عروس پادشاه و دیو هفت سر

روزی بود، روزگاری بود. در زمان های قدیم پسر پادشاهی بود که با پسر وزیر دوست جان جانی بود. صبح از قصر می زدند بیرون و شهر و دوروبرش را می گشتند. روزی پسر پادشاه رو کرد به پسر وزیر و گفت بروند کشور همسایه و

چهارشنبه، 28 خرداد 1404

تخمین زمان مطالعه:

پدیدآورنده: Plato

موارد بیشتر برای شما

روزی بود، روزگاری بود. در زمان‌های قدیم پسر پادشاهی بود که با پسر وزیر دوست جان‌جانی بود. صبح از قصر می‌زدند بیرون و شهر و دوروبرش را می‌گشتند. روزی پسر پادشاه رو کرد به پسر وزیر و گفت بروند کشور همسایه و ببینند آنها چه طور زندگی می‌کنند. بارو بندیل‌شان را بستند و راه افتادند و شب و روز رفتند و وقتی رسیدند کنار قصر پادشاه همسایه، پسر وزیر به دوستش اشاره کرد که عکس دختر خوشگلی عین پنجه‌ی آفتاب را گذاشته‌اند کنار پنجره.

پسر وزیر حیران و مات پنجره را نگاه کرد و گفت عجب عکسی! اما پسر پادشاه به حرف پسر وزیر خندید و گفت آدم واقعی است. عکس نیست. داشتند با هم سر و کله می‌زدند که عکس است یا نه که دختره رفت کنار و پسر پادشاه که دل به دختره داده بود، راه افتاد و با پسر وزیر برگشتند به شهر خودشان. پسر پادشاه وقتی رسید به قصر خودش، تازه پی برد که عشق دختره چه آتشی به دلش زده است. همان روز افتاد تو رختخواب و مریض شد. به هیچ‌کس هم نگفت چه دردی دارد.

اما روزی که پسر وزیر یکه و تنها می‌رفت، با پادشاه روبه رو شد. پادشاه پرسید پسرش کجا رفته و او چرا تنها می‌رود؟ پسر وزیر همه چیز را برای پادشاه تعریف کرد و گفت رفته بودند کشور همسایه و آنجا دختری را تو قصر پادشاه دیدند و پسر پادشاه دل به دختره داد و حالا افتاده تو رختخواب. پادشاه از کار پسرش دمغ شد، اما به پسر وزیر گفت برود و به پسرش بگوید از رختخواب بیرون بیاید. آن دختره را هر کی می‌خواهد باشد، دختر پادشاه باشد یا زن و عروسش، برایش می‌گیرد و می‌آورد.

پادشاه این را گفت و دستور داد نامه‌ای برای پادشاه همسایه بنویسند که پسرش در قصر او دختری را دیده و عاشقش شده. اگر دختر پادشاه است یا زن و عروسش، باید او را برای پسرش بفرستد. نامه را نوشتند و به قاصدی دادند تا ببرد. پادشاه همسایه تا نامه را خواند، دید نمی‌تواند با آن پادشاه بجنگد. همه‌ی مردم کشورش را هم که جمع کند، یک روز هم دوام نمی‌آورند.

با وزیر و وکیل مشورت کرد و آخر سر نامه‌ای نوشت که آن دختر عروسش بوده و چه طور می‌تواند زن شوهردار را برای او بفرستد. پادشاه نامه را خواند و در جوابش نوشت باید عروسش را هر چه زودتر بفرستد. پادشاه همسایه که مانده بود چه کار کند، پیغام فرستاد چهل روز به او مهلت بدهد تا پسرش را راضی کند و عروس را برایش روانه کند.

پادشاه تا این نامه را خواند، دستور داد این چهل روزه مواظب باشند که دختره را نبرند جایی، اما پادشاه کشور همسایه هم دستور داد از قصرش نقبی بزند. یک لشکر عمله دست به کار شدند و چهل روزه نقبی زدند که سر از بیابان درمی‌آورد. نقب که آماده شد، دست زن و بچه‌اش را گرفت و از راه نقب زد بیرون و پشت به کشورش و رو به بیابان و فلنگ را بست تا جان و آبروش را به در ببرد.

