بچههای عزیز سلام! من نفیسه [1]هستم از نوادگان حضرت فاطمه سلام الله علیها که سال ها در کشور مصر[2] زندگی کرده ام و به دلیل نسبت داشتن با اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله و توفیق حفظ کل قرآن کریم مورد محبت و توجه مردم قرار داشته ام.
من از نسل امام مجتبی علیه السلام و از نوادگان بانو فاطمه سلام الله علیها هستم؛ او که پاره تن و نور چشم پیغمبر صلی الله علیه و آله بود و سوره ای از قرآن در شأن ایشان نازل شده است.[3]
حضرت فاطمه سلام الله علیها در مکه متولد شد آن هم در خانه ای که محل آمد و شد جبرئیل امین بود و در شبی که چهار بانوی بهشتی به امر خدا مهمان مادرش خدیجه سلام الله علیها شده بودند.
اگر چه سایه مادر مدت زیادی بر سرش نبود، راه و رسم مادر بودن را به خوبی آموخت، آن طور که برای پدرش مادری کرد و «ام ابیها» شد.[4]
حضرت فاطمه سلام الله علیها، که سرور بانوان جهان است، همواره کنار پدر گرامی اش بود؛ حتی در ماجرای مباهله[5] که عده ای از مسیحیان قصد داشتند پیامبر صلی الله علیه و آله را نفرین کنند؛ البته آن ماجرا سر نگرفت و مسافران نجران با دیدن اعضای درجه ی یک خانواده کنار رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم دانستند حق با اوست والا عزیزانش را در معرض خطر قرار نمی داد.[6]
حضرت فاطمه سلام الله علیها دوست خدا بود، نشان به آن نشان که در سوره ی انسان همه نعمتهای بهشتی یادآوری می شود الا حوریهها و این به دلیل آن است که خدا در این سوره به حضرت فاطمه سلام الله علیها و ازخودگذشتگی خود و خانواده ی گرامی اش اشاره نموده است.[7] جالب آن که حضرت محمد صلی الله علیه و آله می فرماید: «اى فاطمه! خداوند از خشم و ناراحتى تو غضبناک و از خشنودى تو خشنود مى شود.»[8]
شاید داستان ایثار حضرت را، که به نزول آیاتی از سوره انسان انجامید، شنیده باشید:
مدتی بود امام حسن و امام حسین سلام الله علیهما در سنین خردسالی بیمار شده بودند. حضرت فاطمه سلام الله علیها و امام علی علیه السلام برای سلامتی شان سه روز روزه نذر کردند و با بهبود حالشان به نذر خود وفا کردند. جالب آن که آن ها سه روز پی درپی روزه گرفتند و طی این مدت افطاری خود را به نیازمند و یتیم و اسیر بخشیدند و مورد تحسین خداوند مهربان قرار گرفتند: «و غذایشان را به فقیر و یتیم و اسیر می دهند، با وجود احتیاجی که خود به آن دارند.»[9]
همان طور که پیش از این گفتم، سوره کوثر در شأن حضرت فاطمه سلام الله علیها نازل شده است؛ چراکه عاص بن وائل- از سران بت پرست مکه – پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را به دلیل نداشتن فرزند پسر «ابتر» نامیده بود و خداوند برای تسلی خاطر حضرت به او یادآور شد که ما به تو خیر فراوان داده ایم؛ یعنی وجود مبارک حضرت فاطمه سلام الله علیها.[10]
تا یادم نرفته بگویم که قرآن کریم در آیه ی تطهیر هم به حضرت فاطمه سلام الله علیها و پاکی او و پدر و اهل بیتش علیهم السلام اشاره دارد.[11] جالب این که بعد از نزول این آیه، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله روزی حضرت فاطمه سلام الله علیها و همسر و فرزندانش را زیر کسای خود جمع کرد و فرمود: «خدایا! این ها اهل بیت من هستند...»[12] تا همه مردم بفهمند منظور کتاب خدا از اهل بیت پیامبر علیهم السلام چه کسانی هستند.
در کتاب خدا آیه ای به نام «مودت» وجود دارد که در آن مزد رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله دوستی اهل بیتش – از جمله دخترش فاطمه سلام الله علیها – دانسته شده است:
«ای پیامبر! به مردم بگو در ازای پیامبری خود چیزی از شما نمی خواهم الا دوستی خویشانم.»[13]
من از نسل امام مجتبی علیه السلام و از نوادگان بانو فاطمه سلام الله علیها هستم؛ او که پاره تن و نور چشم پیغمبر صلی الله علیه و آله بود و سوره ای از قرآن در شأن ایشان نازل شده است.[3]
حضرت فاطمه سلام الله علیها در مکه متولد شد آن هم در خانه ای که محل آمد و شد جبرئیل امین بود و در شبی که چهار بانوی بهشتی به امر خدا مهمان مادرش خدیجه سلام الله علیها شده بودند.
