![اهمیت جوانی در تکامل انسان از منظر امام راحل اهمیت جوانی در تکامل انسان از منظر امام راحل](https://rasekhoon.net/_files/thumb_images700/article/740d9749-7626-443e-8931-6edd5b9fd1f2.jpg)
![اهمیت جوانی در تکامل انسان از منظر امام راحل اهمیت جوانی در تکامل انسان از منظر امام راحل](/_WebsiteData/Article/ArticleImages/1/1388/farvardin/08/10858.jpg)
اهمیت جوانی در تکامل انسان از منظر امام راحل
نویسنده : احمدرضا حسینزاده
نو بهار است در آن کوش که خوشدل باشی
که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی
نوبهار جوانی زیباترین فصل عمر انسانها است که گلهای رشد و بالندگی انسان در آن فصل میشکفد.بزرگ مردانی که قلههای کمال را درهم نوردیدند، بیشترین استفاده را از روزگار جوانی خود کردهاند و گامهای بلند زندگی خویش را در آن دوران برداشتهاند. عالم ربانی حضرت امام خمینی از جمله افرادی بود که هم خود بیشترین بهره را از جوانی خویش برد و هم دیگران را از استفاده بهتر از جوانی توصیه میفرمود؛ یکی از یاران امام خمینی میگوید: ماه شعبان خدمت امام رسیدم مفاتیح دستشان بود و میخواستند دعاهای مخصوص ماه شعبان را بخوانند تا رفتم دستشان را ببوسم که مرخص شوم، فرمودند: «هر کاری که میخواهی بکنی در جوانی بکن، در پیری باید بخوابی و ناله کنی.»
به تعبیر مولیالموحدین امیرالمؤمنین علیهالسّلام دو چیز است که جز کسی که آن را از دست داده، قدرش را نمیداند: جوانی و تندرستی.
آن پیر فرزانه اهمیت تکامل در جوانی را به فرزند خود حاج احمد آقا چنین متذکر میشوند: پسرم تا نعمت جوانی را از دست ندادهای فکر اصلاح خود باش که در پیری همه چیز را از دست میدهی یا یکی از مکاید شیطان که شاید بزرگترین آن باشد که پدرت بدان گرفتار بوده و هست، ـ مگر رحمت حق تعالی دستگیر او باشد ـ استدراج است.
در جوانی شیطان باطن که بزرگترین دشمنان اوست، او را از فکر اصلاح خود باز میدارد و امید میدهد که وقت زیاد است، اکنون فصل برخورداری از جوانی است و هر آن و هر ساعت و هر روز که بر انسان میگذرد درجه درجه او را به وعدههای پوچ از این فکر باز میدارد تا ایام جوانی را از او بگیرد و آن گاه که جوانی رو به تمام است او را به امید اصلاح در پیری سرخوش میکند... .
به تعبیر حافظ:
دلا چو پیر شدی حسن و نازکی مفروش
که این معامله در عالم اسباب رود
و نیز در ایام جوانی اراده و تصمیم انسان، جوان است و محکم از این جهت نیز اصلاح برای انسان آسانتر است، ولی در پیری اراده سست و تصمیم، پیر است، چیره شدن بر قوا مشکلتر است.
افسوس که عمری پی اغیار دویدیم
از یار بماندیم و به مقصد نرسیدیم
سرمایه ز کف رفت و تجارت ننمودیم
جز حسرت و اندوه متاعی نخریدیم
حضرت امام خمینی در یکی از نامههای خود با تذکر این نکته میفرمایند:
«بدان که یک روز... همچون من عقب مانده از قافله عشاق دوست، خدای نخواسته بار سنگین تأسف را به دوش میکشی، پس از این پیر بینوا بشنو که این بار را به دوش دارد و زیر آن خم شده است، به این اصطلاحات که دام بزرگ ابلیس است بسنده مکن و در جستوجوی او جل و علا باش. جوانیها و عیش و نوشهای آن بسیار زودگذر است که من خود همه مراحلش را طی کردم و اکنون با عذاب جهنمی آن دست به گریبانم و شیطان درونی دست از جانم بر نمیدارد تا - پناه به خدای تعالی - آخر ضربه را بزند، ولی یأس از رحمت واسعه خداوند خود از کبائر عظیم است و خدا نکند که معصیت کاری مبتلای به آن شود.» حضرت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام نیز در مناجات خود باحق تعالی چنین زمزمه میفرمایند:
الهی و قد اَفْنَیتُ عمری فی شِرّةِ السّهوِ عنک و اَبْلَیْتُ شَبابی فی سَکْرَةِ التَّباعد مِنک فلم اَسْتَیْقِظْ ایَّام اغتراری بکَ وَ رُکوُنی الی سبیل سَخَطِکَ؛ بارالها! عمر را در حرص و آز شدید و غفلت از تو تباه ساختم و جوانیام را در مستی بعد و دوری از تو فرسودم و در روزگار دلیری و گستاخی به تو و قرار گرفتن در راه خشم تو، بیدار نشدم.