از آن طرف سر چهل روز پادشاه عده‌ای از لشکر را فرستاد تا دختره را بیاورند. مأمورها آمدند و دیدند جا‌ تر است و بچه نیست. پادشاه همه را قال گذاشته و هیچ کی خبر ندارد کی رفته و کجا رفته. اما بشنوید پادشاه کشور همسایه که با زن و بچه‌اش در همان بیابان رفتند و هوا که تاریک شد، رسیدند نزدیک کوه و آن جا چادری به پا کردند که شب را صبح کنند و فردا زمین خدا را بگیرند و بروند. همه خوابیدند و زن پادشاه که بیدار بود، دید یک طرف کوه روشن است و آن طرفش تاریک تاریک است.

به آسمان نگاه کرد و دید ماه هم تو آسمان نیست. با خودش گفت این روشنایی از کجا آمده؟ خوب که دوروبرش را نگاه کرد، دید عروسش خوابیده و نصف صورتش را پوشانده و نصفی‌اش افتاده بیرون و این نور که به کوه تابیده از صورت عروسش است.

زود شوهرش را بیدار کرد و چیزی را که دیده بود، به مرد بخت برگشته هم نشان داد و گفت ما با این عروس نمی‌توانیم جایی برویم. اگر چوپان‌ها ما را ببینند، به خاطر این دختر ما را هم می‌کشند. خطر بیخ گوش‌مان است.

پادشاه از حرف زنش، خود را باخت و زود پسرش را بیدار کرد. این پسر دو تا زن داشت و هر دو را هم آورده بود. پادشاه این دفعه چیزی را که دیده بود، به پسرش نشان داد و گفت آوردن زن‌هایش، سر آنها را هم به باد می‌دهد. حالا دو راه دارد، اگر با زن‌هایش می‌رود، خدا پشت و پناه او، اما اگر می‌خواهد با آنها بیاید، باید زن‌هایش را همین جا بگذارد. پسره با خودش حساب کرد و دید بهتر است با مادر و پدرش برود.

پادشاه و زن و پسرش بی خبر راه افتادند و رفتند. کمی که دور شدند، اسب‌ها را هی کردند و آن قدر به تاخت رفتند تا عروسی‌ها نتوانند پیداشان کنند. اما بشنوید که پادشاه همسایه از کرده‌اش پشیمان شد. چون به او سرکوفت زدند این چه مسلمانی است که تو زن شوهردار را برای پسرت می‌خواهی؟ پادشاه دید رسوایی بار آمده و باید جمع و جورش کند. پس نامه‌ای به پادشاه فراری نوشت و گفت هر جور شده، برگردد سر خانه و زندگی‌اش، از خود و عروسش هم دست کشیده.

نامه را قاصد رساند به پادشاه. پادشاه خوشحال شد و به زن و پسرش گفت برگردند و عروس‌ها را بردارند و بروند به شهرشان. به تاخت از راهی که رفته بودند، برگشتند. اما دیدند جا‌ تر است و بچه نیست. هرچه پی عروس‌ها گشتند، پیداشان نکردند. ناراحت شدند و راه را کشیدند و رفتند.

از آن طرف بشنوید از عروس‌ها. صبح که بیدار شدند، دیدند شوهرشان و پادشاه و زنش نیستند. فهمیدند آنها را گذاشته‌اند و رفته‌اند. هر دو نشستند و خوب گریه کردند. عروسی که دل از شاه‌زاده‌ی همسایه برده بود، گفت گریه چاره‌ی کارشان نیست. بهتر است بروند و روزی‌شان را جای دیگری پیدا کنند. یک دست لباس مردانه از خورجین درآورد و به تنش کرد و به هوویش گفت از این جا می‌رویم و هرجا رسیدیم می‌گوییم من شوهر و تو زنم هستی، برویم تا ببینیم چی پیش می‌آید.

راه افتادند و رفتند و رفتند تا رسیدند به شهری. نشانی قصر پادشاه را پرسیدند. رفتند خدمت پادشاه. دختری که حالا شوهر شده بود، به پادشاه گفت در این شهر کس و کاری ندارد و با زنش دنبال سرپناهی است. اگر پادشاه بخواهد نوکرش می‌شود. پادشاه قبول کرد و دختره دست به کار شد.

روزی این دختره تو باغ پادشاه کار می‌کرد که از بالای درخت صدای فش و فوشی شنید. نگاه کرد و ماری دید. زود مار را گرفت و به زمین زد. مار به خودش پیچید و گفت هفت‌سر داشتم، یکی‌اش افتاد. تا زنه به خودش بیاید، مار رو زمین غلتید و رفت و دستمالی ازش جا ماند. زنه دستمال را برداشت و داد به هوو و گفت این را قایم کند. مواظب باشد این دستمال را نباید سرش کند تا بلایی سرشان نیاید. هوو دستمال را قایم کرد. گذشت و گذشت تا روزی چادر و چارقدش را شسته بود و چیزی نداشت سرش کند، یاد آن دستمال افتاد. رفت و دستمال انداخت رو سرش.

