عسل داروي ضد سرفه

پدر و مادراني که به دنبال جايگزيني براي شربت هاي سرفه ( که به وفور در داروخانه ها يافت مي شود) در آرام کردن سرفه هاي کودکانشان هستند مطمئن باشيد که عسل مي تواند باعث تسکين گلو و کاهش سرفه ها گردد؛ اين شهد طلايي؛ موجود در آشپزخانه به همان ميزاني که شربت هاي سرفه سبب تسکين سرفه مي شوند مي تواند به تسکين گلو و سرفه کمک نمايد؛ تحقيقات جديد اينطور نشان مي دهد . طبق تحقيقات منتشر شده، کودکاني که قبل از خواب دوز کمي از عسل به آنها داده شده بود نسبت به کودکاني که يا به آنها هيچ دارويي داده نشده بود يا شربت سرفه (دکسترومتورفان) به آنها داده شده بود بهتر خوابيده و کمتر سرفه کرده بودند. دکتر «پائول» يکي از افرادي که در اين زمينه تحقيق نموده اظهار مي دارد؛ اين براي اولين بار است که ثابت شده عسل مي تواند درمان کننده باشد. وي اضافه مي نمايد طي قرن هاي متمادي، پدربزرگ ها و مادربزرگ ها عسل را براي درمان توصيه مي کردند . محققان بر روي 105 نفر که در سنين 2 تا 18 سال بودند اين تحقيق را انجام دادند، در شب اول به اين افراد هيچ نوع تسکين دهنده اي اعم از عسل و يا شربت هاي سرفه داده نشده و صبح روز بعد؛ از والدين اين افراد در مورد نحوه ي خواب بچه ها و ميزان سرفه هاي آنان سؤال کردند در شب دوم، به بعضي از اين بچه ها عسل و يا شربت سرفه شيرين شده با عسل داده شده، و بعضي ديگر هيچ چيزي دريافت نکردند سپس از والدين اين بچه ها سؤال شد. والديني که کودکانشان قبل از خواب عسل دريافت کرده بودند خواب بچه ها را بسيار بهتر و سرفه ها را کمتر ارزيابي کردند .

نيروي درماني عسل

دکتر «پائول» اظهار مي دارد که نوع عسل در ميزان درمانگري آن نقش مهمي دارد. عسل تيره تر نسبت به عسل هاي روشن آنتي اکسيدان بيشتري دارند و ميزان تأثيرگذاري و درمانگري آنها زيادتر مي باشد؛ البته عسل هاي روشن تر هم داراي خاصيت درمانگري هستند. عسل نسبت به داروهاي ضد سرفه به صرفه تر مي باشد و همچنين اثرات خواب آلودگي و گيجي و منگي را که در اثر استفاده از داروهاي ضد سرفه در انسان ايجاد مي شود، ندارد. در بعضي از کودکان که از عسل براي درمان سرفه آنها استفاده شده بود اثرات جانبي ديده شده، والدين اندکي بيش فعالي در اين کودکان مشاهده کردند نسبت به زماني که از شربت سرفه براي تسکين آنها استفاده شد! اين نکته قابل ذکر است اين اولين باري نيست که به اين ماده شيرين به عنوان يک درمانگر نگاه مي شود. عسل از زمان هاي بسيار قديم در زمان يونان باستان و مصريان، براي درمان هر چيزي از زخم ها گرفته تا نيش حشرات استفاده مي شده است. زنبورها هنگام توليد عسل آنزيمي ترشح مي کنند به نام «پراکسيدئيدروژن» که يک ماده آنتي باکتريال مي باشد و ممکن است سودمندي عسل به خاطر وجود اين آنزيم باشد . درمان سرفه و گلو درد با عسل ممکن است به خاطر حالت چسبناک بودن عسل باشد که سبب مي شود به خوبي اثر گذار شود . به نظر مي رسد که مرهم ها و آرام بخش هايي نظير عسل با تسکين بخشيدن به غشاهاي مخاطي ملتهب ، در حقيقت عامل سرفه را که همين غشاهاي تحريک شده مي باشند آرام مي کند . شربت هاي سرفه اي که در دوران کودکي به خود ما نيز خورانده مي شد ، همين کار را انجام مي دادند اين شربت ها با نرم کردن گلو سبب کاهش سرفه مي شوند ؛ علت اين که بلافاصله پس خوردن يک قاشق شربت سرفه احساس تسکين در گلوي خود مي کنيم وجود همين حالت چسبناکي در شربت مي باشد نه خود دارو به تنهايي . برخي از متخصصان اطفال معتقدند که استفاده از عسل براي کودکان زير 2 سا ل مناسبت نمي باشد و در اين تحقيق نيز کودکان 2 سال به بالا مورد بررسي قرار گرفتند . پزشکان اطفال ، خوردن عسل را چه به عنوان دارو و چه به عنوان يک ماده غذايي در کورکان زير 1 سال توصيه نمي کنند زيرا احتمال خطر مسموميت بوتوليسم وجود دارد .
محققان معتقدند حتي اگر ثابت شود که عسل تاثير گذاري کمي از نظر درماني دارد ولي مطمئنا هيچ ضرر و آسيبي به بدن نمي رساند ، اين ماده غذايي بسيار سودمند بوده و در مقايسه با شربت هاي سرفه خوشمزه تر مي باشد . دکتر «پائول» اظهار مي دارد از اواخر سال 2007 که FDA (سازمان دارو و غذا) آمريکا اعلام نمود شربت هاي سرما خوردگي و سرفه به کودکان زير 6 سال داده نشود . تحقيق جديد بر روي عسل مي تواند نگراني والدين را از اين که چه چيزي را جاگزين اين داروها نمايند بر طرف نموده و به راحتي از عسل براي درمان کودکان خود استفاده کنند . وي همچنين معتقد است عسل به عنوان يک داروي ضد سرفه داراي فوايدي هم مي باشد و جايگزين بسيار مناسبي است براي داروهاي شيميايي است ؛ (با توجه به اين که عسل از زمان هاي بسيار قديم به عوان يک ماده علاج کننده بيماري ها توصيه و همچنين استفاده مي شده است) . دکتر پائول اظهار مي دارد «من شخصا به عنوان يک دکتر داروساز هميشه از اين که يک داروي شيميايي را براي بيماران توصيه مي کنم احساس رضايتمندي ندارم».
منبع: ماهنامه ي دنياي سلامت
/خ