به گفته خواجه حافظ شیرازی:
عمر بگذشت به بیحاصلی و بوالهوسی
ای پسر! جام مِیَم ده، که به پیری برسی
کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
وه که بس بیخبر از غلغل بانگ جرسی
بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن
حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی
منبع: ماهنامه گنجینه
/س
که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی
نوبهار جوانی زیباترین فصل عمر انسانها است که گلهای رشد و بالندگی انسان در آن فصل میشکفد.بزرگ مردانی که قلههای کمال را درهم نوردیدند، بیشترین استفاده را از روزگار جوانی خود کردهاند و گامهای بلند زندگی خویش را در آن دوران برداشتهاند. عالم ربانی حضرت امام خمینی از جمله افرادی بود که هم خود بیشترین بهره را از جوانی خویش برد و هم دیگران را از استفاده بهتر از جوانی توصیه میفرمود؛ یکی از یاران امام خمینی میگوید: ماه شعبان خدمت امام رسیدم مفاتیح دستشان بود و میخواستند دعاهای مخصوص ماه شعبان را بخوانند تا رفتم دستشان را ببوسم که مرخص شوم، فرمودند: «هر کاری که میخواهی بکنی در جوانی بکن، در پیری باید بخوابی و ناله کنی.»
به تعبیر مولیالموحدین امیرالمؤمنین علیهالسّلام دو چیز است که جز کسی که آن را از دست داده، قدرش را نمیداند: جوانی و تندرستی.
آن پیر فرزانه اهمیت تکامل در جوانی را به فرزند خود حاج احمد آقا چنین متذکر میشوند: پسرم تا نعمت جوانی را از دست ندادهای فکر اصلاح خود باش که در پیری همه چیز را از دست میدهی یا یکی از مکاید شیطان که شاید بزرگترین آن باشد که پدرت بدان گرفتار بوده و هست، ـ مگر رحمت حق تعالی دستگیر او باشد ـ استدراج است.
در جوانی شیطان باطن که بزرگترین دشمنان اوست، او را از فکر اصلاح خود باز میدارد و امید میدهد که وقت زیاد است، اکنون فصل برخورداری از جوانی است و هر آن و هر ساعت و هر روز که بر انسان میگذرد درجه درجه او را به وعدههای پوچ از این فکر باز میدارد تا ایام جوانی را از او بگیرد و آن گاه که جوانی رو به تمام است او را به امید اصلاح در پیری سرخوش میکند... .
به تعبیر حافظ:
دلا چو پیر شدی حسن و نازکی مفروش
که این معامله در عالم اسباب رود
علت اهمیت جوانی در تکامل انسان
و نیز در ایام جوانی اراده و تصمیم انسان، جوان است و محکم از این جهت نیز اصلاح برای انسان آسانتر است، ولی در پیری اراده سست و تصمیم، پیر است، چیره شدن بر قوا مشکلتر است.
تأسف بر ایام جوانی
افسوس که عمری پی اغیار دویدیم
از یار بماندیم و به مقصد نرسیدیم
سرمایه ز کف رفت و تجارت ننمودیم
جز حسرت و اندوه متاعی نخریدیم
حضرت امام خمینی در یکی از نامههای خود با تذکر این نکته میفرمایند:
«بدان که یک روز... همچون من عقب مانده از قافله عشاق دوست، خدای نخواسته بار سنگین تأسف را به دوش میکشی، پس از این پیر بینوا بشنو که این بار را به دوش دارد و زیر آن خم شده است، به این اصطلاحات که دام بزرگ ابلیس است بسنده مکن و در جستوجوی او جل و علا باش. جوانیها و عیش و نوشهای آن بسیار زودگذر است که من خود همه مراحلش را طی کردم و اکنون با عذاب جهنمی آن دست به گریبانم و شیطان درونی دست از جانم بر نمیدارد تا - پناه به خدای تعالی - آخر ضربه را بزند، ولی یأس از رحمت واسعه خداوند خود از کبائر عظیم است و خدا نکند که معصیت کاری مبتلای به آن شود.» حضرت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام نیز در مناجات خود باحق تعالی چنین زمزمه میفرمایند:
الهی و قد اَفْنَیتُ عمری فی شِرّةِ السّهوِ عنک و اَبْلَیْتُ شَبابی فی سَکْرَةِ التَّباعد مِنک فلم اَسْتَیْقِظْ ایَّام اغتراری بکَ وَ رُکوُنی الی سبیل سَخَطِکَ؛ بارالها! عمر را در حرص و آز شدید و غفلت از تو تباه ساختم و جوانیام را در مستی بعد و دوری از تو فرسودم و در روزگار دلیری و گستاخی به تو و قرار گرفتن در راه خشم تو، بیدار نشدم.
به گفته خواجه حافظ شیرازی:
عمر بگذشت به بیحاصلی و بوالهوسی
ای پسر! جام مِیَم ده، که به پیری برسی
کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
وه که بس بیخبر از غلغل بانگ جرسی
بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن
حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی
منبع: ماهنامه گنجینه
/س