دریاچه‌های بزرگ

دریاچه های بزرگ شامل پنج دریاچه در شمال امریکا، در مرز بین ایالات متحده و کانادا است. دریاچه ایری، دریاچه انتاریو، دریاچه هیوران، دریاچه میشیگان و دریاچه سوپیِریور، بزرگترین منطقه آب شیرین در جهان را تشکیل می دهند. پنج دریاچه دارای حدود 100000 مایل مربع (250000 کیلومتر مربع) مساحت است. تنها یکی از آنها، دریاچه میشیگان، به طور کامل در ایالات متحده قرار دارد و دیگر دریاچه‌ها مرز طبیعی بین ایالات متحده و کانادا را تشکیل می دهند.
راه دریایی سنت لارنس که در سال 1959 افتتاح شد، دریاچه های بزرگ را با اقیانوس اطلس متصل می سازد و این امکان را برای کشتی های باربری فراهم میآورد که از فاصله‌ای بیش از هزار مایل از ساحل، تمام راه را مستقیماً تا شیکاگو بپیمایند. دریاچه ها هم چنین از طریق یک سری از رودخانه ها و کانال ها به رودخانه می سی سی پی و خلیج مکزیک متصل می شوند.
دریاچه های بزرگ همه هم سطحِ آبهای آزاد نیستند. دریاچه سوپیِریور در ارتفاع 183 متری قرار دارد، در حالی که دریاچه انتاریو که پایین ترین سطح را در دریاچه‌ها دارد 74 متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد. آبشار نیاگارا، بین دریاچه ایری و دریاچه انتاریو، یک سقوط صد متری را ایجاد می کند.
سیستمی از قفل‌ها و کانال‌ها باعث می شود که کشتی‌ها بتوانند بین دریاچه‌ها سفر کنند. در طول ماه های زمستان، قسمت های بزرگی از دریاچه های بزرگ یخ میزند اما یخ شکنها، خطوط کشتی رانی را در اکثر زمان‌ها باز نگه می دارند.

دریاچه‌ها چگونه شکل گرفتند

حوزه آبریز دریاچه های امروز حدود 2 میلیارد سال قبل از طریق فعالیت های آتشفشانی شکل گرفت. اخیرا یخچال های عصر یخبندان به طور مکرر در سراسر منطقه پیشرفت و پسرفت داشته‌اند. آنها سنگها و سایر مواد را با خود هل میدادند و تورفتگی عظیمی را حفر میکردند که با آبهای ذوب شده پس از آخرین عقب نشینی یخچالها، در حدود 20000 سال پیش، پر میشد. همراه با پنج دریاچه‌ی بزرگ، هزاران دریاچه‌ی کوچکتر نیز شکل گرفت.
دریاچه های بزرگ بیشتر آب خود را از باران و برف در طول سال می گیرند. آب های زیرزمینی اغلب بقیه منبع تأمین آب آنها را تشکیل میدهد، زیرا تنها چند رودخانه بزرگ به دریاچه ها میریزد. با توجه به شرایط گرم شدن کره زمین، در سال های اخیر سطح آب دریاچه‌ها در حال پایین رفتن بوده است.

بیشتر بخوانید:دریاچه ای در اعماق زمین

 

اهمیت اقتصادی دریاچه های بزرگ

دریاچه های بزرگ به توسعه اقتصادی ایالات متحده و کانادا بسیار کمک کرده است. میلیون ها تن مواد خام، از جمله سنگ آهن و زغال سنگ، و همچنین کالاهای صنعتی در امتداد دریاچه های بزرگ هر ساله حمل می شوند. حدود 70 درصد از کل سنگ آهن ایالات متحده در نزدیکی دریاچه سوپیریور استخراج می شود. بارکشهای بزرگ آن را به تمام نقاط جهان می رسانند.
اکثر زغالسنگ هایی که در حوزه های زغال سنگ آپالاچی تولید می شوند، با قطار به دریاچه های بزرگ منتقل می شوند که در آنجا در کشتی ها بارگیری می شوند و به مناطق دیگر صادر می شوند.
محصولات زراعی از غرب میانه آمریکا، از جمله ذرت و گندم، به بنادر در امتداد دریاچه های بزرگ آورده میشوند که از آن جا به کشورهای دیگر صادر می شوند.
از آنجا که انتقال از طریق آب بسیار ارزان است، کشاورزان در غرب میانه آمریکا و کانادا می توانند با رقبای خود در قاره های دیگر رقابت کنند.

تفریح و گردشگری

میلیون ها آمریکایی بسیاری از وقت آزاد خود را در اطراف یا روی دریاچه های بزرگ میگذرانند. ساکنین شیکاگو، دیترویت، کلیولند، میلواکی و دیگر شهرهای بزرگ به سواحل هجوم میآورند تا از زندگی پر استرس شهرهای داخلی فرار کره باشند. قایقرانی و دیگر ورزش های آبی، به علت وجود باد های قوی که در منطقه دریاچه های بزرگ غالب است، گسترده شده است. ماهیگیری منبع اصلی درآمد برای بسیاری از مردم منطقه است.

تاریخ

اولین مهاجران حدود 300 سال پیش به قصد دریاچه های بزرگ کشتی راندند. در آن روزها آنها بیشتر معامله گران پوست بودند که با سرخپوستان کار می کردند. اولین کانال ها در قرن نوزدهم امکان سفر از یک دریاچه به دریاچه‌ای دیگر را فراهم آورد.
در طول قرن بیستم، کیفیت آب دریاچه های بزرگ، عمدتا به علت آلودگی توسط کشتی های باربری و صنایع در امتداد ساحل آن، رو به وخامت گذاشت. اخیرا ایالات متحده و کانادا هر ساله میلیون ها دلار برای بالا بردن کیفیت بزرگترین منطقه آب شیرین جهان صرف می کنند.