مرحم چشم درد

مرحوم حضرت آية اللّه العظمي بروجردي در اواخر عمر نزديك به نود سال خود، بدون استفاده از عينك خطوط بسيار ريز حواشي كتب را به راحتي مي خواندند و هيچ گونه ناراحتي اي از ناحيّه چشم نداشتند. ايشان درباره علّت اين امر مكرّر فرموده بودند: در ايّامي كه در بروجرد بودم و به ناراحتي و درد چشم بسيار شديد مبتلا شدم . اين ناراحتي ، متقارن با روضه ايّام عاشورا در منزل بود. روز عاشورا اين ناراحتي به حدّي شدّت گرفت كه تصميم گرفتم در مجلس شركت نكنم . ولي باز منصرف شدم و دريغم آمد كه روز عاشورا- ولو به عنوان استشفاء- در مجلس روضه حاضر نشوم . در بروجرد رسم بود كه : در روز عاشورا جماعتي از علماء ودر راءس آنان سادات طباطبايي در هر سن از اذان صبح ، گِل مي گرفتند و با خواندن نوحه و زدن سينه به صورت منظّم در مجالس شركت مي كردند. البته ساير طبقات مردم نيز به مقتضاي نذري كه مي كردند در اين دسته شركت داشتند. وقتي اين دسته به منزل ما آمدند من از روي پاي يكي از آنان مقدار گل برداشتم و به ديدگان بيمار خود ماليدم . به فاصله كوتاهي اين ناراحتي رفع شد و من پس از آن به هيچ كسالت چشمي مبتلا نشدم و حتّي محتاج عينك نيز نگرديدم . اِذا عَلِمَ العالِمُ فَلَم يَعمَل كانَ كَالمِصباحِ يُضيي ءُ النّاسَ وَ يُحرِقُ نَفسَهُ: هرگاه دانشمندي دانست و به كار نبست (دانايي و علم خود را) مانند چراغي است كه مردم را روشن كند و خود را بسوزاند. (حضرت رسول اللّه صلي الله عليه و آله)
منبع:داستانهايي از علما /س