| که مه زود رو اندر طلب معبر اوست |
|
دل او وقت عطا دادن بحريست فراخ |
| نتوان گفت که درهاي دگر جز در اوست |
|
نتوان گفت که درياي دمان را دگرست |
| اين سرشتيست که در خلقت و در گوهر اوست |
|
از کريمي دل او سير شود هرگز نه |
| به بهار و به خزان بر گل و برگ و بر اوست |
|
دست او همچو درختيست که چشم همه خلق |
| آن ستم، کز کف بخشندهي او بر زر اوست |
|
بر تن هيچ کس از هيچ ستمگر نبود |
| آن خروش از کف او نايد کز ساغر اوست |
|
گر به کف گيرد ساغر به خروش آيد زر |
| نام او با صلت نيکو در دفتر اوست |
|
هرچه در گيتي از معني خواهندگيست |
| اي خنک آن کس کو را خوي پيغمبر اوست |
|
اين عطا دادن دايم خوي پيغمبر ماست |
| رادي و فخر و بزرگي سبب مفخر اوست |
|
سببي بايد تا فخر توان کرد بدان |
| مخبري در خور منظر به جهان مخبر اوست |
|
مخبري بايد بر منظر پاکيزه گواه |
| وين رهي را که ستايشگر و مدحتگر اوست |
|
همه خوبي و نکويي بود او را ز خداي |
| که گه استاده مياندر کف و گه در بر اوست |
|
عيد او فرخ و او شاد به فرخنده بتي |
| سخن او نه ز جنس لب چون شکر اوست |
|
دل آن ترک نه اندر خور سيمين بر اوست |
| سخن تلخ نداند که نه اندر خور اوست |
|
با لب شيرين با من سخنان گويد تلخ |
| چکنم پس که مرا جان و جهان در بر اوست |
|
نه به اندازه کند کار و نگويم که مکن |
| بيهده نيست پس آن کبر که اندر سر اوست |
|
از همه خلق دل من سوي او دارد ميل |
| بيني آن سرو که خندان گل سوري بر اوست |
|
سرو را ماند کورده گل سوري بار |
| پس مرا اين گله و مشغله با مادر اوست |
|
مادرش گفت پسر زايم، سرو و مه زاد |
| خواجه ديدهست همانا که رهش بر در اوست |
|
آن رخ چون گل بشکفته و بالاي چو سرو |
| هرچه دادهست بدو، در خور او، وز در اوست |
|
خواجهي سيد بوبکر حصيري که خداي |
| از همه محتشمان هر که بود کهتر اوست |
|
مهتر محتشمانست به حشمت نه به زاد |
| رنج ناديده جهان چاکر و خدمتگر اوست |
|
هر که از چاکري و خدمت او رنج برد |
| ور نه چون چشم همه ميران بر چاکر اوست |
|
چاکري کردن او در شرف از ميري به |
| خرد دشمن او در سخن مضمر اوست |
|
دشمني کردن با مرد چنو بيخرديست |
| که هلاک و اجل مورچه بال و پر اوست |
|
دشمن خواجه به بال و پر مغرور مباد |
| ور مثل سعد فلکها همه از اختر اوست |
|
هر مخالف که بدو قصد کند نيست شود |
| که مثل چرخ اثير از تف خاکستر اوست |
|
آتشي دان تو خلافش را در سوزش و تف |
| زانکه چون مادر اندهخور و اندهبر اوست |
|
مهر فرزندي بر خواجه فکندهست جهان |
| که جهان مادر او نيست که مادندر اوست |
|
دشمن ار مهر طمع دارد ازو بيهدگيست |
| کاژدهاييست جهان دشمن خواجه خور اوست |
|
کس در اين گيتي با دشمن او دوست مباد |
| روزي خلق بدان دست وليپرور اوست |
|
او کريميست عطابخش و کريمي که مدام |