چو در چمن روي از خنده لب مبند آنجا
چو در چمن روي از خنده لب مبند آنجا
شاعر : امير خسرو دهلوي
| که تا دگر نکند غنچه زهر خند آنجا |
|
چو در چمن روي از خنده لب مبند آنجا |
| چو جان بجاست چه سوزد کسي سپند آنجا |
|
رخ تو ديدم و گفتي سپند سوز مرا |
| که ديده روي تو بيند چه جاي پند آنجا |
|
کسان بکوي تو پندم دهند و در جايي |
| که آفتاب نيارد شدن بلند آنجا |
|
به خانهي تو همه روز بامداد بود |
| مگير سخت که ديوانه يي است چند آنجا |
|
بشانه شست تو ميبافت زلف چون زنجير |
| رسد زجعد کمندت خم کمند آنجا |
|
کجا روم که ز کوي تو هر کجا که روم |
| چگونه اند اسيران مستمند آنجا |
|
ز زلفش آمد ياي باد حال دلها چيست؟ |
| مگر که خسرو بيچاره دردمند آنجا |
|
برآستان تو هرکس به رحمتي مخصوص |
|