خمي که ابروي شوخ تو در کمان انداخت
خمي که ابروي شوخ تو در کمان انداخت
شاعر : حافظ
| به قصد جان من زار ناتوان انداخت |
|
خمي که ابروي شوخ تو در کمان انداخت |
| زمانه طرح محبت نه اين زمان انداخت |
|
نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود |
| فريب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت |
|
به يک کرشمه که نرگس به خودفروشي کرد |
| که آب روي تو آتش در ارغوان انداخت |
|
شراب خورده و خوي کرده ميروي به چمن |
| چو از دهان توام غنچه در گمان انداخت |
|
به بزمگاه چمن دوش مست بگذشتم |
| صبا حکايت زلف تو در ميان انداخت |
|
بنفشه طره مفتول خود گره ميزد |
| سمن به دست صبا خاک در دهان انداخت |
|
ز شرم آن که به روي تو نسبتش کردم |
| هواي مغبچگانم در اين و آن انداخت |
|
من از ورع مي و مطرب نديدمي زين پيش |
| نصيبه ازل از خود نميتوان انداخت |
|
کنون به آب مي لعل خرقه ميشويم |
| که بخشش ازلش در مي مغان انداخت |
|
مگر گشايش حافظ در اين خرابي بود |
| مرا به بندگي خواجه جهان انداخت |
|
جهان به کام من اکنون شود که دور زمان |
|