از قضا دختر پادشاه که از آن طرف می‌گذشت، دستمال را دید و از آن خوشش آمد. زود رفت پیش پادشاه و به‌اش گفت به این نوکر تازه‌اش دستور بدهد که از دستمال زنش، یکی هم برای او بیاورد. پادشاه هم زنه را خواست و گفت هرچه زودتر باید عین آن دستمال را برای دخترش آماده کند. زنه نتوانست حرفی بزند. برگشت خانه و چند مشت و لگد زد به هوو که چرا آن دستمال را سرش انداخته و این بلا را سرش آورده است. زنه گفت: «به میل خودم این کار را نکردم. چیزی نداشتم سرم کنم.»

زنه گفت: «من دیگر نمی‌توانم این جا بمانم. خدا نگه‌دارت باشد. اگر خواستی شوهر کن، اگر نخواستی، همین جا بمان.»

زنه با هوو خداحافظی کرد و رفت. رفت و رفت تا رسید به شهر دیگری. دید جلو در خانه‌ای پیرزنی نشسته. رو کرد به پیرزنه و گفت تو این شهر کس و کاری ندارد. امشب جایی به او بدهد تا شب را صبح کند. پیرزنه گفت جایی ندارد. خانه‌ای دارد به اندازه‌ی لانه‌ی مرغ و با پسر کچلش و کره خر و بره و مرغش آنجا زندگی می‌کند. زنه تا این را شنید، چند سکه‌ی طلا از جیبش درآورد و به پیرزنه داد. پیرزنه تا سکه‌ها را دید، گل از گلش شکفت و گفت او که یک نفر بیشتر نیست. خانه آنقدر جا دارد که لشکر پادشاه هم می‌تواند در آن بخوابد.

زنه رفت خانه‌ی پیرزن و صاحب خانه خمیری گرفت و تنورش را آتش کرد و دست به کار شد تا نان بپزد. همینطور که نان به تنور می‌چسباند، می‌خندید و نان را که می‌کند، گریه می‌کرد. زنه پرسید این خنده و گریه برای چی هست؟

پیرزنه گفت: «تو این شهر دیو هفت‌سری پیدا شده که معلوم نیست کی یک سرش را انداخته. هر شب باید یک گاو نر و یک خانه نان و گودالی آب به‌اش بدهند. امشب هم نوبت پسر من است. وقتی نان را به تنور می‌چسبانم، می‌گویم خدا بزرگ است. نان را که می‌کنم، می‌گویم وقتش رسیده.»

زنه گفت: «ناراحت نباش. من عوض پسرت می‌روم.»

پیرزنه خوشحال شد. از خانه‌ها نان آوردند و گذاشتند رو هم و شد به اندازه‌ی یک خانه. آب و گاو را هم آماده کردند. زنه رفت جلو و به مردم گفت آن جا مواظب باشند. خودش کنار نان و آب و گاو ایستاد. دیو هفت‌سر آمد و زنه شناختش. همان ماری بود که یک سرش را انداخته بود. دیو شروع کرد به خوردن نان. بعد گاو را لمباند و آب را که سر کشید و خواست راه بیفتد، اول رسید به زنه. زنه هم امانش نداد و تیری در کمان گذاشت و یک سر دیو را انداخت. دیو نعره‌ای کشید و گفت: «هفت سر داشتم و دو تاش افتاد.»

زنه گفت: «هفت تیر داشتم و دو تاش را انداختم.»

دیو این را گفت و رفت. صبح که آفتاب زد و دنیا را روشن کرد، مردم آمدند و دیدند سر دیوی رو زمین افتاده. هر کی از راه می‌رسید، لاف می‌زد و می‌گفت کار او بوده. هیچ کی هم حاضر نبود کوتاه بیاید. وقتی خبر به گوش پادشاه رسید، گفت هر کی توانست سر دیو را از زمین بلند کند، همان آدم سر دیو را انداخته. هرکی جلو آمد، یا نتوانست از زمین بلندش کند یا تا زانو بلندش کرد.

