برخود تحمل کنيم تا به پاداش آن برسيم، با توجه به اينکه در بسياري از موارد نمي توان از بعضي از همدم ها، مثل همسر يا همسايه و ... جدا شد، و اهميت همدمي با او ، بيشتر از جدا شدن از او است.
منبع:کتاب داستانهاي جوامع الحکايات

---

تصاوير زيبا و مرتبط با اين مقاله