اگر چه سایه مادر مدت زیادی بر سرش نبود، راه و رسم مادر بودن را به خوبی آموخت، آن طور که برای پدرش مادری کرد و «ام ابیها» شد.[4]
حضرت فاطمه سلام الله علیها، که سرور بانوان جهان است، همواره کنار پدر گرامی اش بود؛ حتی در ماجرای مباهله[5] که عده ای از مسیحیان قصد داشتند پیامبر صلی الله علیه و آله را نفرین کنند؛ البته آن ماجرا سر نگرفت و مسافران نجران با دیدن اعضای درجه ی یک خانواده کنار رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم دانستند حق با اوست والا عزیزانش را در معرض خطر قرار نمی داد.[6]
حضرت فاطمه سلام الله علیها دوست خدا بود، نشان به آن نشان که در سوره ی انسان همه نعمتهای بهشتی یادآوری می شود الا حوریهها و این به دلیل آن است که خدا در این سوره به حضرت فاطمه سلام الله علیها و ازخودگذشتگی خود و خانواده ی گرامی اش اشاره نموده است.[7] جالب آن که حضرت محمد صلی الله علیه و آله می فرماید: «اى فاطمه! خداوند از خشم و ناراحتى تو غضبناک و از خشنودى تو خشنود مى شود.»[8]
شاید داستان ایثار حضرت را، که به نزول آیاتی از سوره انسان انجامید، شنیده باشید:
مدتی بود امام حسن و امام حسین سلام الله علیهما در سنین خردسالی بیمار شده بودند. حضرت فاطمه سلام الله علیها و امام علی علیه السلام برای سلامتی شان سه روز روزه نذر کردند و با بهبود حالشان به نذر خود وفا کردند. جالب آن که آن ها سه روز پی درپی روزه گرفتند و طی این مدت افطاری خود را به نیازمند و یتیم و اسیر بخشیدند و مورد تحسین خداوند مهربان قرار گرفتند: «و غذایشان را به فقیر و یتیم و اسیر می دهند، با وجود احتیاجی که خود به آن دارند.»[9]
همان طور که پیش از این گفتم، سوره کوثر در شأن حضرت فاطمه سلام الله علیها نازل شده است؛ چراکه عاص بن وائل- از سران بت پرست مکه – پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را به دلیل نداشتن فرزند پسر «ابتر» نامیده بود و خداوند برای تسلی خاطر حضرت به او یادآور شد که ما به تو خیر فراوان داده ایم؛ یعنی وجود مبارک حضرت فاطمه سلام الله علیها.[10]
تا یادم نرفته بگویم که قرآن کریم در آیه ی تطهیر هم به حضرت فاطمه سلام الله علیها و پاکی او و پدر و اهل بیتش علیهم السلام اشاره دارد.[11] جالب این که بعد از نزول این آیه، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله روزی حضرت فاطمه سلام الله علیها و همسر و فرزندانش را زیر کسای خود جمع کرد و فرمود: «خدایا! این ها اهل بیت من هستند...»[12] تا همه مردم بفهمند منظور کتاب خدا از اهل بیت پیامبر علیهم السلام چه کسانی هستند.
در کتاب خدا آیه ای به نام «مودت» وجود دارد که در آن مزد رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله دوستی اهل بیتش – از جمله دخترش فاطمه سلام الله علیها – دانسته شده است:
«ای پیامبر! به مردم بگو در ازای پیامبری خود چیزی از شما نمی خواهم الا دوستی خویشانم.»[13]
نویسنده: بیژن شهرامی
تصویرساز: حسین آسیوند
پی نوشت:
1. نفیسه خاتون عروس امام صادق علیه السلام بود و خانه اش در مدینه رو به روی خانه ی آن حضرت بود.
2. مرقد مطهر نفیسه خاتون در شهر قاهره زیارتگاه شیعه و سنی است.
3. سوره ی کوثر.
4. اسدالغابه،ج5، ص520.
5. سوره ی آل عمران، آیه ی61.
6. ترجمه تفسیر المیزان، ج3، ص375.
7. روح المعانی ج 29 ص 158.
8. مستدرک حاکم، ج3، ص154.
9. سوره ی انسان، آیه ی8.
10. تاج العروس،ج6،ص44.
11. احزاب/33.
12. زیارت کساء
13. شوری/23.