سر بی صاحب رو زمین مانده بود که پیرزنه رفت و گفت پسرش سر دیو را انداخته. او زنه را که لباس مردانه تنش کرده بود، به جای پسرش جا زده بود. رفت و زنه را آورد. زنه گوش دیو را گرفت و عین پر کاه بلندش کرد. به پادشاه خبر دادند و جوان را پیش او بردند. پادشاه خلعتی به جوان داد و گفت به مردم قول داده که هر کسی سر این دیو را بزند، دخترش را به او می‌دهد. حالا یک دخترش مال اوست.

جوان گفت به دوستی قول داده و باید به چند کشور برود و کارهایش را روبه راه کند. وقتی برگشت، دختر پادشاه را می‌گیرد. جوان این را گفت و از قصر زد بیرون. بعد آمد و با پیرزنه خداحافظی کرد. راه افتاد و رفت. رفت و رفت تا رسید به شهر دیگری. آنجا هم پیرزنی را جلو در خانه‌ای دید و خواست جایی به او بدهد تا شب را سر کند. پیرزن گفت دلش خون است و نمی‌تواند مهمان به خانه‌اش ببرد. گفت هر شب دیوی می‌آید و باید خانه‌ای نان و یک گاو نر و یک گودال آب به‌اش بدهند. امشب هم نوبت پسر اوست.

دیو که بیاید، اول پسرش را می‌لمباند و بعد می‌رود سراغ آب و نان. این دیو هفت‌سر دارد و دو سرش را انداخته‌اند. جوان به پیرزنه دلداری داد و گفت ناراحت نباشد. او به جای پسرش خورد و خوراک دیو را می‌برد. پیرزن خوشحال شد و جوان را به خانه برد و غذایی به او داد. بعد گفت حالا وقتش رسیده که برود و غذای دیو را ببرد. جوان کیسه‌ای به پیرزنه داد و گفت این امانت پیشش باشد. اگر از پیش دیو برنگشت، مال خودش.

جوان با پیرزنه خداحافظی کرد و رفت. اما پیرزنه پشت سرش گفت برود و برنگردد تا کیسه را صاحب شود. جوان رفت و کنار نان و آب و گاو ایستاد و دیو هم خیلی زود آمد و نان و آب و گاو را خورد. خوب که سیر شد، رفت طرف جوان که او امان نداد و تیری در کمان گذاشت و سرش را انداخت. دیو گفت: «هفت‌سر داشتم و سه تاش افتاد.» جوان گفت: «هفت تیر داشتم و سه تاش را انداختم.»

مردم دور سر دیو جمع شدند و هرکی از راه می‌رسید، چاخان می‌کرد که او سر دیو را انداخته. اما پادشاه گفت هر کی سر دیو را از زمین برداشت، انداختن سر دیو هم کار اوست. این دفعه هیچ کی مرد آن نبود که سر دیو را از جا تکان بدهد. عروس پادشاه رفت و دو گوشش را گرفت و راحت بلندش کرد. این بار هم جوان را بردند خدمت پادشاه. پادشاه به‌اش خلعت داد و گفت حالا که سر دیو را انداخته و خیال مردم را آسوده کرده، دخترش را به او می‌دهد.

شهر را چراغان کردند و پادشاه دختر را داد به این جوان غریبه. اما او گفت به دوستی قول داده که باید برایش کاری بکند. حالا می‌رود. وقتی برگشت، زنش را هم با خودش می‌برد. زن جوان برگشت به خانه‌ی پیرزن و کیسه‌اش را گرفت و رفت.
رفت و رفت و از سه کشور دیگر گذشت و سه سر دیگر دیو را هم انداخت و تنها ماند یک سرش، جوان باز راه افتاد و شب و روز رفت تا رسید به غاری و دید دختری به چه خوشگلی نشسته و دارد نان می‌پزد و خرواری نان هم کنارش جمع شده. حیران ماند و گفت: «خواهر! این همه نان را برای کی می‌پزی؟»

دختر سری تکان داد و گفت: «ای برادر! پدری دارم که هفت‌سر رو گردنش بود و شب‌ها می‌رفت و هفت کشور را می‌گشت و مردم از ترس جان‌شان، آب و غذایی به‌اش می‌دادند. نمی‌دانم کدام خیر ندیده شش تا سرش را انداخته و حالا سر هفتمش هم بوگرفته و دیگر به شهر نمی‌رود و شده بلای جان من. روز تا شب باید برایش نان بپزم و سیرمانی هم ندارد.»
جوان گفت: «من کمکت می‌کنم.»

