نویسنده: علی شیرازی
«طوعه»، كنیز «اشعث بن قیس» بود و از وی فرزندی داشت؛ از این رو، اشعث او را آزاد كرد.
طوعه، پس از آزادی، به همسری «اُسید حضرمی» درآمد و از او پسری به نام «بلال» به دنیا آورد. (1)
آن شب كه «مسلم» در شهر كوفه غریبانه می‌گشت و نمی‌دانست به كجا برود، سر از محله‌ی «بنی بجیله» در آورد. طوعه، جلوی خانه‌اش ایستاده و منتظر «بلال» بود.
وی كه شیعه و از هواداران مسلم بن عقیل به شمار می‌آمد، نگاهی بر مسلم انداخت، ولی او را نمی‌شناخت. مسلم، جلو رفت، سلام كرد و گفت: «ای زن! شربتی آب به من بده!»
طوعه آب آورد. مسلم نوشید، سیراب شد و ظرف را به طوعه باز گرداند. وی ظرف را در خانه گذاشت و برگشت؛ امّا دید كه آن مرد، همچنان ایستاده است. روبه وی كرد و گفت:
«مگر آب نخوردی؟»
- آری.
- پس به خانه و نزد زن و بچّه‌ات برو!
طوعه چند بار این جمله را تكرار كرد، ولی دید كه مسلم همچنان حركت نمی‌كند. سرانجام گفت: «برخیز! و به خانه‌ی خویش برو! بودن تو در این جا برای من خوب نیست، من راضی نیستم!»
- ای زن! من در این شهر خانه و خانواده‌ای ندارم!
- مگر تو كیستی؟
- من مسلم بن عقیل هستم! آیا ممكن است به من احسان كنی؟ شاید روزی بتوانم جبران كنم!!
آن گاه طوعه، مسلم را به درون خانه دعوت و با نهایت احترام و خضوع، از او پذیرایی كرد (2) و در خدمتگزاری مسلم بن عقیل از هیچ تلاشی كوتاهی نكرد.
پی‌نوشت‌ها:
1. زندگانی امام حسین (علیه السلام)، ص 272، به نقل از ارشاد مفید.
2. ارشاد، مفید، ج2، ص 55.
شیرازی، علی؛ (1394)؛ زنان نمونه، قم: مؤسسه بوستان كتاب (مركز چاپ و نشر تبلیغات اسلامی)، چاپ هشتم.
