دین آسانگیر و تسامح عرفانی

در حقیقت هدف یکی است و راه های رسیدن متعدد است
 

چکیده
دین اسلام که کامل‌ترین و جامع‌ترین دین می‌باشد بر خلاف تبلیغات دشمنان اسلام از طرفی بسیار دین آسان و اهل اغماض و گذشت و راحتی برای انسان است. تا جایی که به دین سهله و سمحه محمدی معروف می‌باشد. نکته مهمی‌که نباید از آن غفلت نمود داستان غمبار اختلافات در ‌این دین باارزش است که متاسفانه جنگ هفتادودو ملت که سهل است جنگ هفتادو دوهزار فرقه و آئین و ... را به راه انداخته و چه جنگ‌ها که نشده و چه بسیار خون‌ها که بر زمین نریخته است. در ‌این نوشتار به تفسیر زیبای عرفانی در مسیر تحقق یک آرمان‌شهری می‌پردازیم که در نوع خود بهترین زبان برای فهم مقصد و هدف زندگی در کنار مفاهیمی ‌چون صلح و آرامش همراه با آسایش می‌باشد و آن تسامح[1] عرفانی در تمامی ‌ابعاد زندگی بشر به شمار می‌آید.

تعداد کلمات 1143/ تخمین زمان مطالعه 6 دقیقه

 

مرحوم استاد دکتر زرین کوب(ره) در‌این زمینه می‌نویسد: «مولانا کل عالم را همچون خانقاه[2] بزرگی می‌دید که خلق از همه جا به آن در می‌آیند و هر که به آن می‌آید و هر که در آن هست طالب خدمت و شایق صحبت شیخ آن است، تفرقه در باب‌ هادیان طریق را در ‌این خانقاه نمی‌توانست مستند معقولی برای اجتناب از تسامح و همزیستی بین اهل خانقاه تلقی کند.
بدین گونه تسامح مولانا نسبت به اهل دیانات،که لازمه­ی طرز تلقی او از خانقاه عالم بود، از قول به اتحاد ارواح انبیاء که متضمن رفع هرگونه تفرقه در بین آن‌ها بود نیز تأیید می‌شد... قول مولانا نیز که اختلاف مؤمن و گبر و یهود را از تفاوت در نظرگاه می‌دانست مبنی بر همین معنی و داعی بر همین مایه تسامح بود... با توجه به آنکه خَلق عالَم به هر حال مسافران یک راه و ساکنان یک خانقاه هستند، ضرورت اخوت بین آنها نزد مولانا صلح و همزیستی ‌ایشان را الزام می‌کرد و‌این نکته‌ایی بود که مولانا را به تأکید در لزوم تسامح وا می‌داشت.»(زرین  کوب،عبدالحسین،پله پله تا ملاقات خدا،1390،ص 290).
 

پی نوشت ها:
1 . تسامح به معنای نوعی کنا ر آمدن همراه با جود و بزرگواری می‌باشد.( فیروزآبادی، القاموس المحیط، دار احیاء التراث العربی، ج3، ص583؛ البستانی، محیط المحیط، لبنان، مکتبة ناشرون، ص425، 437).
2 . محل عبادت صوفیان در گذشته بوده است. منظور‌این است که کل عالم از نظر مولانا مکان عبادت حق است.

منابع:

1 - فیروزآبادی، القاموس المحیط، دار احیاء التراث العربی،البستانی، لبنان، مکتبة ناشرون.
2 – مجلسی،بحار الانوار،ایران،قم،بی تا،نشر اسلامیه.
3 – طهرانی،سید محمد حسین،نور ملکوت قرآن،ایران،مشهد مقدس،1427 ق،چاپ دوم.
4 – جامی،نقد النصوص،ایران،تهران،1370،نشر سازمان چاپ و انتشارات وزارت ارشاد اسلامی.
5 – مولانا، فیه ما فیه، ایران، تهران،انتشارات نگاه،1386.
6 – زرین کوب،پله پله تا ملاقات خدا،ایران،تهران،1390،انتشارات علمی،چاپ سی ویکم.