دختره خوشحال شد و زن پسر پادشاه نشست کنار تنور و تا شب نان پخت. شب که شد، به دختره گفت: «اگر شش تا سر پدرت را بیارم، به دردش می‌خورد؟»

دختره گفت: «اگر شش تا سرش را بیاری، نصف ثروتش را می‌دهد به تو.»

جوان گفت: «خوب. حالا مرا جایی قایم کن.»

دختره عروس پادشاه را برد و گوشه‌ای قایم کرد. هوا که تاریک شد، دیو آمد و ناله‌اش در غار پیچید. داد می‌زد سرم بو گرفته.... سرم بو گرفته. سرش بویی گرفته بود که امانش بریده بود و هیچ کی هم از شدت بو نمی‌توانست به‌اش نزدیک بشود. اما زود نشست و نان‌هایی را که پخته بودند، لمباند تا سیر شد و چند تایی هم ماند. بعد رو کرد به دخترش و گفت: «امروز هم خوب نان پختی و هم زیاد پختی. اضافه هم آمد.»

دختره گفت: «از پا افتادم تا این همه نان پختم.»

دیو که آرام گرفت، دختره گفت: «اگر آن آدمی که شش تا سرت را انداخته، بیاید و سرها را بیارد و بچسباند و خوب بشوی، برایش چه کار می‌کنی؟»

دیو گفت: «از کجا بیاید. اگر بیاید، این یکی سر را هم می‌اندازد. معلوم نیست سرها را چه کار کرده. کاشکی بیاید و این یکی را هم بیندازد و راحتم کند. اگر سرها را بیارد، هر چی دارم، به‌اش می‌دهم.»

عروس پادشاه حرف‌های دیو را که شنید، از جایی که قایم شده بود، آمد بیرون. دیو تا او را دید، لرزه افتاد به تنش، اما عروس پادشاه گفت کاری به کارش ندارد و برود سرهایش را جمع کند و بیاورد. دیو زودی رفت و هر شش تا سرش را آورد. زنه هم دوایی داد به دختر دیو و گفت دوا را خوب بجوشاند. دختر دوا را ریخت تو دیگی و خوب جوشاند. وقتی آماده شد، معجون را به گردن دیو مالید و سرها را چسباند. دیو نفس راحتی کشید و بعد از دو روز حالش جا آمد و دردش هم آرام شد. از خوشحالی نمی‌دانست چه کار کند. با خیال آسوده رو کرد به عروس پادشاه و گفت: «هر چی دارم، با این دخترم مال تو. من اگر زنده بمانم، هفتاد روزه همین ثروت را جمع می‌کنم.»

عروس پادشاه گفت: «من آمده‌ام دستمال ببرم.»

دیو گفت: «کدام دستمال؟»

عروس پادشاه گفت: «آن روزی که تو باغ سر اولت را زدم، دستمالی جا ماند. از همان دستمال می‌خواهم.»

دیو گفت: «دستمال که چیزی نیست. هرچه بخواهی به‌ات می‌دهم.»

دیو شروع کرد به آوردن دستمال. آنقدر آورد و آورد تا کوهی جمع شد. عروس پادشاه ‌هاج و واج ماند که رخت‌هایی، به چه قشنگی جمع شده. عروس گنج دیو را با دخترش برداشت و خواست حرکت کند که دیو لشکری هم همراه‌شان فرستاد تا امن و امان آنها را برسانند به شهری که می‌خواهند بروند. عروس پادشاه و دختر دیو رفتند و رفتند و تو شش شهر دختر شش پادشاه را برداشتند و رسیدند به شهری که دختره هوویش را جا گذاشته بود.

آنجا در شهر چادرهایی به پا کرد. صبح که شد، پادشاه آمد و تا آن همه چادر را دید، حیران و مات ماند. وزیرش را صدا کرد و او مردی را فرستاد تا ببیند این همه چادر مال کی هست. عروس پادشاه به قاصد گفت همان نوکر تازه‌ای است که پادشاه او را فرستاد تا دستمال برای دخترش بیاورد. اما پادشاه باید تخت پادشاهی‌اش را به او بدهد یا برای جنگ آماده بشود. پادشاه تا حرف نوکر را شنید، از کوره در رفت و گفت نوکر و این همه ادعا! این دفعه قاصد را فرستاد و به نوکره پیغام داد که دست از شوخی بردارد و برود سر کارش. نوکره هم جواب داد که هیچ شوخی ندارد.

