ما فقيران که روز در تعبيم
ما فقيران که روز در تعبيم
شاعر : ملک الشعرا بهار
| پادشاهان ملک نيمشبيم |
|
ما فقيران که روز در تعبيم |
| شهرياران کامل النسبيم |
|
تاجداران شامل البرکات |
| همه با نور پاک منتسبيم |
|
همه با فيض محض متصليم |
| همه تردامنان خشکلبيم |
|
همه دلدادگان پاکدليم |
| وز ملامت ميان تاب و تبيم |
|
از فراغت ميان ناز و نعيم |
| گه تنور جحيم را لهبيم |
|
گاه گلگشت خلد را کوثر |
| که به هرجا رضاي او طلبيم |
|
بر ما دوزخ و بهشت يکي است |
| اهل گيتي تناند و ما عصبيم |
|
خلق عالم سرند و ما مغزيم |
| ز آنکه ما مردمان بلعجبيم |
|
قول ما حجت است در هر کار |
| گرچه خود جمله در غم و کربيم |
|
فرح و انبساط خلق از ماست |
| زآنکه شاگرد کارگاه ربيم |
|
ما زبان فرشتگان دانيم |
|