| بلبل آمد خطيب و قمري ناطق |
|
باز به پا کرد نوبهار، سرادق |
| وز حد مغرب گرفت تا حد مشرق |
|
طبل زد از نيمروز لشکر نوروز |
| بست به هر مرز برف راه مضايق |
|
لشکر دي شد به کوهسار شمالي |
| بر سر دشمن ز برق ريخت صواعق |
|
رعد فرو کوفت کوس و ابر ز بالا |
| ابر بگريد به سان ديدهي وامق |
|
غنچه بخندد به گونهي لب عذرا |
| باز نگردد مگر ز گريهي عاشق |
|
سنگدلي بين که چهر درهم معشوق |
| جام خرد پر نگردد از مي رايق |
|
از مي فکرت بساز جام خرد پر |
| راحت مخلوق جست و رحمت خالق |
|
هرکه سحرخيز گشت و فکر کننده |
| جانب حق روي کن به نيت صادق |
|
چون گل خندان، پگاه، روي فرو شوي |
| يکسره آزاد شو ز قيد علايق |
|
غنچه صفت پردهي خمود فرو در |
| تا که نماز آورد به رب مشارق |
|
خيز که گل روي خود به ژاله فروشست |
| همچو من اندر مديح جعفر صادق |
|
خيز که مرغ سحر سرود سرايد |
| دين هدي را نطاق بست ز منطق |
|
حجت يزدان که دست علم قديمش |
| پيشرو عارفان به کشف حقايق |
|
راهبر ممنان به درک مسائل |
| ناخن فکرش گرهگشاي دقايق |
|
جام علومش جهاننماي ضماير |
| گفتهي او خوان، که اوست ناصح مشفق |
|
از پي او رو، که اوست هادي امت |
| کوست طبيبي به هر معالجه حاذق |
|
راه به دارالشفاي دانش او جوي |
| جور کشيدي بسي ز خصم منافق |
|
اي خلف مرتضي و سبط پيمبر! |
| تا تن پاکت به قبر گشت ملاصق |
|
خون به دلت کرد روزگار جفاکيش |
| سايهي لطفت مباد کم ز مفارق |
|
پرتو مهرت مباد دور ز دلها |
| تا شنود مدح مردم متملق |
|
مدح تو گفتن بهار راست نکوتر |
| تا ز تن خسته روح گردد زاهق |
|
کيش تو جويم مدام و راه تو پويم |
| گر صلتي دارد اين قصيدهي رايق |
|
بر پدر و مادرم ز لطف کرم کن |
| گوهر ايمان من ز پنجهي سارق |
|
چشم من از مهر برگشاي و نگه دار |