پادشاه ناچار دستور داد لشکرش آماده شوند. دو لشکر که با هم روبه رو شدند، دیوهایی که همراه عروس پادشاه آمده بودند، اجازه گرفتند و زدند به لشکر پادشاه و خیلی زود عده‌ی زیادی را شل و پل کردند. اما عروس پادشاه به دیوها دستور داد که بروند سروقت پادشاه و خودش و وزیرش را بکشند. پادشاه و وزیر که کشته شدند، عروس آمد و خودش به تخت نشست.

دختر و تاج و تختش را همین جا داشته باشد و بشنوید از شوهرش.

پسر پادشاه تا با پدر و مادرش به شهر برگشت و جای خالی زن‌هایش را دید، دلش گرفت و نتوانست آنجا بماند. رخت درویشی تنش کرد و کشکولی به دست گرفت و از قصر زد بیرون و شهر به شهر گدایی کرد. شب و روز می‌گشت و به فکر هر دو زنش بود که آنها را چوپان‌ها برده‌اند، افتاده‌اند دست دهقانی و حالا کجا سر می‌کنند و چی به سرشان آمده؟ اما زنش که حالا پادشاه شده بود، عکس خودش را چسباند دم دروازه‌ی شهر و به مأمورها گفت هر آدمی آمد جلو این عکس و گریه کرد، زود او را بیاورند پیش او.

از قضا پسر پادشاه شهر به شهر گشت تا رسید به این شهر و همین که چشمش افتاد به عکس جلو دروازه و صورت زنش را دید، نشست و زد زیر گریه. دروازه‌بان‌ها زود پسره را گرفتند و بردند پیش پادشاه. پادشاه او را نشاند و پرسید چرا گریه می‌کند؟ پسره گفت: «همین‌طوری دلم گرفت. تو این شهر کس و کاری ندارم. غریب هم دل نازک است.»

پادشاه گفت: «نه. روراست باش و بگو چرا گریه کردی؟»

پسره حرفی نزد. یعنی خجالت کشید بگوید زنش را وسط بر بیابان گذاشته و رفته پی کار خودش. پادشاه هم دستور داد پسره باید نوکرش بشود. از آن روز به پسره پیله کرد. به‌اش می‌گفت آفتابه بیارد، غذایش را بیارد، این کار را بکند، آن کار را بکند، کفش را پیش پایش جفت کند و قلیانش را چاق کند. پسره هم حرفی نمی‌زد و سرش را پائین انداخته بود و گوش به فرمان پادشاه بود. روزی به او دستور داد برود و از حرمسرا برایش قلیان بیاورد. پسره که راه افتاد، پادشاه از دریچه رفت و لباس مردانه‌اش را درآورد و لباس زنانه تنش کرد و وسط زن‌ها نشست. زن‌ها حیران و مات ماندند که چی می‌بینند، پادشاه‌شان زن است؟ پسره تا رسید و زنش را دید، ‌هاج و واج و گیج ایستاد و با خودش گفت این‌ها زن پادشاه‌اند، اما این زن من است.

پسره حرفی نزد و قلیان را برداشت و رفت. زنش هم از دریچه زد بیرون و لباس زنانه را درآورد و رخت مردانه را تنش کرد و نشست رو تخت. پسره که برگشت، زنش رو به او کرد و گفت: «نمک به حرام ! چرا دیر کردی؟»

شوهرش گفت: «معطل نکردم. زود رفتم و برگشتم.»
زنش گفت: «تو رفتی حرم‌سرای مرا نگاه کردی. چه کار می‌کنی؟»
شوهرش گفت: «خدا نکند چنین آدمی باشم.»
زنش گفت: «دروغ می‌گویی. راست بگو.»

شوهرش گفت: «تو حرم‌سرای پادشاه دو تا زنم را دیدم. بقیه‌ی زن‌ها مال پادشاه است. حالا پادشاه می‌خواهد مرا بکشد، اختیار دارد. اما این جا دلم خون است و تن و جانم سست می‌شود و نمی‌توانم حرکت کنم.»

زنش گفت: «خاک به سرت! همان وقتی که پادشاه همسایه نامه فرستاد که کاری به کارتان ندارد، آن قدر غیرت نداشتی که بیایی و ما را ببری. تو نتوانستی دو تا زن را تو بیابان اداره کنی. من هشت زن برایت جمع کردم. خودم هم نهمی. همه‌ی این زن‌ها مال تو.»

عروس پادشاه از تخت آمد پایین و شوهرش را به جای خودش نشاند و رفت حرمسرا و از آن روز به خیر و خوشی با هم زندگی کردند.